Gagarine (2020)

Hoewel de meeste bewoners zich hebben neergelegd bij de renovatie van Gagarine, een wijk in voorstad van Parijs dat in 1963 werd geopend door Yuri Gagarin, verzet een klein groepje jongeren dat is opgegroeid in de wijk zich tegen de sloop van hun woningen. Ze slaan de handen ineen om de boel voldoende op te knappen om het bewoonbaar te maken, maar het blijkt al snel tevergeefs. Alleen Youri [Alseni Bathily] blijft volharden, ook al zet hij daarmee zijn leven op het spel. Een wat mistroostig sociaal drama blijft interessant, vooral dankzij de charismatische Khoudri en een fraaie rol van Oldfield als een getroebleerde jongere. Bovendien is er een indrukwekkende finale die op fraaie wijze refereert aan onder anderen Zabriskie Point en Close Encounters of the Third Kind.

De film is duidelijk een aanklacht tegen het slopen van oude huizen waarmee de bewoners gedwongen worden uitgezet en ontworteld, maar qua verhaal lijkt de film wat stuurloos omdat het lange tijd wat onduidelijk is waar de film heen wil met de jonge bewoner Youri die is vernoemd naar de kosmonaut Gagarin die de flat in 1963 zijn naam gaf en die ook zelf gefascineerd is door de ruimtevaart en ervan droomt astronaut te zijn. Hij probeert samen met z’n eveneens technisch zeer handige Roma-vriendin tevergeefs de flat te renoveren en zo van de sloop te redden en na de ontruiming blijft hij achter en maakt hij de flat tot zijn ruimteschip. De film gaat aldus naar een magisch realistisch einde en lijkt de oorspronkelijke communistische gedachte van de flat uit te dragen dat de vooruitgang niet ten koste moet gaan van de gemeenschap.

Goedbedoeld maar wel een beetje saaie film over de zestienjarige Youri (Alséni Bathily), wiens grote droom het is om astronaut te worden. Wanneer hij te horen krijgt dat de wijk waarin hij woont (Gagarine, in de gemeente Ivry-Sur-Seine) gesloopt dreigt te worden komt hij in opstand. De parallellen met de gelijknamige legendarische kosmonaut zijn leuk gevonden en op visueel vlak worden er best coole dingen gedaan, maar personages en plot schieten uiteindelijk net tekort om hier iets memorabels van te maken.

Ik vrees dat ik deze al snel vergeten zal zijn. Meer dan degelijke film, maar ik miste wat pit. Prima opzet weliswaar om de werkelijkheid en de droomwereld van Youri te verweven tot één geheel. Beide werelden vloeien mooi in elkaar over en ook de wijk waar hij woont heeft een direct link met zijn grote passie over de ruimte.

Diezelfde passie en liefde vindt hij terug in zijn wijk waaraan hij verknocht is. Enthousiast en met enige naïviteit tracht hij het slopen tegen te gaan door letterlijk de ruimtes te voorzien van nieuwe lampen en de muren van een likje verf.

Ik vond vooral de film visueel esthetisch mooi tot zijn recht komen. Dromerig en magisch bij momenten. Maar nu achteraf gezien blijft de film toch niet hangen, maar dat kan evengoed aan mij liggen natuurlijk...

Film over een banlieu, maar dan zonder de gebruikelijke misdaad of geweld. In plaats daarvan een af en toe surrealistisch drama over een jongen, die als enige overblijft in een wijk die op het punt staat gesloopt te worden. In een leegstaand appartement bouwt hij zijn eigen magische wereld.

Een sociaal bewogen debuut van het regisseursduo Fanny Liatard en Jérémy Trouilh met een mooie hoofdrol van nieuwkomer Alséni Bathily. Het sterke optreden van Lyna Khoudri als diens Roma-vriendin is geen verrassing meer.

Creatief Banlieu-filmpje.

We beginnen bij de oude beelden over hoe de nieuwe wijk Gagarine met trots wordt geopend, maar daarna komen we op het punt dat de gemeente de flats wil slopen. En dat pikt natuurlijk lang niet iedereen.

Waaronder de twee vrienden Yuri en Houssam. Maar wat kunnen ze nou doen, gezien hun leeftijd?

Maar verwacht geen Banlieu-film waarin rellen en bendeoorlogen centraal staan. De film weet een beetje om het probleem heen te manoeuvreren. Dit levert mooie beelden op zoals hoe een goede coming of age zou moeten zijn. Vooral wanneer het Roma-meisje Diana tussenbeide komt, die van een plek komt dat ook al door de regering opgeruimd moet worden. Samen proberen ze er toch nog van te maken in afwachting tot het lot.

Maar voornamelijk de SF-achtige fantasiewereld van Yuri was een interessant gegeven. Zodanig weergeven dat fantasie en werkelijkheid bijna lijken te vervagen. Erg knap. Alsof de ruimte zelf even in de Banlieu zelf is... En misschien gaat hij wel door als held.

Zeer vermakelijke film. Misschien hier en daar net iets te afstandelijk en tam, maar voor de rest een knappe prestatie.

4,0*

Een droom-sprookje tussen de harde realiteit van het moeten wijken voor de wil van de macht.

Het lyrische, aandoenlijke en filmisch knappe tweede gedeelte overtreft ver de eerder saaie aanloop.

Dit onevenwicht drukt wat op de globale appreciatie.