Next Goal Wins (2023)

Fijne, luchtige en toch ook wel hartverwarmende film, die absoluut geen hoge aspiraties heeft, maar daar geen moment minder door is. Taiki Waititi en ik was geen liefde op het eerste gezicht, maar na Jojo Rabbit een halfjaar geleden een tweede keer te kijken, klikte er wel iets bij mij. Wat mij betreft is die film een meesterwerkje, en dat niveau haalt deze Next Goal Wins zeker niet. Hef heeft wat minder diepe dingen te zeggen en de wisselwerking tussen humor en emotie werkt niet zo perfect als in Jojo. Maar een eerlijke vergelijking is dat niet, en ik vond het niettemin énorm genietbaar allemaal. En zoals ik al zei; het hoeft ook niet altijd over iets diepers te gaan of zwaarwichtig te zijn. Een luchtig en ontspannend filmpje als deze heb je ook gewoon af en toe nodig. (Niet dat Jojo een zwaarwichtige film is, maar daar heb je toch momenten die er diep inhakken).

De humor werkte in ieder geval. Het is geen héle grappige film, maar ik heb toch voldoende gegrinnikt. De Amerikaans-Samoaanse cultuur wordt in ieder geval op een liefdevolle manier op de korrel genomen op de typische Waititi-manier. De acteurs konden ook allemaal goed overweg met zijn stijl en humor. Fassbender leek heel erg in z'n element en draagt de film met gemak. Grappige, droge rol. Fijn dat hij terug een beetje aan een opmars bezig is - met deze film en The Killer - want ik heb hem altijd één van de betere acteurs van zijn generatie gevonden. Heel veelzijdig ook. Mooi gefilmd ook, leuk kleurgebruik. Lekkere zomerse sfeer, ook wel leuk in deze wintermaanden. Het rolletje van Elisabeth Moss vond ik een beetje misplaatst en onnodig; dat stukje voelde duidelijk als een aanhangsel dat in de uiteindelijke film niet heel goed tot z'n recht kwam. Maar het neemt gelukkig niet heel veel aandacht weg van de Amerikaans-Samoaanse voetbalploeg en hun queeste om een doelpunt te maken. De voetbalmatch op het einde is misschien wat klungelig in beeld gebracht, maar dat valt dan natuurlijk wel heel goed te verklaren door het niveau van de spelers. Dat haalde me in ieder geval niet uit de film, allesbehalve.

3.5*. Ik hoop dat Waititi in de toekomst ver weg blijft van de Marvelmachine, en zich meer bezighoudt met dit soort eigen passie-projectjes.

Het inspirerende verhaal over de samenwerking tussen de Nederlands-Amerikaanse voetbaltrainer Thomas Rongen en het nationaal elftal van Samoa, was al eens vastgelegd in de gelijknamige documentaire uit 2014 van Mike Brett en Steve Jamison. De proloog van deze gedramatiseerde versie van dat verhaal doet vermoeden dat Taika Waititi er vooral een farce van wil maken, maar dat blijkt mee te vallen. Rongen komt uit een cultuur van hard werken en een strenge discipline en dat botst met de cultuur van Samoa, die veel meer gericht is op spiritualiteit en onderlinge verbondenheid. De belangrijkste relatie is die tussen Rongen [Michael Fassbender] en transgender Jaiyah [Kaimana], die binnen de eigen cultuur als een verrijking wordt gezien en behandeld, maar die op het veld meer met haar uiterlijk dan met haar spel bezig is. De relatie tussen Jaiyah en haar coach vormt het hart van de film en Fassbender en Kaiman maken vooral indruk in de dramatische scènes. Zoals zoveel anderen voor hem worstelt Waititi met de voetbalwedstrijden zelf. Niet onaardig, maar de documentaire is veel beter.

Als Waititi in het eerste shot al in beeld komt dan weet je al welke richting de film uitgaat. Niet alleen luchtig maar ook misschien te zeer gericht op makkelijke flauwe humor. Een verhaal dat al grappig is om te vertellen en luchtig gebracht nog grappiger willen maken, Dat werkt niet. Zeker het eerste uur is de film soms enorm flauw en melig en soms zelfs vervelend.

Maar het tweede uur wordt die toon wat verlaten en wordt de film beter en leuker. Dan blijken de personages stuk voor stuk best innemend, hebben de acteurs er zichtbaar zin in en is dit gewoon aangenaam kijkvoer dat aan het eind zelfs beroering opwekt. Verder is het tempo prima en is het verhaal boeiend eens gezien te hebben. 3,0*.

"I have a very particular set of skills."

Met iemand als Taika Waititi aan het roer kan het alle kanten opgaan, maar dit is mij nog best meegevallen.

Zelf ben ik totaal onbekend met de gebeurtenissen rondom Thomas Rongen en het falen van het nationale elftal van Amerikaans-Samoa. Dus qua verloop was alles nieuw voor mij in deze film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Alhoewel je sommige dingen van tevoren uiteraard wel kan zien aankomen, gezien dit in de basis eigenlijk de zoveelste underdog story is.

Bij het eerste aanzicht van Waititi in een foute vermomming als priester lijkt de flauwe toon jammer genoeg al gezet te worden. Dit is voornamelijk in de eerste helft te merken waarin zowat elk personage als een karikatuur van zichzelf wordt neergezet en daarbovenop nog eens de aangezette meligheid; vrij irritant. Hierin miste ik als kijker zeker de oprechtheid van het gegeven.

Het is dan ook even volhouden, maar in de tweede helft wordt de film zowaar beter. Naarmate je meer te weten komt over de verscheidene achtergronden komt er meer een ritme in. Daarbij is de cast best innemend te noemen. Wel had ik iets meer van de trainingen en de eigenlijke wedstrijd willen zien, maar ik denk niet dat de kunde aanwezig was om dat degelijk in beeld te brengen.

Al met al is 'Next Goal Wins' een aardige comedy voor tussendoor. Overigens komt er na de eindcredits nog een extra scène.

Kleine 3,0 sterren.

Je kunt natuurlijk over allerlei onderwerpen films maken, maar deze film over het deerniswekkende voetbalelftal van Amerikaans Samoa slaat de plank mis als komedie en als sportdrama. Flauw met net iets te veel leedvermaak naar mijn smaak.

Aardige film over een slecht voetbalteam die een nieuwe coach krijgen. Niet het meest originele waargebeurde verhaal. Hierdoor is het verloop dan ook nogal voorspelbaar. Toch kijkt het wel gemakkelijk weg. De humor is best leuk en het eiland en de kleine samenleving vormen een mooi en vermakelijk decor.

Wanneer je als regisseur zo divers mogelijk te werk gaat binnen allerlei genres zonder je trademark te verliezen, loop je vanzelf een keer tegen de lamp aan. Next Goal Wins is geen onaardige film, maar vergeleken met het vorige werk van Taika Waititi een redelijke tegenvaller. Deels door de weinig ambitieuze inhoud, maar ook doordat de sportscenes tussendoor weinig emotie vanuit de kijker opwekken. De gehele finale is hierdoor inwisselbaar en de aanloop ernaartoe iets te lang om zo'n teleurstelling te compenseren, maar het acteerwerk daarentegen is bovengemiddeld. Waititi maakt goed gebruik van zijn locaties (ondanks dat Hawaii werd gebruikt in plaats van Samoa) en het feit dat de film nergens verzuipt in uitgekauwd sentiment is een dikke plus, maar echt memorabel kijkvoer zal het niet worden. Van Waititi had ik toch net wat hogere verwachtingen.

Next Goal Wins is een beetje een aandoenlijke maar jammerlijk mislukte film geworden. Aandoenlijk omdat het echt wel een oprecht poging tot lijkt. Maar het is gewoon veel te flauw en daardoor ook te lang. Afgepeld is het natuurlijk gewoon een komische sportfilm a la Mean Machine en The Longest Yard met Adam Sandler, maar dan een stuk minder leuk. Het redelijk bizarre (doch voor een film voorspelbare) verhaal maakt dit nog enigszins kijkbaar ondanks de wel erg matige cast.

2,0*