French Exit (2020)

Goeie film waarin een rijke dame en haar zoon naar Parijs vertrekken zodra haar geld bijna op is. Het verloop van de film laat zich niet gemakkelijk voorspellen (mede vanwege de licht excentrieke personages). Michelle Pfeiffer is goed gecast en zet ook een prima rol neer. Valerie Mahaffey is vermakelijk in een bijrol. Ietwat aan de trage kant en het had misschien wat korter gekund, maar 3.5 sterren zijn wel op hun plaats.

Melancholieke en enigzins absurdistische vertelling over de bijzondere relatie tussen moeder en zoon

Het gaat volgens mij niet goed met de carrière van Michelle Pfeiffer wanneer zij in dit soort inhoudsloze dramedies verzeild raakt. Een karikaturale film over excentrieke personages. Niet mijn ding.

Frances (Michelle Pfeiffer) beweegt zich in de hogere kringen van New York. Plots is ze platzak en verkast met haar zoon naar Parijs alwaar zij een appartement van een vriendin kan betrekken. Een moeilijk te vatten vrouw, die Frances. Een mysterieus aura omgeeft haar. Een aura dat zich in de loop van de film eerder uitbreidt dan oplost. French Exit is een film met zwarte humor en wordt bevolkt door merkwaardige karakters. De film schiet veel kanten op. Lange tijd is onduidelijk in welke richting verhaal en atmosfeer zich uiteindelijk gaan bewegen.

Centraal in de film staat de hoogmoedige Frances die trekjes vertoont van een klassieke femme fatale, hoewel ze ogenschijnlijk geen enkel verlangen heeft om mannen het hoofd op hol te jagen. Frances heeft eigenlijk nauwelijks nog behoefte aan gezelschap. Ze is een eenzame vrouw die vaak lusteloos voor zich uitkijkt. Ze wordt prima neergezet door Pfeiffer die haar personage uitrust met een aristocratische houding en een sardonisch lachje. Ze is een vrouw die een medemens heel gewiekst schrik kan aanjagen. Ze is een vrouw waarvan je verwacht dat ze op sluwe wijze middelen weet in te zetten om heel snel weer haar positie in het hogere sociale milieu in te nemen. Toch openbaart ze geheel onverwacht en spaarzaam ook menselijke trekjes. Ze blijft afstand houden tot de kijker maar is zeker intrigerend.

Haar zoon Malcolm (Lucas Hedges) met wie ze een onafscheidelijk koppel vormt, etaleert een lijdzame, passieve en stoïcijnse houding. De jongen die altijd in een pak met een wit overhemd gekleed gaat, ontbijt samen met zijn moeder en maakt niet de indruk de rest van de dag zinvol te besteden. Hedges speelt hem met een zekere tweeslachtigheid. Aan de ene kant komt hij over als een attente ietwat naïeve jongeman. Aan de andere kant is hij in het bezit van een lach die evenals die van zijn moeder duidt op een boosaardig trekje.

Het is een merkwaardig koppel dat in Parijs al snel een groepje andere merkwaardige personen om zich heen verzamelt. De Parijse woning vult zich met een stel mensen dat er opeens permanent lijkt te verblijven. Merkwaardige typen zijn het. Het verhaal gedraagt zich vanaf dat moment ook wat anders. Het voelt in dit stadium van de film een beetje surrealistisch, knusjes en zelfs een beetje grappig aan. Ondertussen behoudt Frances haar mysterieuze aura en haar eigenzinnige hooghartige stijl. Frances is niet erg sfeergevoelig en blijft wie ze is. Een solide baken.

De onderliggende muziek bestaat uit nostalgisch klinkende pianolaklanken en zachte pianomuziek. Ze geven de film een ietwat melancholische lading. Simpele objecten als een ouderwetse telefoon en een ansichtkaart roepen niet alleen nostalgie op maar versterken de indruk dat het verhaal zich ergens afspeelt waar de tijd heeft stilgestaan. De film plaatst een aantal mensen in een eigen atmosfeer. Binnen die atmosfeer doen ze niet heel veel. Ze ontbijten, drinken koffie, gaan wat eten in een café, interacteren en maken een wandeling. De sfeer is mysterieus en wonderlijk. De personages intrigeren. Het acteerwerk is goed.

De handeling is bijzaak. Op den duur smachtte ik naar iets meer handeling. Op een paar merkwaardige gebeurtenissen na, bleef het op het verhalende vlak vrij rustig. Dat onderwierp zich aan de sfeer en aan de vrij passief handelende personages. Na genoten te hebben van sfeer en personages, trad een gevoel van verzadiging in. Ik vond het tijd worden dat het verhaal zich ging roeren. Dat gebeurde helaas niet. Het bleef nostalgisch, gemoedelijk, mysterieus en een beetje grappig. Het raakte me steeds minder.

Een op zich simpel gegeven, maar uitgewerkt in een zo homeopathisch plot dat er geen touw meer aan vast te knopen valt. En dat zou nog te verteren zijn als er iets was wat daar tegenover kon staan. Maar helaas, Pfeiffer speelt veel te veel haar gewone typetje waarbij vooral grime en haar ook nog eens erg cliche is - ik weet niet meer zogauw in welke film, maar er is een enorm sterk gevoel dat ik die deja-vu al eerder gezien heb.

En even teleurstellend is de rest van de cast - ik had me laten overhalen door de naam van Poots, maar als ze drie minuten screentime heeft is het veel. De enige die nog enige intensiteit op het scherm weet te brengen is Isaach de Bankolé, maar ook dat is maar een heel, heel klein bijrolletje.

Ook de locaties zijn saai op het dodelijke af. Parijs, de stad van het licht was nog nooit zo vlak en grijs. Was het geld bijna op, ging het daarom? Het zou even makkelijk op de productie kunnen slaan. Enorm teleurstellend.