Mayday (2021)

- Veelzijdig
MayDay was een veelzijdige stukje film. Een stripboek! Ja predator! Ik kon (daarom) de eerste minuten wel waarderen: de protagonist gaat van de echte wereld naar een droomwereld met superhelden! Tof wel . De verwijzingen van Cinorre naar astrologie, Griekse mythologie is creatief verbeeld. Speels is de film ooklaat soldaten dansen, soms net té. Dat frivole gaf me soms het idee dat ik naar een tienerfilm zat te kijken. Te Amerikaans ook. Het acteerwerk vond ik niet heel bijzonder. 4 compleet andere types wilde Cinorre neerzetten. “Je zult ze wel herkennen uit het echte leven.” Cinorre gaf vrolijk commentaar op haar creatief gemaakte film. Mysterieus, geheimzinnig maar net te speels te slap geacteerd en te weinig indrukwekkend. Als gezegd door @Fabian123 op een toplocatie.

- Zeggingskracht
Mij wordt niet duidelijk wat ze er mee wil zeggen. Ze heef het gebaseerd op ervaringen als tiener vertelde ze in het interview @IFFR 2021. De beperkingen van Girl Power of juist de variaties van Girl Power? Mwoah...

Deze film lijkt het alsof iemand echt een hekel heeft aan mannen. Het idee van een oorlog van vrouwen tegen mannen had allure kunnen hebben, en zelfs satirische mogelijkheden, maar ik vond het niet leuk.

Totaal niet vermakelijk of interessant. Stom zinloos verhaal, gecombineerd met afschuwelijk acteerwerk

Hoewel het eerste half uur aantrekkelijk is in de ontwikkeling van het mysterie en de verwarring die het bij de kijker veroorzaakt, moet je vanaf het moment dat de regisseur niet van plan is uitleg te geven, deze wereld van vrouwelijke soldaten in constante oorlogvoering aannemen. Terwijl Alice in het konijnenhol valt, wordt Ana via een oven in deze wereld geïntroduceerd en dan zijn we getuige van een simplistisch en kinderachtig spel van wanhoop.

Rare boel.

En misschien ook wel dat de opzet gewoon niet echt gelukt is. Moeilijk uit te maken, want wat Cinorre precies wilde bereiken is niet zo heel duidelijk. Een mannenhatende versie van de oude legende van de Sirenen, wraak op alle ongeziene onrecht wat de hoofdpersoon en haar vriendinnen aangedaan is - en dat dan samengebald met een droomwereld die misschien wel en misschien niet het hiernamaals moet zijn. Subliminaal verteld, zodat iedereen er in kan zien wat hij of zij maar wil - maar wel erg, erg mooi gefilmd, al is het dan wel erg dromerig en orange-and-teal en blijft vrijwel alles impliciet, net buiten beeld. Even oppervlakkig zijn alle karakters ook - ook daar komen we alleen impliciet hier en daar iets te weten, zonder iets van diepte of achtergrond. Lege mooifilmerij, style over substance, beeld boven narratief.

En dat geeft dan wel wat aanleiding tot de vraag wat Cinorre wilde, dus. Met wat googlen kwam ik de review van Chandler Levack tegen in The Globe - “white feminism in practice, from a writer-director who is literally named Karen”. Daar laat ik het dan maar even bij. Of als ik dan toch voor de balans nog een vrouwelijke critic zoek, dan kom ik uit bij Tomris Laffly, die afsluit met “despite a strong ensemble of actors and some impressive photography, Mayday drowns inside its own overambitions”.

Ja geinig filmpje. Eigenlijk over een paar meisjes die tijdens een oorlog wonen op een gestrande onderzeeër en soms wat soldaten doden. Wat niet eens heel spannend in beeld gebracht is. Doordat Anastacia uit een andere wereld komt en weer terug wil, was de film voor mij net wat boeiender. Wat achteraf nergens op slaat eigenlijk. Beknopt verhaaltje, niet heel spannend, wel mooie setting en doordat het dus heel kort ook in een andere wereld afspeelt, toch wel interessant.

Mager 6-je dus 3***

"Mary….Alice…Yankee...Delta...Alice…Yankee"

Ana ontsnapt aan de eentonige werkdag in een restaurant en belandt in een schemerwereld waar mannen tegen de vrouwen vechten of is het andersom.....? Geen vrouwelijke actiefilm....nee dit niet! Dit is..."De Strijd tussen de seksen" samengepakt tot een stel kernspreuk. Zusterschap...maar hun jacht op mannen is niet heel geloofwaardig.... Mia Goth is de zichzelf overschreeuwende (moet dat acteren zijn?) leider Marsha. Het is allemaal behoorlijk clichématig..."Gert" is geobsedeerd door wapens, "Bea" is avontuurlijk.... En ze brengen hun dagen door met ronddartelen op een "oorlogseiland", talloze zwempartijtjes in zee en het uitzenden van noodsignalen...Wow diep hoor...het zijn "sirenen" Want verwijzen naar de Griekse mythologie is intellectueel ofzo? Regisseur Karen Cinorre probeert het allemaal wat kunstzinniger of gewoon haar visuele kwaliteiten te bewijzen door een misplaatste danssequentie te tonen op Liberace's versie van "Love is Blue" en er is een onderwaterballet. Voor wei erop zat te wachten...De film bezwijkt onder zijn eigen gewichtig-en-prekerigheid. Ondanks dat het er wel mooi uitziet is er hier niets wat overtuigt en dat komt vooral omdat het allemaal erg geforceerd overkomt.