Blind (2019)

Marcel Walz is geen onbekende naam voor wie zich wel eens waagt aan de Duitse genrefilms. Ondanks enkele verwoede pogingen om de Amerikaanse markt binnen te dringen met o.a het vervolg op Uwe Boll's (hoe kan het ook anders) Seed ( Seed 2: The New Breed (2014) ) en later Rootwood (2018) - die door vrijwel iedereen over het hoofd is gezien - is er nog geen sprake van succes. Met 'Blind' slaat hij een iets andere weg in; een wat meer ''geraffineerde'' genrefilm met weinig exploitatieve kwaliteiten, maar met de focus op sfeer en een 'gelikte' visuele stijl. Dat is de inzet, maar het resultaat is er niet naar. Je merkt dat Walz iets wilt neerzetten wat hij duidelijk niet machtig is. Clichématige soundscape, lange (muzikale) intermezzo's die volledig z'n doel missen en een verlammend laag tempo. Het is een geforceerd stijltje waar je direct doorheen prikt; er zit geen ziel in.

Van Marcel Walz staan behoorlijk veel films op de site. De hoeveelheid stemmen is laag. De algemene waardering nog lager. Na het zien van Blind kan ik me bij beide zaken wel iets voorstellen. Blind is een slechte film.

De film heeft een bont uiterlijk en speelt zich voornamelijk op één locatie af, zijnde het appartement van het hoofdpersonage. Die locatie baadt in een voortdurend bad van blauw, rood en paars licht. De film is behangen met kitscherige lampjes. Echt afschuwelijk. Het kleurenspel geeft de film een goedkoop uiterlijk.

De film is traag. De scènes duren ellenlang. Er gebeurt weinig. Het acteerniveau is heel middelmatig. De dialogen eveneens. Er is weinig dat de zintuigen afleidt van die verschrikkelijke kitscherige verlichting. De felgekleurde lampjes werken meer en meer op de zenuwen.

Eén ding leidt in beginsel eventjes af. Dat is een stalkende killer met een masker. Een doods masker dat hem een creepy uiterlijk verleent. Geen idee wat hem drijft. Hij is er gewoon. Het masker werkt een kleine mate van verontrusting in de hand en verzet de zinnen. Meer waarde moet je er maar niet aan hechten. Aan diepere motiveringen doet de film niet.

De film biedt melodramatische kitsch die doet denken aan glibberig melodrama uit een willekeurige soapserie. Een soapserie waarin rijke mensen je vervelen met hun obligate relationele en obligate psychische problemen en waarin feitelijk weinig gebeurt. Erg saai dus. De film buit het stalkende en killende aspect nauwelijks uit. Dat is ongeïnspireerd in scène gezet en niet spannend. Veel gebeurt buiten beeld. De killer beoefent zijn drang op stuntelige, tamme en bloedeloze wijze en sluit met zijn handelingen naadloos aan bij de lusteloze activiteiten die de personages beoefenen.

Blind is slappe hap.

Dit moet zowat de slechtste film zijn die ik dit jaar gezien heb. Niks positiefs erover te zeggen. Vreselijke, irriterende muziek die zelfs bij de spannende momenten wordt gebruikt. Nu die spannende momenten stellen ook niks voor. De paar aanwezige kills gebeuren buiten beeld. De moordenaar met het masker zou nog iets kunnen betekenen, maar gaandeweg is dit ook een lachertje. Je krijgt totaal geen info waarom deze man dit doet en zijn voortdurende aanwezigheid bij Faye is een raadsel, ook wat locatie betreft. Zelfs irriterend met al die lampjes. Faye zelf zet ook een ongeloofwaardig personage neer, vooral de scène met de kaarsjes tart alle verbeelding. De slotscène roept nog even iets op, maar dan begint de aftiteling al. 1/10