Meshes of the Afternoon (1943)

Maya Deren en haar tweede echtgenoot namen dit samen op in hun eigen huis. Het origineel was zonder geluid; pas zestien jaar later werd een soundtrack toegevoegd door haar derde echtgenoot. Dat Deren een achtergrond als danseres en choreografe had, is duidelijk te merken aan haar manier van bewegen en ensceneren. Het heeft wat van modern ballet. De stijl is surrealistisch: beïnvloed door Buñuel, met gebruik van droombeelden en vrije associatie.

De openingsscène introduceert verschillende elementen die later terugkeren in haar droom. Een roos kan symbool staan voor liefde, maar kan ook op een graf gelegd worden. Haar silhouet kan haar verborgen, duistere kant symboliseren. Een sleutel kan duiden op toegang tot haar onderbewustzijn; een spiegel op introspectie. In de scène met de dubbelgangers ziet ze zichzelf tegelijk als dader en als slachtoffer. Mogelijk had ze een onderbewust verlangen om aan een verstikkend huwelijk te ontsnappen.

De Oekraïens-Amerikaanse jodin verzette zich echter tegen een symbolistische interpretatie. Aan de basis lag een intuïtieve, vrije associatie van beelden. Na een close-up van een oog volgt een rond venster. Een sleutel kan veranderen in een mes, want dat zijn twee metalen voorwerpen met een gelijkaardige vorm. Opvallend is de subjectieve cameravoering, die haar vertekende waarneming toont. Een wankele camera creëert het gevoel dat ze slaapdronken is tijdens het beklimmen van een trap. Het is een gelaagd, experimenteel kunstwerk dat gezien de korte speelduur probleemloos de aandacht vasthoudt.