Adú (2020)

Realistische film waarin de kijker in verschillende verhaallijnen wordt meegenomen in het leven van een Spaanse agent die werkt in Melilla (Spaanse exclave aan de Middellandse Zee in Marokko), een vader die bezig is de mensen van zich te vervreemden maar het beste met olifanten voorheeft en een jongetje van 6 jaar die van iedereen uit zijn nabije omgeving wordt weggerukt.

Indrukwekkende film met onbekende maar goed spelende crue, prima verhaal en een fraaie setting.

Een 7,5!

Goede maatschappelijk getinte film. Drie verhalen lopen door elkaar en komen uiteindelijk helaas eenvoudig, zonder verrassing, bij elkaar. Dat laatste maakt de climax niet wat je feitelijk verwacht. Buiten dat is het een goede film die een blik geeft in een weinig perspectief biedende wereld waarin corruptie, armoede en onrecht zege vieren. De kleine Adu zet een sterke rol neer, net als de overige acteurs. Visueel ziet de film er fraai uit met mooie maar pijnlijke beelden. Sterk drama, maar biedt helaas niet de verwachte climax. 3.5/4.0

Uit Afrika lijken alleen maar films te komen vol ellende. Ik heb er eerder over geklaagd bij Blood Diamond, waarna knusse stoel me een lijstje gaf met films over Afrika die eens een keer niet over armoede, moord en oorlog gaan, maar tot mijn schaamte heb ik er nog geen van gezien. Ik ben er niet echt naar op zoek gegaan, wat toch lijkt te moeten, want als je wacht wat op je pad komt, zoals deze film, blijkt het toch weer om een hoop ellende te gaan.

De film draait om diverse personages die niet zozeer met elkaar in aanraking komen, maar zich in dezelfde locatie ophouden en indirect invloed op elkaar hebben. Vooral de aanwezigheid van de Spanjaarden voelde een beetje geforceerd aan, alsof er westerlingen aanwezig moesten zijn om een groot genoeg publiek aan te kunnen spreken. Visueel soms mooi, maar sommige beelden zien er te nep uit, met name in het vliegtuig. Grootste kracht is de kindacteur die het karakter Adú speelt die zijn naam aan de film geeft, hij is erg schattig en de wisselwerking met het personage Massar doet denken aan een soortgelijke interactie in de film Capharnaüm.

Die laatstgenoemde film tapt ondanks een andere problematiek toch ergens in dezelfde sentimenten als deze, maar doet dat op een eenduidigere manier. Dit komt met name door de verhaallijn rondom de Spanjaarden. Die is gewoon niet zo interessant. En uiteindelijk voelt deze film, ook qua einde, niet zo erg afgerond aan. Er had duidelijk meer uit het vat gehaald kunnen worden. 2,5*.

Ambitieuze film die een gezicht weet te geven aan de immigratie vanuit Afrika. Drie verhalen lopen langs elkaar heen en raken elkaar eigenlijk nauwelijks. een en anders is wel mooi in beeld gebracht en het acteerwerk van met name de jonge Moustapha Oumarou maar ook van Anna Castillo is echt goed.

Helemaal niet goed!

slecht heel slecht!

snap het verhaal niet!

ik geef een 0

Goeie film met drie verschillende verhaallijnen die zich allemaal afspelen in Afrika. Een aantal schrijnende scenes en het geheel doet behoorlijk realistisch aan, vooral vanwege het locatiewerk. Van de cast maakt de jonge Moustapha Oumarou in de titelrol zonder meer de meeste indruk. Net geen 4.0 sterren omdat de verhaallijnen iets te los van elkaar staan en niet alle drie even goed zijn.

Geslaagde mozaïekfilm die bestaat uit drie verhaallijnen. Veruit de meest interessante verhaallijn was toch die van Adu, het kleine jongetje, die op de vlucht slaat en naar Europa wenst te trekken. Zeer naturel gespeeld. Aangrijpend portret van hem en zijn grotere zus. Op weg naar Europa was de route vol gevaren. De drang tot overleven komt goed naar voren. De honger, de vluchtelingenkampen, smokkelaars ... worden steeds kort aangehaald, maar voldoende om een impact te verkrijgen bij de kijker. Daarnaast ook visueel erg mooi van zowel de Afrikaanse landschappen als de verdorde opeengepakte verarmoede steden.

Het plot van de Guarda Civil was ook best interessant, maar wel te weinig uitgelicht. Dit hoefde ook niet, want dan zou het plot van Adu minder vaart gekregen hebben. Bij een ensemblefilm is het vaak niet makkelijk om verschillende verhaallijnen met elkaar te matchen. De film slaagt hier onvoldoende in volgens mij. Deels doordat de scenario's niet allen even boeiend zijn of dat het samenkomen van de personages te geforceerd overkomt. Dit laatste is hier trouwens niét het geval.

De derde verhaallijn voegde ook niet zo heel veel toe. De ivoorhandel is op zich boeiend en ik vond de spanningen tussen de blanke Europeaan en de lokale handhavers zeker de moeite waard, maar ik vond te weinig connectie met de rest. Het hing er maar wat aan, zeker wanneer ook de problemen met de dochter erbij kwamen. In werkelijkheid uiteraard perfect mogelijk dat levens en verhaallijnen elkaar zo kruisen, maar voor film heb je toch dat bindmiddel nodig.

Maar de film is zéker de moeite waard, toch wanneer je Adu van nabij volgt.

Goed dat de film gemaakt is. Het toont beelden van een aantal situaties die ik nog nooit eerder in een film had gezien, zoals het als verstekeling meereizen in het ruim van een vliegtuig. Meerdere heftige situaties komen voorbij, niet in de laatste plaats de openingsscène. Ook de mooie beelden (met digitale scherpte) uit Afrika zijn van meerwaarde. Waar Adú echter niet aan ontkomt is dat het voelt als het naar voren brengen van een thema (de vluchtelingensituatie) en dat artistieke aspiraties daar omheen zijn gebouwd. De te dramatische muziek is daar een voorbeeld van, maar er zijn tevens een paar clichématige beelden die telkens teveel op het gevoel willen spelen (voorbeeld: de close-up van de handen van Masser die van het hek afglijden aan het eind). Ik vond daarnaast het verhaal rondom die Guardia Civil niet goed werken, die personages blijven erg flets. Adú zelf is zeer innemend en doet het qua acteren goed. Kortom: een balansoefening tussen maatschappelijke betrokkenheid en melodrama, waarbij Adú nét niet van de evenwichtsbalk valt.

Geschakeerde mozaïekfilm over een aantal problemen waaronder Afrikaanse landen gebukt gaan, zoals wildstropers en de onstuitbare migratie naar Europa. Een donker en somber verhaal met af en toe niet meer dan een sprankje hoop. De kleine Moustapha Oumarou in de titelrol is een natuurtalent, zo lijkt het.