Promising Young Woman (2020)

Sowieso met de boodschap van de film zit ik met een - ja - vervelend gevoel, maar nu - in tegenstelling tot bij Hard Candy - begint het wel meer en meer naar het positieve te neigen, waar dat bij Hard Candy het omgekeerde gebeurde. Ik zit gewoon met een enorm dubbel gevoel.

Enerzijds ga ik totaal akkoord met wat deze film poneert, en maakt dit het eigenlijk wel tot een onverwacht heel sterke film. Anderzijds toch iets te generaliserend, waardoor ik het gevoel heb dat niet alleen "rotte appels" worden aangevallen, maar ook "gezonde appels". Je kan het enerzijds als een film zien die de positie van vrouwen in de maatschappij ter kwestie brengt, en dat vrouwen gelijkaardige figuren zijn als mannen. Volledig akkoord daarmee. En dat een vrouw niet veilig op straat kan lopen, of dat bij vrouwen minder gepermitteerd wordt dan bij mannen, ook volledig mee akkoord. Maar anderzijds kan ik me niet van de indruk ontdoen dat er ook wat "mannenhaat" in deze film zit, en dat is het ongemakkelijke gevoel waar ik mee zit. Ik had liever wat meer nuance gehad, iets meer "mannen" in een positieve rol. Wat ik ook merk is dat deze film ook andere films is een wat vreemde positie brengt. Bij films als Casino en Goodfellas zijn er toch ook opvallend weinig vrouwen in een sympathieke rol. Ik heb me daar kapot geërgerd aan de vrouwen, en om die reden zie ik toch ook wel een dosis misogynie in heel wat goed gewaardeerde films, misschien ook wel onbewust. Andere films hebben dan weer opvallend weinig vrouwen in hun film, en ook als actrice (of als regisseuse) moet je toch 10 keer meer doen dan een acteur om een carrière op te bouwen. Het is veel moeilijker om als vrouw naam en faam te maken dan als man. Sowieso geen makkelijk onderwerp, soms wat controversieel. Maar ik denk dat het best is om er ook niet te veel "thoughts" aan te geven. Maar dat is een beetje waar ik mee sukkel.

Nu heb ik er toch een halfje bij gedaan. Het punt dat de film maakt, en de film zelf is daar gewoon toch wel enorm goed voor. Maar het kritiekpuntje dat ik heb, weerhoudt me van een meer enthousiastere stem of beoordeling.

Je ziet trouwens toch ook wel dat er een toch een vrij groot verschil is tussen hoe vrouwen de film beoordelen en hoe mannen dat doen. Vrouwen gaan gemiddeld voor 7,9 op dit moment. Mannen gemiddeld voor 7,3.

Wat een GEWELDIGE film vond ik dit. Ik moet voor een recensie even wat langer nadenken, maar dit was zo'n moment dat - ik tenminste- misschien maar één keer in de twee jaar ofzo heb, dat je echt blown away raakt van een film. Van begin tot eind van genoten. Zou hem zo meteen weer opzetten.

Emerald Fennell moet deze Oscar winnen!!!

Nog eens gekeken, en nog steeds vind ik het lastig om er iets over te schrijven. Het is gewoon een erg toffe film, met name door het wraakgedeelte dat (zeker met de die toevoeging van de 'hoofdstukken' 1 t/m 5) erg lekker uit de verf komt, maar ook met een actueel, empowering, en urgent thema dat toch belangrijk is om te vertellen in de tijdsgeest van nu. Zal ongetwijfeld verdeelde reacties oproepen, maar ik vond het erg goed.

Als je kritiek wil hebben zou je kunnen zeggen dat de film soms niet helemaal weet wat het wil zijn, en een beetje overloopt van de stilistische ideetjes. Op momenten lijkt het een luchtige romcom, zeker de scènes met de romance met Bo Burnham die fris zijn en op dat vlak prima werken, maar op andere momenten is het weer een vrij stilistische bijna-thriller met doordachte shots en muziek.
Dat stukje instrumentaal Toxic van Britney Spears als ze naar het vrijgezellenfeest loopt is denk ik mijn favoriete moment van de film, maar ook die momenten zoals de abrupte overgang naar de volgende ochtend, met het licht dat naar binnen schijnt zijn gave details.

Erg van genoten en hoop dat Emerald Fennall toch in ieder geval een Oscar krijgt, voor regie ofwel scenario.

4,5* voor nu, kan misschien rijpen naar een 5 ooit.

Sterke rol van Carey Mulligan in een actuele #metoo-film met enkele interessante verrassingen.

Soms komisch getint (met name tijdens adremme dialogen met Bo Burnham), soms duister en confronterend. Enkele mooi gestileerde shots tillen de film eveneens naar een hoger niveau. Ondanks enkele iets mindere scenes was het einde -hoewel ietwat vergezocht- wel bevredigend.

Soms leek de film iets te willen roepen dat 'alle mannen (met macht) zijn predators' maar uiteindelijk is het vooral afrekenen met de toxische cultuur waarin misbruik en de gevolgen ervan vaak worden gebagetelliseerd of onder het tapijt worden geschoven.

4*-

hele dikke 8 (4 *)

erg goede "wraakfilm"

met name het laatste half uurtje zag ik niet echt aankomen.

erg goed einde ,daar is echt over nagedacht.

alle acteurs speelden hun rol uitstekend.

mooie opbouw van de film.

een echte aanrader

Film ziet er mooi uit, heerlijk verhaal alleen dat eind is een beetje jammer.

Hoop dat het nu niet meer zo lang duurt voor we iets van Mulligan horen.

Sterke film die voorvloeit uit de #MeToo hype (als ik dat mag zeggen) en dit moeiteloos combineert met een luchtige stijl binnen het wraakgenre. De film gaat wel degelijk het wraakgenre voorbij en geeft op stereotiepe wijze de neerbuigendheid en machtspositie van mannen ten aanzien van vrouwen weer.

Zeer sterke rol van Carey Mulligan die in elke film waarin ze meespeelt haar films extra body geeft. Ook hier kwijt ze zich perfect van haar taak om de film te dragen en te domineren als femme fatale, maar tegelijk ook als broze kwetsbare vrouw. Dat was ook magazine Variety opgevallen ware het niet dat ze even uit de bocht vlogen door haar fysieke uiterlijke casting in twijfel te trekken voor deze rol ...

De film zit goed in elkaar, verveelt nauwelijks een moment en je leeft toe naar een climax. Het is even wachten naar het waarom van haar gedrag. Geen seriemoordenaar hier te bespeuren voor haar slachtoffers, hoogstens een blauwtje en hopelijk een wake up call ...
Prima einde ook waarbij ze zelf het leven laat. Steeds fijn te mogen vaststellen dat het ook eens fout kan aflopen. Die post mortem sms'en, mja, ik kan er nog net mee leven.

Een herziening waardig. Begint een beetje rommelig, maar moet genretechnisch verrassen. En doet dat ook, zeker aan het slot.

Vanaf morgen te zien op Amazon Prime!

Uitstekende film over een vrouw die haar studie destijds heeft opgegeven vanwege een traumatische gebeurtenis. Een originele wraakfilm (inhoudelijk maar vooral ook vanwege de uitvoering, wat toch meer een zwarte komedie is waarin sex tegen de wil als geïnstitutionaliseerd probleem behandeld wordt). Een aantal scherpe dialogen en een boeiend hoofdpersonage die hier uitstekend wordt neergezet door Carey Mulligan. Een regiedebuut van een promising young woman.

Lyrisch over deze film. Niet enkel om de boodschap maar ook zo vernuftig in elkaar gezet.

Erg fijn. Mulligan is geweldig en de film combineert op een sterke manier constant komedie en zware momenten.

Originele benadering van het rape/revenge genre, met sterke rol van de veelzijdige Carey Mulligan. Helaas wat onevenwichtig. Overtuigende en sterke scenes worden afgewisseld met enkele middelmatige en tamelijk ongeloofwaardige.

Over het geheel zeker wel 'n voldoende, ook in aanmerking genomen dat het hier een low budget productie betreft die in 23 dagen is opgenomen. Maar hier had gezien het gegeven meer ingezeten.

Wat wel interessant is, dat de regisseur je soms het bedrieglijke gevoel geeft dat je naar 'n luchtige feelgood movie zit te kijken, terwijl het uiteindelijk natuurlijk 'n zeer tragisch verhaal is.

Paar leuke vondsten ook , Zoals de scene waarin de ouders van Cassie naar de (tamelijk briljante) jaren '50 film Noir "Night of the Hunter" zitten te kijken op TV, waar op dat moment de godsdienstwaanzinnige vrouwenhater Hary Powell een van zijn uiterst vrouwonvriendelijke uitspraken doet. Beetje gaan rondneuzen, blijkt Emerald Fenell 'n grote fan te zijn van deze film.

Toch wel veelbelovend debuut en benieuwd naar haar volgende.

Sterke film en hele lekkere soundtrack. Einde weet mij niet helemaal te pakken en de actrice speelt geweldig, maar ze lijkt veel ouder dan haar leeftijdsgenoten en dat zijn eigenlijk de enige minpunten.

Overgewaardeerde film op MovieMeter. Kloppen veel dingen niet aan deze film. Zeker aan het einde niet.

Toch een baanbrekende rol voor Carey Mulligan die mooie rollen neerzette in het verleden, maar toch nooit helemaal de spotlights opeiste. Hiermee zet ze een geweldige rol neer en zijn de prijzen en nominaties zeker verdiend. Een aparte wraakfilm met een duistere achtergrond. Het is vooral Mulligan die de film recht houdt. Niet dat de rest zo zwak is, maar ze tilt het toch een eind de hoogte in. Best de moeite om te zien.

Fennell won een Oscar voor het scenario van deze gitzwarte komedie over een ‘veelbelovende jonge vrouw’ Cassandra [Carey Mulligan] die haar studie medicijnen afbrak en op haar 30e in en koffiezaak werkt en nog steeds thuis woont. Een toevallige ontmoeting met een voormalige klasgenoot [Bo Burnham] brengt haar op het spoor van een aantal personen met wie ze nog een rekening te vereffenen heeft in verband met iets wat tijdens haar studietijd is gebeurd. Een fraaie rol voor Mulligan en met veel gevoel voor stijl geregisseerd. Een film die expliciet verwijst naar The Night of the Hunter heeft bij mij sowieso een streepje voor, maar het scenario beschikt over een aantal aangename wendingen. De slotwending is jammer genoeg een gemakzuchtige uitvlucht.

Wow, wat een geschifte, dan wel briljante film! Ik heb vooral genoten van het indrukwekkende staaltje acteren van Mulligan die soms in een oogwenk kan transformeren van flirterig, sexy en uitdagend Lolitaatje op leeftijd in een dreigend, duister, machtsbeluste wraakgodin. Ik kreeg het er koud van soms, wat een contrast met sommige andere lieve rolletjes die ze in het verleden heeft gespeeld (Drive, Shame). Leuk ook hoe het plot lekker uit de bocht schiet en soms verrast. Net wanneer je denkt dat de film zich ferm nestelt in het wraakgenre, loopt het toch weer anders op het eind (wmb niet per se een kwalitatief positieve draai aan het verhaal, maar ik kan het de film eigenlijk niet kwalijk nemen). En dan die nare, bloedstollend duistere verstikkingsscene die maar geen einde lijkt te kennen; amai ik zat zelden zo gespannen en ongemakkelijk in mijn bioscoopstoel.

Lefwijf die Fennell! (bij gebrek aan vrouwelijk equivalent van het woord lefgozer, wat de diepe verankering van het seksisme in onze cultuur maar weer eens bevestigt).

Voor het grootste deel is het een tamelijk vervelende film die voelt als een slecht geacteerd en typisch Amerikaanse, hypermoralistische televisiefilm, ditmaal met de boodschap dat we echt moeten stoppen met het idee dat het oké is dat mannen zich opdringen aan dronken meisjes omdat die meisjes zichzelf kwetsbaar maken en er zo om zouden vragen (zoals we vroeger al leerden dat het niet oké is om meisjes te verkrachten als zij een kort rokje dragen en er dus om ‘vragen’) met daarbij nog een ontmaskering van de mannen die zelf denken dat ze aardig zijn voor vrouwen maar zich toch niet kunnen beheersen als ze de kans krijgen. Al vrij snel wordt meer duidelijk over het persoonlijke drama waardoor het de levensmissie van Cassie is geworden om mannen (en de kijker) deze boodschap minuut na minuut in te stampen (in de vorm van wraak die echter meer de boodschap dan pijn verspreidt).

Dan komt er ook nog een typisch Amerikaans romantisch draadje in de film want anders zou het allemaal erg deprimerend worden: ondanks dat (bijna) alle mannen viezerikken zijn blijkt toch nog echte liefde mogelijk zodat het toch nog lijkt goed te komen met Cassie. Maar dan komen er een paar wendingen in het verhaal die verklaren waarom de film toch misschien niet helemaal is wat het lijkt en die de film net iets interessanter maken. Wat in dat opzicht jammer is, is dat de film uiteindelijk toch nog heel Amerikaans ‘goed’ (dat is: rechtvaardig) afloopt.

Dit vind ik dan weer een tamelijk onwelwillende, zo niet simplistische lezing van wat ik schrijf. Ik weet natuurlijk niet precies waar je op doelt maar me dunkt dat in ieder geval het spel met genres en verwachtingen me niet is ontgaan. Ik schrijf immers: "Maar dan komen er een paar wendingen in het verhaal die verklaren waarom de film toch misschien niet helemaal is wat het lijkt en die de film net iets interessanter maken." Ik geef toe dat het een beetje een mislukte zin is: wat ik wilde zeggen is dat het mij tijdens het eerste uur van de film verbaasde dat filmhuizen deze sterk clichématige film hadden aangekocht totdat de wendingen de film niet meer zo cliché maken en ik het wel begreep.

Tegelijk zijn verrassende wendingen inmiddels natuurlijk ook heel cliché geworden, maar die wendingen doen aan de boodschap van de film mijns inziens niet af en enige ironie in die boodschap heb ik inderdaad gemist: volgens mij is de film bloedserieus over z'n moraal dat mannen - ook die zelf denken dat ze 'nice guys' zijn - moeten stoppen met het misbruiken van dronken meisjes. De film wil duidelijk communiceren dat mannen egoïstische roofdieren en vrouwen slachtoffers zijn, dat de hele maatschappij - inclusief de vrouwen zelf - dat systeem rechtvaardigen en instandhouden en dat de maatschappij hierin moet veranderen. Deze sterk feministische boodschap zal ook doorslaggevend zijn geweest voor de filmhuizen om de film aan te kopen. De film heeft niet de postmoderne ironie of het mixen of op z'n kop zetten van genres als bv. Revenge (Film, 2017).

wow,sterke vrouwenfilm ,voor mij een welverdiend en minstens 4 sterren (de hoofdrolactrice voor de eerste maal in een sterke rol zien spelen en het zit haar als gegoten ,knap)

hier doet cassie wat mannen zouden doen ,zich meten ,verslaan en haar respect herroveren

kan je voorstellen wat een man doet als hij verkracht wordt (of zijn beste maat)door een vriendenclubje? wat hij doet als een andere man op de weg een grote mond tegen hem op zet en hem blijft uitdagen, wat hij de dag nadien doet als hij bepoteld werd door een ander toen hij stom dronken in de goot lag? juist (raar dat sommige het dan over goede en slechte hebben)

Er zijn veel dingen die ik heel erg goed vond aan deze film. Ten eerste vind ik de titel van de film heel goed. 'Promising Young Woman' betekent veelbelovende jonge vrouw. Een vrouw die de wereld zoveel te bieden had. Vaak als een man in onze wereld beschuldigt wordt van verkrachting, zijn de eerste reacties, dat zo'n beschuldiging zijn hele leven kan verpesten. Ze praten over hoe heel zijn toekomst verpest is en hoe zonde dit is, want het was zo'n veelbelovende man. Dit is echter niet de manier waarop het zou horen te gaan. Er wordt nooit gepraat over hoeveel de vrouw die seksueel misbruikt is de wereld wel niet te bieden had. Hoe succesvol ze had kunnen zijn en hoe slim ze wel niet was. Hoe deze gebeurtenis heel HAAR leven heeft veranderd. Dit is ook bij Nina het geval. Als Cassie het hoofd van de universiteit opzoekt om te praten over Nina en hoe ze amper geholpen werd, praat de directrice alleen maar over hoe zo'n beschuldiging bijna het leven van deze veelbelovende jonge man had kunnen verpesten, zonder te erkennen dat Nina en Cassie allebei hebben moeten stoppen met hun studies omdat het zo slecht ging met Nina's mentale gezondheid. Ook vind ik het einde erg sterk omdat het best wel realistisch is. Het laat zien dat hoe sterk onze protagonist ook is, uiteindelijk kan ze niet winnen van een fysiek sterkere man. Er is een quote in de film die ik geweldig vind. Dat is:

Unbreakable Young Woman

Promising Young Woman is een donkere satire over gender politiek waarvan ik denk dat iedereen de situaties die het personage van Carey Mulligan in haar contact met mannen creëert, in meer of mindere mate zullen herkennen. Bewust of onbewust, door verhalen uit je (directe) omgeving of door berichten uit de media, maar vrijwel altijd in een bepaalde mate omdat seksualisering een onderwerp is wat de laatste jaren steeds meer opengebroken wordt. Ik vind het goed dat de regisseuse het onderwerp door middel van deze productie onder de aandacht brengt. Hoewel de film wel erg generaliserend is en bijna het volledige mannelijke ras over een kamp lijkt te scheren, wordt niet onder stoelen of banken geschoven dat het meestal vrouwen zijn die het slachtoffer worden van ongewenste seksuele activiteiten.

De uitwerking van het plot vind ik niet altijd even sterk. Ik stoorde mij met name richting het slot aan bepaalde details, zoals de goedkoop ogende handboeien waarmee de hoofddader aan het bed vastgeketend werd, die onnoemelijk sterk bleken. Maar daarnaast ook het gemak waarmee hij Cassie vervolgens ombracht vond ik ongeloofwaardig overkomen. De gebeurtenissen die hieraan vooraf gingen vond ik wel erg tof gedaan. Het was lastig om na te gaan waar het verhaal precies heen zou gaan, en het was soms gissen geblazen met welk groter plan Cassie nu daadwerkelijk bezig was. Ook het slot, hoewel over de top, was desondanks een heerlijke uitsmijter. Een van de meest originele titels van het jaar, al balanceert de regisseuse soms wel op het randje met haar generalisatie van het mannelijk geslacht.

3,5*

Wat een heerlijke originele film die perfect inspeelt op de metoo beweging.

Een geweldige Carry Mulligan draagt deze film die perfect weet te balanceren tussen drama, thriller en komedie. Heerlijk hoe de film steeds weet te verrassen met plotselinge verhaalwendingen. Echt genoten. Had de film misschien nog wel sterker gevonden als hij er wel mee weg was gekomen.

Dikke 4!