In the Earth (2021)

Spannend opgebouwde maar uiteindelijk nogal vage en onbestendige horrorfilm. De nadruk ligt teveel op de interactie tussen de weinig interessante personages, waardoor de dreiging in het bos rondom hen er bekaaid afkomt. In de lekker psychedelische finale komt de boel kortstondig tot leven, maar voor je het weet is de film abrupt voorbij en zit je schouderophalend naar de credits te staren.

Matig.

De nieuwe Wheatley. Een regisseur die onder een bepaald publiek bekend is vanwege zijn rauwere films, maar de laatste tijd brengt hij toch meer films uit die ook op groter publiek gericht zijn. Toen sloeg COVID-19 toe en moest Wheatley even creatief zijn, en koos er met deze film voor om terug te keren naar zijn oudere roots.

Zo lijkt In the Earth qua stijl best wel op Kill List, maar Kill List is toch wel net iets beter dan deze film. In the Earth legt net als Kill List de focus op personages en brengt de situaties redelijk intiem in beeld. Zo wordt de camera regelmatig op de neus van de acteurs of actrices gedrukt en dit creëert weleens een beklemmend gevoel, maar het nadeel is dat de personages niet echt interessant zijn.

De dialogen weten nauwelijks te boeien en conversaties gaan maar door zonder een echt interessant standpunt in te nemen. Hierdoor wordt de film al snel vermoeiend, en gecombineerd met een nogal traag tempo is het je snel vergeven als je even afdwaalt. Ik had grote moeite om erin te komen, ondanks dat de stijl zeker niet verkeerd is en Wheatley veel met weinig voor elkaar heeft gekregen.

Met de visuele stijl is dan ook weinig mis, behalve dat Wheatley de camera zo dicht op zijn personages drukt dat de dreiging van het bos voor een lange tijd niet echt kan doorbreken. Pas richting het einde komt de dreiging naar buiten, maar daarvoor kijk je vooral tegen relatief oninteressante situaties aan met wat harde gore tussendoor die op een confronterende manier in beeld wordt gebracht.

Het acteerwerk is sterk, maar het gaat allemaal maar door zonder ergens wat tempo te winnen. De visuele beelden kunnen een wat terughoudend en voor een groot deel sfeerloos resultaat niet compenseren en zo is In the Earth vooral vermoeiend in plaats van intrigerend. Er wordt met deze film op een specifiek publiek gemikt, maar mij kan Wheatley niet vasthouden. Dit gaat uiteraard zijn publiek krijgen, maar persoonlijk kwam ik er nooit in en vond ik de speelduur van 100 minuten al snel een opgave. Jammer.

De Britse filmmaker Ben Wheatly (Free Fire, High-Rise) laat zich licht inspireren door de huidige COVID-pandemie. Een film die gedurende 15 dagen in een bos is opgenomen. Je ziet de personages maskers dragen , een beetje sociale afstand houden en er zijn gezondheidsonderzoeken. Echter gek genoeg was er wel een virus-uitbraak aanwezig in de film, maar is het niet de bron van de terreur, het is een achtergrond voor een verhaal met een vreemde mix van folk-horror, sci-fi-suspense, kosmische horrorfilm en survivalthriller met zelf nog wat wrange komedie. Trippy, fantasierijk met zijn geluidsontwerp en visuele trucjes om communicatie met de natuur over te brengen. De film is een ambitieus geschoten mid-lockdown B-film die een aantal griezelige beelden en prima spanning biedt maar doordat er zoveel genres vechten om hun aanwezigheid struikelt de film ook wel eens! Het is van het soort chaos dat Wheatley zijn hele carrière wel kenmerkt Er zijn hier misschien wel te veel goede ideeën! Gelukkig vielen ze wel de goede kant uit en was het genoeg om goed te vermaken!

Beste film van 2021!

Wat een idioot lage waarderingen hier.

Heerlijke hallucinante eco folk horror van Wheaton. Kill List meest a Field in England.

Beste horror sinds Mandy. Maar mocht je daar geen fan van zijn, dan kun je deze beter links laten liggen, want voor het verhaal hoef je m niet te kijken. Het is vooral een audio visueel feest.

Het help overigens wel om m in de bioscoop of tenminste met een goed surround systeem te kijken, want het geluid is echt heerlijk!

Dikke 4,5!

Een van de slechtste films die ik ooit heb gezien serieus

Blijft een wat lastig regisseur die Wheatley, met een oeuvre dat nogal all over the place is. Dit heeft in elk geval weer wat meer weg van zijn eerdere werk zoals Kill List en Field in England, wat grotendeels wel positief is. Apart filmpje dat zijn mysterie de gehele duur in stand weet te houden, sfeervol in elkaar steekt en toch net een leuke draai aan het eco-horror gebeuren geeft. Deed me verder ook wat terugdenken aan Without Name van Finnegan.

Toch werkt het niet allemaal. Met name de abstractere momenten zijn het een beetje net niet. De intentie erachter is duidelijk maar om écht te imponeren had er wat meer gas op gemogen. Eigenlijk heb ik verder niet eens zoveel aan te merken op de film, behalve dat het op alle gebieden eigenlijk net wat te braaf en terughoudend is voor wat het poogt te zijn. Maar het is in elk geval een stuk boeiender dan Wheatley's laatste paar films, ruime 3* voor nu.

Het is maar net van welke kant van de medaille je kijkt. Het is of een verrassende low-budget folklore horrorfilm, of het een film waarvan de regisseur zijn hand overspeeld en alles net niet is. Ik hang een beetje naar het laatste. *2.5

Ik ken Ben Wheatley eigenlijk van z'n wat oudere werk, films als Kill List, A Field in England en Sightseers - zelfs al vond ik niet elke film even genietbaar, het was toch op z'n minst interessant. Dus ik viel bijkans van m'n stoel toen ik zag dat hij tegenwoordig ook films als Meg 2: The Trench regisseert. Misschien dat ik die ooit nog ga kijken ik ben nu wel benieuwd, maar gelukkig is In the Earth een zwaar hallucinante film die teruggrijpt naar z'n oudere films.

Ik besefte me pas later dat de film in Covid-tijd is opgenomen, wat wel wat verklaart over de minieme cast (4 echte rollen), de weidse setting en ook de achtergrond van een wereld die gegrepen is door een virus wat wereldwijd heeft huisgehouden. Al is dat laatste verder niet superrelevant voor het verhaal, waarin twee onderzoekers naar een afgelegen bos gaan waar hun oud-collega Olivia Wendle ook bezig is. In principe naar wortelgroei en vruchtbaarheid, was het plan, maar in werkelijkheid blijkt zij gegrepen te zijn door een mix van occultisme en een soort biologische entiteit die al telepathisch in contact staat met sommige mensen. Zoals niet voor het eerst in een Ben Wheatley-film is het een mix van genres, waarbij er afgewisseld wordt tussen survival horror, eco-horror en psychedelica, met behoorlijk bloederige en intense scenes tussendoor. A Field in England en Kill List zijn nooit ver weg, en ook hier is het visueel en qua sfeer weer dik in orde.