The Craft: Legacy (2020)

Na 25 minuten weer naar huis gegaan...drama was het zeker

Wat een bagger was me dit sech. De Craft uit '96 zit ook al heel ver weg, maar wat ik me daarvan kan herinneren, was dit een typische tiener horror, passend vr die periode en zeker kijkbaar. Deze Legacy is over de ganse lijn echt niets waard, niet als drama, niet als thriller en ook niet als fantasy. En die cast, wat een zootje ellende bijeen en arme ouwe David Duchovny aka Mulder Dat BH hier z'n vleugels heeft ondergezet, te triest vr woorden...De plee in met deze drek...

Een kwart eeuw na het origineel verschijnt deze verrassend goede sequel die constant op positieve wijze verrast, clichés grotendeels vermijdt en relevante thema's op fraaie wijze in het plot weet te verwerken. Centraal staat Lily [Cailee Spaney] die moeite heeft haar draai te vinden op haar nieuwe school nadat ze met haar moeder [Michelle Monaghan] is ingetrokken bij Adam [David Duchovny], een succesvolle schrijver die lezingen verzorgt over de teloorgang van mannelijkheid. Lily is het pispaaltje van pestkop Timmy [Nicholas Galitzine] maar krijgt na een vernederend incident in de klas onverwacht hulp van klasgenotes Lourdes [Zoey Luna], Frankie [Gideon Adlon] en Tabby [Lovie Simone] met wie ze meer gemeen blijkt te hebben dan ze ooit had kunnen vermoeden: alle vier blijken ze te beschikken over magische krachten. Die besluiten ze in te zetten om Timmy's gedrag te veranderen zonder hem te kwetsen of pijn te doen en dat lijkt bijzonder goed te werken. Maar een onvoorziene, tragische gebeurtenis dwingt de meiden zich ernstig te bezinnen over het gebruik van hun krachten.

De vier hoofdrolspeelsters zijn te oud voor hun rollen, maar de onderlinge chemie maakt hun vriendschap geloofwaardig. Scenarist en regisseur Zoe Lister-Jones weet zich goed raad met de uitdagende mix van komedie, romantiek en thriller en weigert haar karakters te reduceren tot karikaturen. Eveneens verfrissend is de afwezigheid van opzichtige special effects en dat maakt de verder vrij conventionele finale toch een waardige afsluiter van een verrassend intelligente en zeer vermakelijke thriller voor tieners van alle leeftijden.

Buitenbeentjes uit de 90's > die van nu. Helaas weer een goed voorbeeld van hoe inclusiviteit de kwaliteit in de weg kan zitten en hoe verdomd vermoeiend die gender politics zijn wanneer het, buiten een (vaak) belerend lesje, verder niks toevoegt. Maar zelfs al prik je daar met al je goede wil doorheen; dan nog zit er geen vermakelijke genrefilm in verborgen. Tamme young adult shit met weinig persoonlijkheid, veel geforceerde boodschappen met weinig bezieling. Het gaat ook als een nachtkaars uit. Soundtrack was okay.

Een film voor tieners die dit nog wel aan zal spreken. Voor volwassenen een film voor een regenachtige

dag waarbij je vrij bent en binnen ook niets meer te doen hebt. Het is gegiechel, gehuil en het gedrag, wat mij niet zo aansprak.

Het schijnt een remake te zijn van The Craft (1996) die ik persoonlijk beter vond dan deze nieuwe. In de oudere wordt gewoon beter het verhaal neergezet en eerlijk is eerlijk, ik was 24 jaar jonger dan vandaag. Is het dan zo moeilijk om een goede remake te maken?

Voor verhaal, set en spel een kleine (erg kleine) 6.

Matig vervolg.

Ik had een tijdje in een bioscoop gewerkt waar deze film enkel een week werd gedraaid. De kaartverkoop voor de film was namelijk rampzalig. Zelf keek ik eigenlijk nog wel uit naar de film, met in het achterhoofd de slechte recensies die het kreeg. Ik moest echter het eerste deel nog zien, dus dat kwam er niet helemaal van om het in de bioscoop te kijken.

Nu wel opgezet en ik moet zeggen dat het voor een lange tijd nog wel richting iets leuks ging. Visueel is deze film in ieder geval een vooruitgang, een verschil in kwaliteit die de periode waarschijnlijk vooral mogelijk maakt. De effecten zijn wat gladder geworden, maar vooral ook overtuigender en iets minder lomp. Verder ook wat fantasierijker met meer kleur, en dat kan ik vooral waarderen.

Acteerwerk is niet bepaald sterk alleen. De vier dames zijn een hele andere groep dan in het vorige deel, waar niks mis mee is, maar ik vond ze wel erg vervelend. Een beetje spijtig om te zien hoe deze dames de moderne tieners vertolken, en hoe de vier dames van het eerste deel toen de moderne tieners vertolkten. Bijzonder eigenlijk hoe groot dat verschil opeens is. In ieder geval weinig sterke personages die bij lange na niet de goede opbouw krijgen die het eerste deel wel bracht.

Wat ik vooral jammer vond is dat deze film bij vlagen meer een excuus leek te zijn om wat politiek te promoten. Je ziet het toch steeds vaker in films dat deze politiek geladen zijn, maar voor films die meer voor entertainment zijn gemaakt vind ik dat een slechte toevoeging. Daar is deze film een slachtoffer van, maar legt daarnaast de interne kaarten ook gewoon lomp en onsubtiel op tafel.

Ik kon bij vlagen de stijl nog wel waarderen, en de film ging ook af op een 2,5*, maar de relatief dwaze finale gaf toch de motivatie om het cijfer wat omlaag te halen. Een bepaalde opzichten een verbetering ten opzichte van het vorige deel, maar ik mis gewoon frisheid, plezier en fun. Een film die zijn eigen serieuze aard in de weg heeft staan, dat een fantasierijke en speelse film uit de weg ruimt. Jammer.

Nou leuk een vervolg op The Craft wat ik een hele vermakelijke film vindt, maar wat een deceptie zeg, het is vooral een film geworden waarin er gepromoot werd dat bi en trans zijn okay is, als ik dat wil zien dan kijk ik wel andere genre maar dat verwacht ik niet in dit soort films.

Het verhaal is flinterdun er zit geen spanning in of niks

De originele Craft film uit 1996 is één van mijn lievelingsfilms. Ik wist dat deze reboot het niet zou overtreffen, maar ik was toch wel benieuwd. Ik hou van dit soort chickflick/highschool achtige films en zeker met thriller/horror/mystery/gothic elementen er nog bij. Maar al snel werd duidelijk dat dit absoluut niet zo'n film is met die elementen. Misschien wel de slechtste film die ik ooit heb gezien.

Je kan op geen enkel moment meeleven, jezelf identificeren met deze meiden. Er is geen enkele achtergrond van deze meiden, ze zijn niet typerend of onderscheidend aan elkaar (maar erg doorsnee), er komt geen enkele emotie terug, alles gaat veelte snel en van de hak op de tak en het andere moment lijk je naar een soort X-men film te kijken met telekinese, tijd stilzetten en dat je vuur kan spuwen met je vingers. Ze hebben gewoon random allerlei scenes achter elkaar geplakt dat ze hun krachten gaan ontdekken. Het gaat niet geleidelijk, maar het is er ineens. Ze hebben er eigenlijk niks voor hoeven doen. De beroemde scene ''Stiff as a board, light as a feather'' maakt totaal geen indruk en komt ineens zomaar halverwege aankakken met een soundtrack eronder.

Ze zijn ook zomaar ineens vriendinnen, alleen maar omdat zij de vierde element is. Ze zijn ook niet echt outsiders dat ze om die reden naar elkaar toe groeien. Terwijl één ervan zo hysterisch en irritant is dat ik daar al niks mee te maken zou willen hebben. En waarom zijn ze dan zo geïnteresseerd in hekserij? Alles aan ze lijkt perfect. Heel de film lijkt te perfect. Dat zie je vaker in de hedendaagse tienerfilms. Iedereen ziet er knap uit, alle decoraties en locaties zien er blinkend uit. De moeder van Lily lijkt wel haar zus. Tja, er oud uitzien is voor vrouwen een straf in Hollywood. Terwijl de stiefvader er heel veel ouder uitziet.. En natuurlijk moeten er ook weer woke thema's aan bod komen he, zoals de regenboogvlag, homoseksualiteit, ras/gender kwesties enzovoorts. Uiteindelijk hebben ze Timmy dus behekst hoe ''vrouwen'' willen dat de man eigenlijk zou moeten zijn. Politiek correct, gevoelig en woke. . In een andere scene zegt een troela nog ''Ik zou willen dat ik meer zwarte vriendinnen had''. Wat? Waarom überhaupt? En leuk naar de meiden die daar zitten en beweren je vriendin te zijn. Ohja, want huidskleur is heel belangrijk. Maar als blanke meisjes dit hadden gezegd ''Ik zou graag meer blanke vriendinnen willen hebben'' was het racistisch geweest.

Er zijn nog veel meer dingen die storen of gewoon raar zijn. Ook roepen ze haar op in haar hoofd ofzo dat ze naar het toilet moet komen. Hoe dan? Ze hebben toch geen krachten eigenlijk van nature? En die Lily krijgt gevoelens voor die Timmy (haar pester, ook zo belachelijk) en is helemaal in de wolken en dan niet bedenken dat je hem samen met die andere meisjes hebt behekst. Dus hij is niet volledig zichzelf. Blijkbaar heeft ze hem daarna nog behekst met een andere betovering. Dat is me helemaal ontgaan. En dan nog de kers op de taart...... Timmy is daarna gewoon gestorven off screen gewoon ook weer random. En waarom? Nergens een verklaring. Het maakt 0,0% indruk. Terwijl die scene in de originele Craft juist ook zo iconisch was.. En dan nog de geest van Timmy die laat weten dat die stiefvader de bad guy blijkt te zijn. Whahaha. En dan zegt iemand: Wie doet dit? Ja, wie denk je. Wie is er een dag geleden dood gegaan. En dan nog die soundtrack erbij op het einde. Het is zo slecht.

Op hoogstens 15 minuten na heeft de film helemaal niks met hekserij te maken. Helemaal niks. Het lijkt gewoon een tienerdrama film. Het draait ook niet om de vriendengroep. Die staat ook niet centraal. De titel is gewoon een lokkertje geweest zoals altijd. De makers mogen zich schamen.