Post Mortem (2020)

Het cijfer op MM negeerde ik gezien het beperkte aantal stemmen en ontbreken van users binnen mijn referentiekader, maar de stills en het IMDb cijfer hielden mijn verwachten behoorlijk laag. Des te beter, want ik vond Post Mortem een bijzondere verrassing binnen het Folk horror / Haunted house genre, al is het hier eerder haunted village . Tomás, gestorven en op wonderbaarlijke wijze weer tot leven gewekt op de slagvelden van WOI, reist nu door het Hongaarse achterland als 'post mortem fotograaf', hij poseert de doden voor hun laatste portretten om hun families afsluiting te geven. Goede business met de Spaanse Griep die afmaakt wat de oorlog niet deed, maar dood blijkt minder dood dan verwacht.

Péter Bergendy's film deed het goed op de Film Festivals en was de Hongaarse selectie voor de Oscars. En als je reviews zoals die van Screenanarchy ziet, dan vraag je je af waar die miserabele 5.5 op IMDb vandaan komt. Ik snap het niet, want ik heb meerdere keren met mijn armhaar overeind gezeten. Ja er valt wel wat op aan te merken, maar ik was voornamelijk verrast.

4*

Protagonist Tomás is post-mortem fotograaf die in het jaar 1918 Hongarije doorkruist om onlangs gestorven mensen op de foto te zetten. Een lugubere bezigheid die echter in de periode vanaf 1839 toen de fotografie werd uitgevonden niet ongewoon was. In de 19e en begin 20e eeuw was de kindersterfte hoog en een foto van het gestorven kind was vaak de enige tastbare en betaalbare herinnering. Ook volwassenen werden na hun dood gefotografeerd. Soms werd de overledene slapend afgebeeld. In bed. In de kist. Vaak ook werd hij rechtop gezet en vormde op die manier een levendig onderdeel van een tableau vivant samen met de achtergebleven familieleden. Tegenwoorden is de post-mortem fotograaf nog steeds actief al worden er geen rare fratsen meer uitgehaald om de dode zo levend mogelijk af te beelden. Gewoon te bed of in de kist.

De film dan maar. Een fijne film met een verrukkelijke morbide sfeer. Uiteraard opgeroepen door het beroep van de protagonist die in enkele openingsscènes druk in de weer is met het fotogeniek positioneren van dode mensen. De sfeer is het sterke punt van de film en drukt in elke scène stevig door. Regisseur Peter Bergendy weet die macabere sfeer een film lang goed te onderhouden.

Post Mortem is geen film waarin het bloed overvloedig spuit en op elke hoek een jumpscare op de loer ligt. Post Mortem doet het heerlijk subtiel. Met geluiden op zolder. Met een opdoemende schaduw. Met een grimas op een dood gezicht. Met angstige dorpsbewoners. En met een fantastische setting in de vorm van een kil en achterlijk dorp waarvan de besloten ligging nog eens wordt benadrukt door barre winterse omstandigheden. Fijn camerawerk en perfect afgestemde muziek maken het zeer onheilspellende plaatje compleet.

De nonchalante manier waarop de dorpsbewoners met de aanwezigheid van geesten omgaan vormt een merkwaardig contrast met de onheilspellende sfeer. Ze zijn niet verbaasd dat geesten hun dorp bezoeken. Ze zijn alleen verbaasd en later angstig over de extreme vormen die dat bezoek aanneemt. Die onvoorspelbare houding is een sprekend voorbeeld van de verbazingwekkende en onverwachte finesse waarmee het verhaal steeds weer wordt verrijkt.

Het tempo waarin de dingen gebeuren is traag. Mij beviel het tempo goed. Tegen het einde worden er een paar tandjes bijgezet en belanden we in een verrassend hectische finale die wederom met simpele middelen wordt ingekleed en de film soms zelfs wat in de richting van het surrealistische en het potsierlijke duwt zonder daarin door te drijven. Zeer geslaagd. Fijne film.

‘Spiegels met herinneringen’

Zo worden de foto's van overleden mensen ook wel genoemd. Een menselijke behoefte om een aandenken aan gestorven geliefden te bewaren Met de opkomst van de fotografie, vanaf de jaren dertig van de negentiende eeuw, ontstond ook de zogenaamde postmortale (of post mortem-) fotografie. (het was betaalbaar) Op ons, ééntwintigste-eeuwse mensen, komt dit gebruik griezelig over.

Deze film speelt zich af in het begin van de 20e eeuw. De Eerste Wereldoorlog is voorbij en de Spaanse grieppandemie trekt over de wereld en ook Hongarije wordt niet gespaard. Tomás, terug uit die oorlog, is zo'n bijzondere fotograaf. Hij wordt uitgenodigd om naar een dorp waar de bevroren grond de begrafenis van de vele slachtoffers van de Spaanse griep verhindert, te komen. Een probleem in het dorp waart meer rond dan alleen de dood...

Geen idee waarom dit niet al te hoog scoort? Slechte nasynchronisatie, Nee er is ook versie in het Hongaars. Moeite met ondertitels of moeite met de Hongaarse manier van vertellen? Tja kan zijn maar een goede reden is het volgens mij niet Goede horrorfans moeten toch openstaan voor horror in vreemde talen en de verkenning van de grenzen! Maar

Er hangt een prachtige gotische sfeer en spanning. Wanneer je dat combineert met griezelige beelden en stel prima jump scares, was dit toch een heerlijk Hongaars spookverhaal. Ja de boosaardigheid van de geesten is wat dit tot zo onheilspellend verhaal maken. Het acteerwerk van hoofd en belangrijkste bijrollen zijn erg goed, die van de rest van de cast zijn soms wat grof. Maar de traditionele spookverhaalelementen waar een heel dorp last van krijg maken hiervan een ​​zeer effectieve film