Luz (2019)

Deze film had een langzaam tempo. Er gebeurt ook helemaal niet veel. De horror-elementen waren maar licht (maar oh...er is wel een demonische geit) en het is doordrenkt van symboliek. Normaal ben ik geen fan van dit type films, maar deze wist me hoe dan ook te intrigeren en boeien tot het einde. Ten eerste speelt dit zich af tegen een bijzonder achtergrond; deed me denken aan technicolor, er zijn levendige door zonovergoten kleuren, turquoise luchten en er staan soms ook regenbogen aan die hemel. Wat ook wel weer passend is bij een film over religie. Toch stond het in vreemd contrast met de verontrustende plotontwikkelingen. Verder is er in de film weinig geluid op de toevoeging van specifieke muziek na; enkele keren Mozarts klarinetkwintet via een cassettedeck en het blikkerige, rinkelende geluiden uit een muziekdoos. De vrouw van El Señor is overleden en niet lang daarna eigent hij zich een kind toe waarin hij de Messias ziet. Hierna beginnen er vreemde dingen te gebeuren maar komen deze door de duivel, Jezus of de religieuze manie van de vader? Dit zorgt ervoor dat zijn dochters het bestaan ​​van God en de gevaren van hun blinde geloof in twijfel trekken. De meeste schermtijd gaat het om El Señor maar het zijn de meisjes Uma, Zion en Laila, die werkelijk intrigeren. Elk sprankelend van een bepaalde schoonheid en aantrekkingskracht, meer als sirenes dan de engelen zoals El Señor ze noemt. Ja dit vond ik een interessante religieuze folk-horror Al vraag ik, me wel af: waar kwam het cassettedeck vandaan? Hoe kon het nog zolang werken? Enfin geen licht kijkmateriaal maar wel erg goed!