Chemical Hearts (2020)

Aardige film waarin een jongen verliefd wordt op een meisje met wie hij samen de schoolkrant maakt. Een aantal oprechte momenten, maar soms ook wat geforceerd. Behoorlijk zwaarmoedig gebracht en het monotome acteerwerk (vooral van Austin Abrams) draagt hier een steentje aan bij. Wel een aangenaam rustig tempo. Met gemak 3.0 sterren.

Nu te zien op Amazon Prime staat er niet bij.

Ik zie zo'n films graag maar deze, ik weet het niet, meestal zit ik gekluisterd voor het beeld en zuigt het verhaal me mee maar bij deze had ik dat niet zo. Het verhaal sprak me ook iets minder aan.

Het was minder mijn ding deze keer.

Als het gevoel niet juist zit, niks aan te doen, er zijn betere in dit genre.

O, ik zou het nog vergeten: ik vond ook dat er geen chemie was tussen beiden, is maar mijn mening.

Chemical Hearts is een film die zich bezig houdt met het leven van een stel highschool tieners en dan vooral met het leed dat hun overkomt. De film beschrijft deze levensfase niet als een spannende bedoening, maar meer als een cyclus vol beproevingen, die je moet overwinnen. De tienerjaren worden niet beleefd maar dienen overleefd te worden. Of zoals hoofpersonage Grace het treffend uitdrukt: „Adults are just scarred kids who were lucky enough to make it out of teenage limbo alive“

De film vertelt het verhaal van de twee onzekere tieners Grace en Henry die verliefd worden. Toch is de film veel meer dan een simplistisch romantisch drama. Zo wordt al snel duidelijk dat Grace meer lasten heeft te dragen dan de probleempjes en onzekerheden die bij een eenvoudige verliefdheid horen. Het verhaal besteedt veel aandacht aan een ingrijpend trauma en de enorme geestkracht die het kost om daar mee te kunnen leven. In de eerste plaats voor Grace, maar zeker ook voor Henry die ervaart dat zijn eerste liefde niet altijd gemakkleijk benaderbaar is.

Geen licht romantisch drama dus, al heeft de film voldoende lichtere tienermomentjes die je de kans bieden even uit de harde dramatiek te stappen, die de film zo zwaarmoedig beheerst.

Ondanks de zware dramatiek is Chemical Hearts geen film die op de traan speelt. De film volgt een zekere realistische lijn waarin voor platitudes als „liefde overwint alles“ geen plaats is. Liefde helpt uiteraard wel om ellende draaglijker te maken maar biedt geen blijvende oplossingen. Verwacht hier geen gelukzalige Hollywoodse taferelen.

De film is trouwens erg gefixeerd op de beide hoofdpersonage. Niet vervelend, maar aan de zijlijn spelen zich ook zaken met andere personages af die iets meer verdiepende aandacht hadden verdiend. Op een bepaald moment vergeet je bijna dat er überhaupt nog een andere wereld bestaat dan de wereld van Grace en Henry.

Het is niet heel erg, maar het viel me op. De hoofdpersonages zijn voldoende interessant om op gefixeerd te willen zijn. Vooral Lili Reinhart die de rol van Grace speelt, is een genot om te beleven. Bij haar was ik graag in de buurt.

Chemical Hearts is een fijn en rustig drama dat niet de gebruikelijke wegen van de tienerverliefdheid bewandelt door zich alleen op oppervlakkige optimistische gevoelens te richten. Het is een film die het niet schuwt om dieper te dalen en met een realistische kijk ook een sombere en zwaarmoedige sfeer durft te schetsen.

Prima film.

fantastische aangrijpende film, zelfs voor mij, een 78-jarige

Ik had een nogal simpele tienerfilm verwacht en hoeveel het John Green niveau hoog is vond ik het een heel fijn verhaal. Niet heel diep, maar voor z'n soort is het echt wel goed gedaan.

Mijn innerlijke tienermeisje werd er gewoon heel gelukkig van.

Tienerdrama met een niet geheel geslaagde mix van romantiek en traumaverwerking. Gezien de jeugdige leeftijd van de hoofdpersonages is de film naar mijn smaak te zwaar op de hand. Je zou er als kijker depressief van worden. Wat luchtiger, minder serieus mag wel wat mij betreft.

Weer een coming of age film. Dit keer niet uit de Netflix fabriek, maar een Amazon Prime exclusive.

Chemical Hearts is een leuk en vooral ook intieme film met een fijne Lily Reinhart en aan Austin Abrams die het ook prima doet. Het begin is nogal moeizaam en hoe ze met elkaar in aanraking komen komt nogal vergezocht over. Maar wanneer dat station eenmaal gepasseerd is krijg je met Chemical Hearts een uiterst sympathieke film ervoor in de plaats die binnen dit genre niet uit de bocht vliegt. De film kent een mooi subtiel einde en voelt gelukkig niet te klef aan met genreclichés, iets dat ik erg kan waarderen.

3,0*

Middelmatige 'dertien in een dozijn tiener love story' met de bekende ups and downs en een hoop geneuzel. Veel meer drama dan romantiek.