The Last Bus (2021)

prachtige film over oude Tom die 'n reis onderneemt van uiterst noord Schotland naar zuidelijk Engeland (openbaar vervoer 1348 km). Prachtige landschap 's beelden en bijzonder volk, film raakt je tot op het bot, zonder sentimenteel te worden, pareltje ! !

Het idee is op zich wel ok - misschien een beetje erg oubollig, maar op het goede moment kan dat wel. Al is het gedoe met de insta posts wel een beetje teveel. Maar geheel onverwacht is het Timothy Spall die het zwakke punt is in de film. Hij overtuigt gewoon niet als stokouwe man, alle bewegingen die hij maakt zien er nep en te overdreven uit. Jammer, want het gaat wel helemaal om hem. Gelukkig is zijn jongere zelf beter ter been, al was ik van die acteur verder ook niet zo onder de indruk. Lijkt ook niet echt op Spall, en dat vind ik dan ook best afdoen aan het geheel. Blijft niet zo heel veel over eigenlijk.

Na de dood van zijn echtgenoot [Phyllis Logan] besluit de krakkemikkige, knorrige Thomas Harper [Timothy Spall] per bus de 838 mijl af te leggen van zijn woonplaats John O’Groats, het meest noordelijke stadje op het Schotse vaste land, naar Land’s End, het meest zuidwestelijke punt van Cornwall. Veel beelden van Britse landschappen, stemmige pianomotiefjes, betekenisvolle ontmoetingen en een ontknoping vol vals sentiment. Spalls enorme vakmanschap wordt volledig verkwist in deze draak van een film. De officiële trailer is het ironische bewijs dat het hele verhaal ook in twee minuten verteld had kunnen worden.

Erg fijne sfeervolle en ontroerende roadmovie van een oudere man die zijn belofte wil nakomen ten aanzien van zijn overleden vrouw. De film ademt zo die typische Britse gezapigheid uit die je wel meer tegenkomt in dergelijke filmhuisfilms. Niet alleen de Schotse Hooglanden beïnvloeden dat gevoel, ook die Britse humor of kwinkslagen, het Britse accent en het steeds sterke acteerwerk en soundtrack onderstrepen die gemoedelijkheid zonder sentimenteel over te komen.

Ook qua montage zat het prima waarbij de jonge en Tom elkaars pad af en toe kruisen. Prima rol overigens van Timothy Spall. Het was me niet geheel duidelijk waarom hij per se met de bus wou reizen, maar al snel werd het duidelijk dat het koffertje dat hij overal meesleurde een grote emotionele betekenis voor hem had.

De kijker, of ik althans, werd toch even op het verkeerde been gezet toen bleek dat de diagnose van kanker hém betrof en niet zijn (overleden) vrouw. Het zijn die kleine elementen die de film aangenaam maken. Ook de flashback bijvoorbeeld werden goed gemonteerd. De kleine vele ontmoetingen onderweg waren keer op keer interessant. Fijn!

Ik vind het altijd leuk om Timothy Spall aan het werk te zien, inclusief zijn geprononceerde onderlip. Zo ook in deze toch wel bijzondere road movie over een bejaarde weduwnaar, die van het uiterste noordoosten van Schotland naar het uiterste zuidwesten van Engeland reist.

Een luchtig gebracht drama met talrijke incidenten; sommige grappig, andere uiterst serieus en leerzaam. Zonder meer een aangename en onderhoudende film.

Wonderschone film over een oude man die de laatste wens van zijn overleden vrouw wil vervullen en daarvoor van het uiterste noordpunt van Schotland naar het uiterste zuidpunt van Engeland, 'Lands End' reist per bus. Tijdens die reis overziet hij in flashbacks zijn leven en zijn huwelijk. Film wordt gedragen door Timothy Spall, die hier een aangrijpende vertolking neerzet. Toch is de film niet loodzwaar en bevat genoeg humorvolle momenten. Ik was zozeer onder de indruk dat ik vijf punten geef.

Sorry ik hou wel van een mooie trage film en ik vind Spall in de meeste films goed acteren, maar ik vond hem in deze film absoluut niet geslaagd, dus voor mij was deze film niks....

mooi, ontroerend, lekker kalmpjes aan, echt sentimenteel.

dat zijn toch wel de steekwoorden voor deze film.

90 min is lang genoeg.

heb er toch wel met plezier naar gekeken.

Aardige film over een oude man die het hele land door reist met de streekbus. Een road movie die rustig voortkabbelt met verschillende ontmoetingen onderweg. Een aantal mooie plaatjes van het Schotse landschap. Het heeft verder vrij weinig om het lijf, maar Timothy Spall is altijd plezierig om aan het werk te zien.

Ontroerende film over iemand die een busreis maakt door GB voor iemand .

Timothy Spall speelt Tom. Een oude man met een onzekere tred, een naar binnen gerichte blik en een markant gezicht dat is getekend door de jaren. Hij onderneemt een soortement pelgrimstocht van Schotland in het Noorden naar Land’s End in het uiterste Zuidwesten van Engeland. Een reis per bus, want dat kost de niet erg welvarende Tom niets. Gepensioneerden reizen gratis met het streekvervoer. Heel nauwkeurig stippelt Tom de route met vele overstappunten uit en gaat op weg. Voorwaar, het begin van een reis vol mooie en melancholische momenten en het begin van een fantastische film.

Wat volgt is een fijn gecomponeerd verhaal dat is opgebouwd uit gevoelvolle miniatuurtjes. Kleine episoden die vertellen over ervaringen en belevenissen onderweg. Emotionele momenten. Vreugdevolle momenten. Verbazingwekkende momenten. Menselijke momenten. In al die momenten schemert immer dezelfde basismelodie: Tom heeft eigenlijk al afscheid genomen van het leven maar heeft voor hij echt afscheid kan nemen nog een persoonlijke missie te vervullen. Een heilige missie die hem voortstuwt, van energie voorziet en hem over momenten van teleurstelling en tegenslag heen tilt. Toch is Tom niet blind voor zijn omgeving. Tijdens zijn reis laat hij zich steeds weer beroeren en reageert vaak wat onhandig maar met gemeende empathie op het wel en wee van de mensen die hij tijdens zijn reis ontmoet.

Timothu Spall die in 2019 ongeveer 30 jaar jonger was dan zijn personage Tom, speelt hem fenomenaal. Het ongemak dat met zijn hoge leeftijd gepaard gaat, geeft hij fantastisch gestalte. De last van een door ouderdom geteisterd lichaam is hem goed aan te zien. Het geworstel met de gebreken en het gevecht tegen pijnlijke gewrichten is tastbaar. Zijn mondhoeken zijn vertrokken in een grimas. De ogen samengeknepen. Ook de vreugdevolle momenten zijn zichtbaar in de expressie. Het verkrampte gezicht ontspant en de ogen lichten op.

Tom heeft zich neergelegd bij zijn onafwendbare lot dat ouderdom heet. Hij bivakkeert in het heden maar gedijt daarin op herinneringen aan vroeger en aan de dromen die hij eens had. Herinneringen aan andere tijden. Herinneringen die door regisseur Gillies MacKinnon in een sprookjesachtig licht tot leven worden gebracht. Ze vormen een troostrijk filter dat voor Tom en de kijker de verwerking van verlies vergemakkelijkt en de bitterheid van de ouderdom verlicht.

The Last Bus is een ontroerende film over de laatste levensfase. Soms treurig. Soms onthutsend. Maar ook humorvol en blijmoedig. De balans tussen zwaarmoedigheid en luchtigheid is wonderschoon. Fijne film.

Film die ons graag overtuigt dat "begrijpen, respect, vriendschap en liefde" onder ons leeft;

Misschien wat te sentimenteel en niet zonder af en toe wat cliché, maar met een Timothy Spall krijgt ge nu ook die indruk dat er aan film te winnen valt;