The Nest (2020)

Het is 1987 en een echtpaar bestaande uit Rory [Jude Law], Allison [Carrie Coon], zoon Charlie [Ben Shotwell] en (stief)dochter Samantha [Oona Roche] lijken een gelukkig leven te leiden in de VS. Wanneer Rory aankondigt dat het geld dreigt op te raken maar dat hij kans heeft om een klapper te maken in Londen worden de eerste barstjes zichtbaar. Allison ziet het namelijk helemaal niet zitten om voor de zoveelste keer te verhuizen. Schoorvoetend gaat ze uiteindelijk toch akkoord en verkast het gezin naar een groot, maar niet al te best onderhouden landhuis in Surrey.

Al gauw blijkt dat niemand het daar naar de zin heeft en tussen de verschillende echtelijke ruzies door zwelgen de gezinsleden afzonderlijk in zelfbeklag. Wie hoopt dat het allemaal ergens toe leidt komt bedrogen uit. Goed geacteerd maar oppervlakkig uitgewerkt.

Mijn intuïtie laat me steeds vaker in de steek: films waar ik me op verheug vallen vaak tegen en films die ik terzijde laat liggen zoals deze film over een huwelijksdrama (wat kan daar nu boeiend aan zijn?) blijkt verrassend sterk. De andere mensen die hier ook berichten plaatsen doen ook wel erg hun best me telkens op een dwaalspoor te zetten…

Maar goed, dit is dus gewoon een goede film waarbij niet alleen het huwelijksdrama zich op een boeiende wijze voltrekt maar dat een diepere laag blijkt te hebben: het gaat eigenlijk om een kritiek van het neoliberalisme (deregulering, marktdenken) van de jaren ’80 met z’n hebzucht en leegte achter de schijn. En dat doet het heel overtuigend.

In de beschrijving van deze film hierboven lees ik de zin: "Iedereen komt in een neerwaartse spiraal terecht en het is maar de vraag of iedereen hier levend uit komt.". Dit klinkt heel wat spannender dan wat werkelijk voorgeschoteld wordt. Familie verhuist van VS naar VK waar de vader goed zal gaan verdienen. Wonen in een groot huis en een mooie auto en paard horen daar ook bij. Maar dit blijkt "keeping up the appearances" en de bankrekening loopt leeg. Hierdoor ontstaat onenigheid tussen de man en de vrouw..... en dat is het wel zo'n beetje.

Als je voor een dubbeltje geboren bent word je nooit een kwartje.

Het gebrek aan klasse ligt er wel wat te dik bovenop eigenlijk, en daarmee een stapel clichés. Maar ook wel ietwat de boodschap dat er niet zo heel veel veranderd is tussen de jaren-20 en, ehh, de jaren-20. Het spijt pappa dat hij de zaak belazerd heeft, vanzelf. En - al vergeet de film dat even - het spijt mamma ongetwijfeld ook van dat gat in haar hand, en van dat paard. Wat zei ik al, clichés.

Wel aangenaam geacteerd en in beeld gebracht, daar niet van. Maar je vraagt je toch ietwat af waar het nou eigenlijk over gaat, behalve wat aardige plaatjes en een waarschuwing om bij je stand te blijven.

Aardige film over een gezin die van Amerika naar Londen verhuist vanwege een zakelijke kans. Traag opgebouwd waarbij je je blijft afvragen waar het allemaal naartoe gaat. Een aantal goeie scenes met genoeg onderhuidse spanning, maar als geheel wist het me net niet te beklijven. Het acteerwerk is zeker goed. Net geen 3.5 sterren.

Ook al besefte ik wel dat de serie meer ging inhouden dan betwistingen en emoties rond een draagmoederschap, hij stevende af, mede door de degelijke opbouw en vertolkingen, op een mooie kwotering. De eindfase bracht helaas een ontgoocheling.

Geen enkele personage blijft gevrijwaard van een ernstig kwalijk feit uit zijn verleden, zodat het behoorlijk ingewikkeld wordt en ge u afvraagt waarnaar ge nu eigenlijk zit te kijken. Wat is het thema van de serie en wat is nog de geloofwaardigheid ervan ?

Besluiten we maar dat al te veel ambitie voor een all-in verhaal de serie toch wel heeft geschaad.

Terechte twijfel.

Alleen al om de acteerprestaties zou je The Nest gezien moeten hebben. Jude Law als de snelle commerciële jongen en Carrie Coon als zijn twijfelende echtgenote spelen de sterren van de hemel. Het koppel dat vooral naar de buitenwereld perfectie uitstraalt, blijkt ten onder te gaan aan gelieg. Dat de vrouw des huizes aan haar man twijfelt blijkt volledig terecht. Het succesvolle stel valt pijnlijk diep, evenals de kinderen die struikelen na de zoveelste verhuizing in verband met vaders arrogantie en ambities.

Een drama om je vingers bij af te likken zou je bijna denken, en grotendeels is dat ook zo. Ware het niet dat het verhaaltje wel heel erg mager en simpel in elkaar steekt. En dus rust de film grotendeels op de hoofdrolspelers, die het geheel met verve dragen. Niet naar een grande finale, maar naar een nachtkaars die genoeg ruimte voor suggesties biedt. Toch zorgt juist het zoutloze slot en nog wat overbodig geneuzel rond een wel of niet opgegraven paard, voor wat sjeu in dit verder behoorlijk afgebakende maar mooi geschoten drama.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Somber familieverhaal over een gezin dat teloorgaat aan de irreële ambities van de vader. Een degelijk drama met een aangenaam verrassende Carrie Coon als de vrouw des huizes, die het mentaal nogal te verduren krijgt.

Vreemde film, waarbij je je continu zit af te vragen waar je nu eigenlijk naar zit te kijken. Degelijk spel van de hele cast en het ziet er allemaal netjes verzorgd uit, maar plot en personages kabbelen maar een beetje door, zonder ergens naartoe te werken. Sporadisch lijkt de film voorzichtig een uitstapje te maken richting horror, maar vervolgens wordt dat snel weer teruggedraaid.

...mooie film, goede sfeer, goed gespeeld en een goed verhaal, heb mij uitstekend vermaakt met deze film...voor mijn gevoel een beetje ondergewaardeerd..