Ghost Blues: The Story of Rory Gallagher (2010)

Iets te enthousiast door de muziek en daardoor een veel te hoog cijfer gegeven gisteravond. Nu laten bezinken en als docu stelt het toch maar weinig voor. Het gaat in een razend tempo en nergens gaan we echt de diepte in. Voor een vlot overzicht van Rory is het aardig, maar ik zou zeggen: draai liever een album van de man.

Gezien, en toch ietsje wijzer geworden betreffende de persoon Gallagher.

Daar was ik wel benieuwd naar.

Ik ben wel een Blues fan, maar geen Blues-Rock liefhebber, en dat is het genre waar Rory zich in manifesteerde.

Ik hou ook helemaal niet van zijn vocals.

Zijn band Taste heb ik ooit live aan het werk gezien en gehoord tijdens het Jazz-Bilzen festival, in België., en het bleek niet mijn taste te zijn.

Zijn gedrevenheid, eerlijke opstelling, en energie spreken mij wel aan.

Enkele opmerkingen betreffende bekende collega-muzikanten vond ik wel leuk (Albert King, Muddy Waters, The Stones)

Toch had het allemaal wat beter gekund denk ik.

De muziek van Gallagher heeft mij altijd aangesproken en nummers als Moonchild en Daughter

of the Everglades zijn pareltjes hadden volgens mij, wanneer op single uitgebracht, zomaar

hits kunnen zijn geworden. Maar hij was afkerig van hits blijkens de docu, wat zijn geloofwaardigheid

nog meer ten goede komt als oprechte muzikant. Nieuwtje voor mij was dat hij eventueel

in aanmerking kwam als vervangend gitarist voor de Stones. Onmogelijk natuurlijk want het

zou dan gedaan wezen met zijn virtuoze spel en zou zijn karakter ook stellig hebben gebotst

met dat van de leden van de Stones die in die periode flink aan de drugs zaten: Rory hield het

volgens mij vooral (En stevig) bij de fles. De 8.5 score (Gister overigens nog een 8.6) vind ik wel

erg hoog, waarschijnlijk van de 24 stemmers bijna allen fans. De docu is in ieder geval op zich

weinig indrukwekkend, en komt in een hoog tempo ook een beetje rommelig over. Leuk om

van The Edge (Een landgenoot) te horen dat Rory voor hem een inspiratie was. Zonde natuurlijk

dat Gallagher op veel te jonge leeftijd kwam te overlijden al denk ik niet dat hij later met iets

verrassends op de proppen zou zijn gekomen: Typisch een muzikant die a la een J.J. Cale

onveranderlijk zijn eigen ding zou blijven doen. Eeuwig in spijkerjasje en houthakkershemd...