Een Verkeerde Toekomst (2019)

Weinigen die het hadden zien aankomen volgens mij, ik alvast toch niet, maar Roskam (regisseur van onder andere Rundskop en Le Fidèle) is met nieuw werk op de proppen gekomen. Voor de organisatie 11.11.11 heeft hij namelijk een pleidooi gemaakt voor het klimaat en dat het hoog tijd wordt om daar iets aan te doen. Met de film wil 11.11.11 expliciet klimaat weer bovenaan de agenda plaatsen en in een 12 minuten durend filmpje (geschoten op één dag tijd, om het toch een beetje spaarzaam te houden) weet Roskam een geslaagd beeld te schetsen.

Misschien iets te weinig echt het idee dat je in de toekomst zit (al is het wel een leuke touch dat ze voor het online krantenartikel in de kortfilm een oude foto van Decleir hebben gebruikt), maar verder wel iets indruk maakt. Jan Decleir blijft de perfecte acteur voor dit soort rollen en de interactie met Romy Louise Lauwers (van onder andere Chaussée d'Amour en Little Black Spiders) als kleindochter werkt goed. Hier en daar wat knipogen naar de huidige situatie - onder andere de steek dat er indertijd geen draagvlak was, iets wat Ben Weyts een tijd geleden verkondigde met het rekeningrijden - en hoewel niet alles even goed werkt (de geschiedenis met Sofie bijvoorbeeld), blijft het over de gehele lijn boeien.

Vreemd dat ze trouwens voor Roskam hebben gekozen aangezien de man volgens mij nogal is graag met bolides racet op het circuit van Zolder, maar het is wel een goede keuze gebleken. Wat Roskam verder doet in zijn vrije tijd zal me een worst wezen trouwens, maar zou verwachten dat een organisatie zoals 11.11.11 en het thema om een andere regisseur zouden vragen. Ooh ja, Natalie Broods mag in eender welke productie meespelen. Heerlijke actrice!

Mja, niet echt overtuigd van dit simpel hoogdravend kortfilmpje van Roskam. Zoals Onderhond het eigenlijk al verwoord is het oud nieuws, weinig vernieuwend, weinig inspirerend. Ik vond het zelfs weinig creatief en begeesterend. Alsof de regisseur of acteurs zélf niet geloven in de boodschap van de film. Ook de journalistieke dialoogstijl kwam weinig vlot over.

En op zich draait het steeds om hetzelfde. Geld en economie zijn prioritair en zijn boven alles verheven totdat er één dominosteentje ervoor zorgt dat het systeem in duigen valt. En dan ben je de pineut en kijken alle opportunisten en kazakkendraaiers de andere kant op. Hypocrisie ten top. En neen, multinationals die in naam van het klimaat de planeet trachten te redden doen dat niet voor Moeder Aarde, maar wel louter voor het eigen (financiële) belang, niets meer, niets minder. Niets nieuws onder de zon dus.

Wil niet alles afbreken, op zich is de idee wel goed, maar het kon veel beter uitgewerkt worden. Meer dan ooit is hoe je iets brengt belangrijker dan wat je brengt ...