Ratu Ilmu Hitam (2019)

Een krappe 3* voor deze Indonesische horrorfilm. Het is lang niet de beste griezelfilm uit de Oost. Na een slepende introductie volgt de gruwel, maar die is soms zo onhandig en goedkoop ingeblikt dat het grotesk werd. Met een heks uit de carnavalswinkel en CGI-bloed, was het soms moeilijk om mee te leven met de karakters. Het liet me ijskoud wat er met hen gebeurde. Het mysterie kon ook wat beter uitgewerkt worden.

“I’m not sure there is a hell after death, so I want to make sure you all experience it!”

Het Indonesisch film-duo The Mo Brothers (Macabre en Headshot) bestaat uit regisseurs Kimo Stamboel en Timo Tjahjanto (May the Devil Take You, The Night Comes for Us) Vanaf 2016 zijn beide hun eigen weggegaan. Dit is zijn tweede film die hij alleen maakte! Een losse remake van de horrorfilm Ratu Ilmu Hitam (1979) en het scenario is bewerkt door Joko Anwar (Impetigore, Satan’s Slaves) Die zelf ook niet de minste regisseur en schrijver is! De film doet dan ook zeer veel goed!

Een nieuw verhaal waarin de kernelementen van zwarte magie en wraak zijn behouden! De film begint vrij herkenbaar met vader Hanif zijn vrouw Nadya en zijn drie kinderen op weg naar een weeshuis waar hij opgroeide en BOEM ze rijden iets aan! Eenmaal aangekomen bij het weeshuis maken we kennis met de rest de legende over een opgesloten krankzinnige vrouw die vaardig was in zwarte magie.

De film neemt lekker zijn tijd. De eerste twintig minuten geven een introductie tot de cast en vertellen over enkele van hun achtergronden. Maar er heerst een sluipende angst en dan...volgt er een scène die ik me niet kan voorstellen in een reguliere westerse film! Oei die scene voorspelt zeker wat je nog te wachten staat! Naast een heleboel griezelige, kruipende beestjes...

Het verhaal is ook mooi compleet rond en niet alleen maar bloederig om te shocken. De verschrikkingen die het bovennatuurlijke bloedbad voortbrengt had een gruwelijke oorzaak. Geen film om preuts of snel geschokt te zijn maar wel precies waar horrorfans op zitten te wachten! Er wordt ook wat CGI gebruikt in deze film, maar als een groot deel ervan ook bestaat uit praktische effecten is dat nog een pluspunt! Simpel gezegd is dit een intens filmpje, en tegen de tijd dat de actie zijn climax bereikt, was mijn horrorhart zeer tevreden!

Het is natuurlijk altijd even afwachten hoe het talent van een regisseur zich ontwikkelt als ze zich scheiden van hun vriend/partner (Timo Tjahjanto), maar in het geval van Kimo Stamboel is dat helemaal goedgekomen. The Queen of Black Magic profiteert van een lekker freaky gebeuren en veel visuele creativiteit, waardoor zeker de finale uitstekend wegkijkt. Het matige acteerwerk en de weinig interessante aanloop zijn dan wat sneller vergeven, maar Stamboel mag zich nog wel wat verder ontwikkelen met de computereffecten. Eenmaal de horror uit de kast komt ontpopt de film zich tot een fijn weerzien en verveelt geen moment, bovendien voorziet Stamboel het van genoeg smerigheid en gore om een extra beetje op te vallen. Leuk en entertainend griezelplezier met een eigen smoelwerk, zo zie ik het persoonlijk graag.