ADN (2020)

Vanaf 10 december in de bioscoop (The Searchers)

Nederlandse titel is vreemd genoeg 'DNA'...

Niet vreemd. Letterlijke vertaling is Acide Désoxyribonucléique.

Weer wat geleerd.

Na een ietswat rommelig begin, waarin veel familieleden worden neergezet die intens van hun Algerijnse opa Emir houden, komen de onderliggende spanningen en verschillen mooi in beeld. Door het gekibbel kom je langzaam achter de verhoudingen die binnen de familie spelen. Het regelen van de begrafenis zal voor velen herkenbaar zijn.

Kleindochter Neige volgt haar wens om een Algerijnse identiteit te krijgen. Haar worsteling daarmee brengt veel spanning teweeg.

Een aparte film!

Maiwenn is nog steeds met haar familie bezig.

De toon is wel beduidend vriendelijker aan het worden, en hoe autobiografisch het ondertussen precies is is me niet meer zo duidelijk - met het verdwijnen van de scherpste randjes is dat ook wat minder direct. In ieder geval makkelijker te kijken zonder plaatsvervangende schaamte en ander ongemak. Wat wel blijft is een relatiefilm met allerlei verwikkelingen, diepgekoesterde wrok gebaseerd op dingen die twintig, dertig jaar eerder onbedoeld en ongemerkt gepasseerd zijn, en wellicht ook minder fraaie zaken.

En daarmee wel een film die je moet liggen en waar je zin in moet hebben. Wel met een welhaast perfecte cast om alles in volle emotie, overdrijving en typisch Frans theater op te dissen, en dat gebeurt dan ook. Maiwenn beheerst dit genre als geen ander, en weet daar daarnaast nog haar eigen persoonlijke draai aan te geven - een genre op zich, eigenlijk, en daardoor ook moeilijk met iets anders te vergelijken en te beoordelen. Vergeleken met haar eigen films dan - dan vind ik deze toch iets onderdoen voor Mon Roi en Polisse. Net ietsje, ehh, 'gewoner'.

Onevenwichtige film. In het eerste deel staat het overlijden van opa en de hoe de familieleden hiermee omgaan. Deze familie leden -op een enkeling na- zijn totaal niet sympathiek. Vooral die jonge blaag wekt veel irritatie(waar is die in de tweede helft van de film?). Tijdens het regelen van de begrafenis en de begrafenis zelf leren we de familie en hun verleden wat beter kennen. De gekozen camera standpunten vind ik zelf niet prettig in deze fase van de film.

Het tweede deel van de film is iets leuker om naar te kijken. Een kleindochter die worstelt in het leven en met haar leven gaat op zoek naar haar Algerijns identitieit. En dat was het dan....zucht.