Fukushima 50 (2020)

Matig als drama en als rampenfilm. De film zit er direct in en na de ramp (met wat slechte cgi) komen we pas bij de personages terecht. En dat is duidelijk wel te laat. Ook al zijn de momenten in de centrale wel oké, al die personen konden me simpelweg weinig boeien en de film steunt toch vooral daarop. Twee uur is ook te lang hiervoor aangezien er geen enkele aanloop is. 2,0*.

Docudrama over de kernramp van Fukushima als gevolg van een tsunami. De film richt zich vooral op het feit dat dankzij de onbaatzuchtige inzet van het personeel de totale ondergang van het centrale deel van Japan werd voorkomen. Dat in zo’n situatie de emoties hoog oplopen lijkt mij logisch. De film sluit af met een passende waarschuwing over de kracht van de natuur.

Nadat een nucleaire energiecentrale in Fukushima in 2011 is overspoeld door een tsunami, leidt Toshio Izaki [Kôichi Satô] de reddingswerkzaamheden in de reactor. Watanabe speelt de leidinggevende die vanuit een communicatiecentrum bevelen geeft, medewerkers uitblaft en gebruik maakt van het excuus dat het scenario geeft om een en ander nader uit te leggen aan de kijker. Alle clichés uit de rampencyclus van Irvin Winkler zijn op een hoop gegooid en komen netjes voorbij, tot aan het sentimentele, heroïsche einde. Als je de rampenklassiekers uit de jaren 60 en 70 (nog) niet hebt gezien, dan valt dit vast wel te doen.

Een chaotische film vol met schreeuwende acteurs. Er is totaal geen duidelijkheid wat er gebeuren moet en waarom. Daarnaast Japanners die ondanks alles blijven vasthouden aan voorschriften en tradities.

Alles met elkaar een rommelige , heel matig geacteerde film welke veel beter uitgewerkt had kunnen en moeten worden.