Time (2020)

Garrett Bradley wilde met deze documentaire schijnbaar aantonen dat zwarte mannen onderdeel uitmaken van een moderne vorm van slavernij in de vorm van gevangenisstraf. Deze documentaire richt zich op Fox Rich, die haar straf voor een bankroof heeft uitgezeten maar nu de strijd met de bureaucratie aangaat om haar medeplichtige echtgenoot – die veroordeeld is tot 60 jaar gevangenisstraf – vervroegd uit de gevangenis te krijgen. Fox wordt een spreekbuis voor vele andere zwarte vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten en komt met een overtuigende analyse van hoe het gevangenissysteem werkt. Het enige probleem – en het is een hele grote – is dat we hier te maken hebben met een man die een zwaar misdrijf heeft gepleegd en dat we niet weten hoe dat misdrijf precies is verlopen. Fox vindt natuurlijk dat haar echtgenoot het verdient om vrij te komen, maar als kijker kun je dat niet zomaar voor waar aannemen. Bradley haalt interessante ideeën aan maar deze documentaire overtuigt geen moment. Kreeg waarschijnlijk alleen een Oscarnominatie omdat het onderwerp actueel was. Je vraagt je af of de leden van The Academy de moeite hadden genomen om deze matige documentaire te zien.

Ik kom wel eens vaker film tegen op MovieMeter waarvan ik vind dat ze ondergewaardeerd worden, maar zelden zo schrijnend als deze. Volgens Sight & Sound de op een na beste film van 2020, Best Director op Sundance, Genomineerd voor de Oscar voor beste documentaire, en op MovieMeter wordt het 'een matige documentaire' genoemd. Uiteraard maakt kritische erkenning een film niet onbetwistbaar goed (Looking at you, Green Book), maar Garrett Bradleys Time wordt hier wel erg karig gewaardeerd.

Ik ben het met de criticasters eens dat een hoop zaken onbelicht blijven, er zijn talloze vragen die je zou kunnen stellen, waarvan het antwoord wellicht de nodige glans van deze vertelling af zou halen. Toch, als je een beetje bekend bent met de economische ongelijkheid in Amerika, systemic racism en juridische ongelijkheid, en je weet dat je in Nederland maximaal 9 jaar voor een gewapende overval krijgt... Dan is het moeilijk niet betrokken te raken bij deze jonge moeder die al die kinderen alleen op moet zien te voeden, en moed blijft houden dat haar man eerder vrij komt, ook al heeft hij sixty years without parole.

Verder kun je er van alles van vinden. Zo ben ik zelf niet zo van de motivational speakers, en nog minder van de Here en georganiseerde religie, maar dat heeft me geen moment gestoord. Garrett Bradley heeft hier wat mij betreft echt een aangrijpende vertelling afgeleverd, en een indrukwekkend staaltje cinema. Ik kon het niet droog houden.

4,1*