The Comeback Trail (2020)

Op de valreep nog even meegepikt, en blij toe.

Echt een hilarische film met gortdroge, flauwe en zwarte humor waar ik nou net even zin in had in deze troosteloze periode. Ook humor in alle details op de achtergrond, de gezichtsuitdrukkingen enzovoort. IJzersterk acteerwerk van De Niro en Jones, iets minder van Freeman. Toch vooral De Niro schitterde.

De special effects waren wel erg nep, maar dat paste ook wel een beetje bij deze film die zichzelf niet echt serieus nam. Door alle spatiefouten in de ondertiteling heen was ook wel een speelse vertaling te zien.

Smaken verschillen, aan de score te zien, maar ik heb me elke seconde van deze film vermaakt.

4*

Inderdaad, heerlijke film in de trend van Once Upon a time in Hollywood. Geweldige cast en toprollen voor de Niro en Tommy Leen Jones.

Nee, ondanks de 3 oude rotten in het vak was dit het helemaal niet. Actie en humor? Helaas, geen van beide. In feite van begin tot einde één domme vertoning. OK, ik moet toegeven dat ik tweemaal heb moeten lachen: de eerste keer was met de naam van het bejaardentehuis 'Actors Retirement Home - the Final Curtain' en de tweede keer was toen Max 'rabarber' zei tegen het paard. Nog een tip: vergeet de aftiteling niet uit te kijken want 'The Killer Nuns' komen nog even in beeld en waren nog het beste van de hele film.....

Leuk om die ouwe knarren weer eens te zien, maar eerlijk is eerlijk, de film is niet veel soeps. Een voorspelbaar verhaaltje en als komedie niet zo geslaagd, het is gewoon nergens echt grappig. De grappen zijn te braaf en zie je al van mijlenver aankomen.

The Comeback Trail is niks bijzonders maar zeker wel fraai. Goed verhaal, prima setting en heerlijk acteerwerk. De publiekslievelingen doen het schitterend. De humor sloeg me echt om de oren. Geen hoogvlieger maar om nu het gemiddelde hier zo laag te zien zet me ook aan het denken.

Redelijke film over een filmproducent die een plan bedenkt om van zijn financiele problemen af te komen. Een film over het maken van een film is meestal wel leuk. Ietwat voorspelbaar en het valt soms wat in de herhaling, maar de scenes zijn wel vermakelijk. Uiteraard hebben de drie oudgedienden betere films gemaakt maar Robert DeNiro en Tommy Lee Jones weten het leuk te brengen (Morgan Freeman krijgt niet al te veel te doen).

Filmproducer Max Barber [Robert De Niro] zit diep in problemen na zijn zoveelste flop en moet in korte tijd een fortuin bij elkaar zien te krijgen om zijn schuld af te lossen bij Reggie Fontaine [Morgan Freeman], of anders! Hij ontdekt dat verzekeringsmaatschappijen grote bedragen uitbetalen als de hoofdrolspeler in een filmproductie op de set overlijdt. Daarom besluit hij de suïcidale westernveteraan Duke Montana [Tommy Lee Jones] de hoofdrol te geven en doet hij er alles aan om een dodelijk ongeluk te veroorzaken, maar dat blijkt moeilijker dan verwacht. Het plot is een opzichtige variant op The Producers, maar de de cast is zeer op dreef (met Lee Jones als uitblinker) en de cartooneske humor roept regelmatig aangename herinneringen op aan Road Runner. Wil er iemand rabarber?

Ik weet niet wat het is maar Creason deed me de hele film denken aan Ray 'Barone' Romano. Niet alleen zijn uiterlijk maar ook zijn accent. Dat ik me daarmee bezig hield zegt genoeg over de film. Wat een treurig geheel... De Niro deed zijn best wel, maar de comedy was vooral pijnlijk. Zonde van zo'n uitstekende cast. *2.0

Robert de Niro maakte zich onsterfelijk met talloze memorabele rollen die ik nu niet op ga noemen. Je kent ze wel. De komedies die hij tussendoor maakte, waren soms aardig (Analyze This/That, Dirty Grandpa) maar veel vaker nog waren het grote missers. Maar dat zij hem vergeven.

Maar nu hij echt oud begint te worden, irriteert het me echt dat hij zijn spaarzame tijd besteed aan dit soort onzin. Toegegeven, de film heeft (zeker aan het begin) zijn momenten, maar daarna gaat de grapdichtheid als een speer omlaag en wat rest zijn matig geschreven kindergrappen. Dat hij een paar 'codewoordjes' niet kan onthouden maar op een servet moet noteren is natuurlijk een treurig dieptepunt.

Maar wat wil?

Halverwege hebben we de film afgezet omdat onze zoon ziek was en niet kon slapen. De volgende dag hebben we hem afgekeken. Weer twee dagen later zijn mijn vrouw "we moeten die film met Robert de Niro ook nog uit kijken". En ik zei "okee". Het is allemaal zo onmemorabel dat we gewoon vergeten waren hoe het afliep.

2 sterren

Half.

Volgens mij zijn regisseur Gallo en Freeman dikke buddies geworden, want in zowat de laatste vier films van hem zie ik Freeman steeds opduiken. The Comeback Trail is één van die vier films, al is de rol van Freeman hier meer bijzaak om het verhaal vooruit te duwen. Destijds toen de film in de bioscopen verscheen had ik overwogen om erheen te gaan, maar uiteindelijk is dat er niet van gekomen. Wat mij betreft geen gemiste kans.

De cast is behoorlijk groots en bekend, maar het gevoel dat Gallo vooral acteurs gebruikt die vroeger populair waren maar nu voor een tientje op komen draven hangt sterk. Dat neemt niet weg dat met name Jones een behoorlijke rol neerzet. De Niro doet het ook wel verdienstelijk, maar het problematische van zijn personage is dat het gewoon niet erg lollig is. Gallo drijft de hele film lang op de komische talenten van De Niro, maar eigenlijk is TCT geen moment echt leuk vanuit zijn kant. Het constant drukke gekwek kwam vooral vermoeiend over.

Na ongeveer 30 minuten heb ik even moeten lachen om dat stuk in het bejaardentehuis, maar daarnaast geen enkele keer mijn mondhoeken kunnen krullen. De humor wordt constant getrokken uit de drukte van de personages, het absurdisme van het verhaal en de driftbuien van De Niro, maar eigenlijk werkt dit allemaal vanaf het eerste moment al niet. Als ze dan eindelijk beginnen met filmen wordt de film wat grootser (en dus beter), maar echter vond ik ook daar dat er weinig humor uit de film werd getrokken. Ik had me ingesteld op een soort slapstickfilm, maar als dat de bedoeling was heeft Gallo behoorlijk hard gefaald.

Ik kan het op zekere hoogte wel waarderen, dit soort niemendalletjes, maar met The Comeback Trail heb ik gewoon bijna niet kunnen lachen. Voor een film die de hele tijd op droge grapjes blijft drijven is dat een serieus probleem. Dan kon ik de dramatischere inbreng richting de tweede helft meer waarderen, want dan voelt de boel wat minder stuurloos aan. Soms zijn dit soort films leuk als je in een slechte bui bent, maar zoiets valt voor elke komedie eigenlijk wel te zeggen.

Teleurstellend.

Een film die alles in zich had om een sympathieke knipoog te zijn aan een reeds in 1974 uitstervend genre, maar al snel vervalt in de zoveelste matige komedie met Robert De Niro. Wat ooit één van de beste acteurs van z'n generatie was, is nu toch echt een toonbeeld van matigheid geworden. Het is eigenlijk bijna zielig om te zien hoe hij in komedies als deze totaal niet uit de verf komt en zichzelf voor schut lijkt te zetten.

Luidruchtig is het allemaal wel, maar grappig zelden. Godzijdank kan Tommy Lee Jones in een voor hem op het lijf geschreven rol nog de nodige je m'en fou aan de film geven. Niet té veel moeite doen om grappig te zijn, maar gewoon cynisch en uitgeblust rondlopen. Het is wat de film nodig had. Al de rest is veelal te slap, te flauw.

2

Een aangename, relaxte en sfeervolle comedie, zonder pretenties, waar de makers vast veel plezier in gehad hebben, zo komt het op me over, en zelf vond ik hem óók heel leuk!

Maar wat ik nu toch teleurstellend vind, is de ontdekking dat het een remake is van een gelijknamige film uit 1982. Slechts. Mijn stem kan dan geen credits inhouden voor originaliteit, voor het creatieve bedenken; wie weet was die film uit 1982 nog wel beter! Dan zou er wat af moeten van mijn sterren. Maar dat kan ik niet weten dus vooruit dan maar.

De film is 'in loving memory' voor Harry Hurwitz, de regisseur van het origineel.

Nee, het biedt allemaal niet veel nieuws, en zowel het tweede bedrijf (tijdens de opnames in de woestijn en bij de canyon) als het derde ("The film's a hit!") is voorspelbaar, maar er zijn toch ook wel compensaties: De Niro gaat voluit (inclusief een vurige monoloog tegen Jones op het einde), hij heeft een aardige chemie met zijn neef (Zach Braff), en Jones geeft zijn personage stiekem kracht en ontroering mee, zodat zijn monoloog tijdens de laatste scène van de opnames van The oldest gun in the West warempel ècht ontroerend is. Natuurlijk hebben de drie acteerkanonnen in het verleden aanzienlijk betere films gemaakt, en niemand zal hierbij buikpijn van het lachen hebben gekregen, maar de film heeft vaart en charme genoeg om hem pijnloos uit te kunnen zitten.