Kajillionaire (2020)

Een mooie film over armoede, eenzaamheid en ouder-kindrelaties. De film oogt echter bovenal prettig gestoord – ik ervoer de film ook als een comedy – maar het plot blijkt ook goed in elkaar te zitten. Uiteraard word je als kijker van een film over een gezin van zwendelaars zelf ook op het verkeerde been gezet maar je houdt er in dit geval geen slecht gevoel aan over.

De 26-jarige Old Dolio [Evan Rachel Wood] woont met haar ouders Robert [Richard Jenkins] en Theresa [Debra Winger] in een afgekeurd bedrijfspand. Samen proberen ze huurachterstand te voldoen op de voor hun gebruikelijke manier: door middel van oplichting en zwendel. Wanneer een paar vaste trucs geen resultaat meer opleveren bedenkt Old Dolio een plan waarmee ze het verschuldigde bedrag in één klap. Daarvoor moeten ze wel gebruik maken van een 'gewonnen' vliegreis naar New York. Tijdens die vliegreis besluiten Robert en Therese zonder overleg met Old Dolio een vierde persoon bij de zwendel te betrekken. En dat blijkt verstrekkende gevolgen te hebben voor alle betrokkenen.

Het eerste half uur zit vol vindingrijke, vaak hilarische momenten - let o.a. op de manier waarop het drietal probeert hun verhuurder te ontlopen - en met name Jenkins levert voortreffelijk acteerwerk af. Er is echter nauwelijks sprake van karakterverdieping waardoor het moeilijk is om begrip, laat staan sympathie, te hebben voor de zwendelpraktijken van deze familie. Het scenario weet je gelukkig ook in de zwakke tweede helft nog regelmatig aangenaam te verrassen.

Ik vond de film erg leuk en bijzonder, weer eens wat anders met een gevoelige boodschap, mooi.

Evan Rachel Wood (Old Dolia), die naam viel me meteen op, ik ken haar van het jonge meisje uit de serie Once and Again. Ze heeft nog steeds dat kwetsbare in haar ogen maar nu is ze een volwassen vrouw. Een goede actrice en ze boeit. Debra Winger (Helena) had ik niet herkend in eerste instantie, het is een tijd geleden dat ik haar in een film heb gezien. Zeker ook een goeie actrice net als Richard Jenkins (Robert) een goede acteur is naar mijn mening.

Nou zie ik hier veel positieve reacties dus ik was benieuwd. Ik vrees dat ik toch iemand ben die deze film niet leuk vind. Ik houd juist van alternatieve films maar dit was te gemaakt. Raar gedoe. Alsof ik naar Neil van the Young Ones zat te kijken. Dat is toch geen sterk acteerwerk. Dat is een typetje spelen. Misschien als je van Monty Python houdt is dit iets.

Zelfgenoegzame film over een excentriek gezin dat zich staande probeert te houden door de naïeve dochter aan te zetten tot oplichting en diefstal. Los van een handvol komische momenten, een bizar verhaal dat mij op geen enkel moment aansprak. Niet mijn ding dus.

Met Debra Winger? Serieus?

Eindelijk weer eens een heel ander type film. Een tamelijk apart verhaal, so what! Heerlijk om naar te kijken en onderhoudend. Geen seconde mee verveeld. Leuke cast. Serieuze momenten, maar ook af en toe geniale humor. Met bijpassende muziek maakt het geheel voor mij tot een van mijn betere films.

"Stuntelige pogingen tot intimiteit in Los Angeles"

Kajillionaire is een Amerikaans woord dat soms wordt gebruikt om extreem rijken aan te duiden. Deze maatschappij is ‘nep’ en daar moet je vooral geen onderdeel van uit willen maken volgens Robert, Theresa en hun 26-jarige dochter Old Dolio. Zij zijn namelijk non-conformisten op bijna het ziekelijke af. Of eigenlijk zijn ze meer een team want een echt gezin... Iets wat pijnlijk duidelijk wordt als men Melanie tegen het lijf lopen. De scènes die deze film de moeite waard maken zijn wanneer Old Dolio langzaam ontdooit voor de exotische en levenslustige Melanie. Old Dolio hunkert naar aandacht, liefkozingen, en simpele dingen als een pannenkoeken ontbijt of een cadeautje. Het is een film met herkenbare thema’s die wat opvalt door de aanwezigheid van ietwat bevreemde scenes maar echt absurd of bizar werd het nooit. Actrice Gina Rodriguez is een leuke dame en tja...verder kwam het in deze film ook niet. Het is vooral Evan Rachel Wood die hier schitterende in de hoofdrol. Uiteindelijk was het best een vertederende film met een goed gevoel.

Vond dit maar een loze film, boeide me langs geen kanten. Is ie appart, ja, is het eens iets anders, ja, maar anders is niet persé goed, zo blijkt. Ik kon hier echt niet veel mee, voor mij drama van een film.

Geheel blanco zogezegd ben ik dit gaan bekijken .

Expres alleen door de “ hoes “ van wood met haar lange haar .

Leek wel een witte versie van meisje uit de ring , en ik zag een hoger dan drie gemiddelde hier l

Dus met volle moed gaan kijken ….

Waar zit ik in vredesnaam naar te kijken . Heel vervreemd allemaal .

Dit blijft wel hangen , met name door het goede spel . En uiteindelijk komt de film met een eindconclusie , die je dan als bevredigend moet ervaren .

Maar dat deed het niet helemaal . Ik snapte het wel meer , maar ik had nog steeds waar de fok zit ik naar te kijken .

Soms was het licht mysterieus , o,a met de aardbeving , expres lekker vaag gelaten .

Voor nu een 2,5 . Maar wel dus een die blijft hangen l

Tsja.

Zoals ik wel eens vaker zeg, je moet zo af en toe iets nieuws proberen om uit de sleur, uit de middelmatigheid te komen. Af en toe lukt dat dan, en af en toe lukt dat niet.

Dit is dus zo'n film waar dat dan dus niet lukt. En niet een beetje niet, maar gewoon echt helemaal niet. Zo'n beetje elk idee dat de makers in dit misbaksel hebben uitgeprobeerd blijkt dus niet te werken, en niet een beetje niet, maar gewoon absoluut niet.

Verrassend op zich wel dat het niet werkt als je Evan Rachel Wood een karikatuur van haar normale buitenaards mooie haar en hoofd aanpast. Wie had dat dan kunnen verwachten. Verrassend ook als je een film maakt over outcasts, maar er dan voor kiest om een stel lowlifes zo ver voorbij een betiteling als 'deplorable' als je hoofdpersonen op te laten draven, dat niemand dan enige sympathie voor je protagonisten meer kan opbrengen.

Een fraai voorbeeld van een volstrekt mislukt spel met karikaturen. Of tenmiste, dat is dan maar waar ik van uit ga. Oscars voor het slechtste plot ooit, en voor het warrigste narratief. Eervolle vermelding voor trieste regie, overbodige name dropping in de titelrollen. Maar vooral ook de oscar voor het tegen elke redelijkheid in uitbrengen van dit volstrekt mislukte werk. Je moet het maar durven - en waar ik daar normaal gesproken nog respect voor zou hebben, is dat bij dit misbaksel zodanig ongerijmd dat ook dat naar het absolute nulpunt nadert.

Laat ik het kort samenvatten: zonder enige twijfel de absurd slechtste film die het ongezegende jaar 2020 voortgebracht heeft. Sla deze over, dat verrijkt je leven.

Uiterst origineel, aandoenlijk en nagenoeg compleet onvoorspelbaar.

Net als in haar debuut, vindt Miranda July absurditeit in de kleine anekdotiek van het leven: geen helden met grote missies, maar een scheefgegroeide familiedynamiek waar ouders en dochter met kleine criminele praktijken en trucs genoeg geld bijeen proberen te sprokkelen om de huur te betalen van het wanordelijke en leegstaand kantoorpand dat ze onderhuren van Bubbles Inc. Dat het sop van de zeepfabrikant op vaste tijden door de muren komt stromen nemen ze op de koop toe. Dochter Old Dolio (een fantastische, nagenoeg onherkenbare rol van Evan Rachel Wood) komt er tijdens een van hun scams geleidelijk achter dat haar jeugd en verstandhouding met haar ouders misschien niet de gezondste is geweest, wat al helemaal op scherp wordt gezet als er een vierde persoon bij hun oplichtpraktijken betrokken wordt.

Het is waarschijnlijk de meest hilarische film waarbij ik niet hardop heb hoeven lachen, maar wel constant met een brede grijns op mijn gezicht gekeken heb. Hoewel de toon erg lijkt op July’s debuut Me And You And Everyone I Know (uit 2005 alweer!), vond ik de manier waarop daar de kleine absurditeitjes aaneengeregen werden na verloop van tijd wat vermoeiend. Met Kajillionaire weet ze haar quirky charme veel meer hart mee te geven, heb je op een gegeven moment steeds meer sympathie voor de berooide, van warmte en liefde gespeende jeugd van Old Dolio. Knap hoe July die oprechtheid weet te vinden, zonder dat ze daarvoor teveel hoeft te schakelen tussen humor en drama, maar zelfs temidden van de slapstick weet te ontwapenen.

Ik heb hier heel erg van genoten. Vernuftig geschreven door July, die op een zeldzame manier haar eigen stempel drukt op wat ze maakt. Niet wereldschokkend, maar op een kleinschalige manier wel voelbaar uniek. Leunt misschien dichter tegen de 3,5* maar voor de eigenheid heb ik graag 4* over.