Two Heads Creek (2019)

Lijkt me weer eens een leuke horror/komedie.

We wachten weer af.

Redelijk charmant en competent gemaakt. Je mist wel een beetje een scherpere wisselwerking tussen comedy & horror. Wie op wat smakelijk bloedvergieten zit te wachten, kan nog enigszins zijn lol op tijdens de laatste 15 minuten (al is het een beetje hit or miss door de nodige CGI...), maar moet het daarvoor vooral doen met wat droge en iet wat politiek gelade humor. Daar valt verder weinig op aan te merken en ook de setting, een vervallen dorpje in rural Australië met alle weirde bewoners die erbij horen, is in orde. Als je het echter vergelijkt met soortgelijke films zoals Inbred (2011) , dan had die z'n zaakjes iets beter in evenwicht én was de pay-off qua kills een stuk beter / memorabeler. Wel de moeite waard, maar het had met wat kleine tweaks al een stuk beter kunnen zijn.

Ik kan jeroentjuhhhhh alleen maar bijtreden. Omdat ik zo van het horror comedy genre hou geef ik deze nog net 3*. Het eerste half uur kon ik enkel maar denken dat het jammer was dat dit geen volbloed horror film was. Het verhaal op zich is zeker niet mis. Jammer genoeg was de horror en de comedy inderdaad niet echt in evenwicht. Maar aangezien dit nog maar de regisseur zijn tweede langspeler is, wil ik hem in de toekomst nog wel een kans geven.

Wat een slappe troep sech, geen horror en beetje flauwe humor, heb paar x groen gelachen.

"Do you not see anything wrong with these people?"

Met deze titel verwachtte ik eigenlijk iets te zien met krokodillen, maar dat krijg je als je veelal blanco een film ingaat.

Broer en zus krijgen het onverwachtse nieuws dat hun biologische moeder nog in leven is. Hiervoor reizen zij helemaal af vanuit Engeland naar Australië. Het blijkt dat ze in een vaag dorpje terechtkomen waar de bewoners hen niet bepaald hartelijk verwelkomen.

'Two Heads Creek' is voor het merendeel gericht op droge humor. Hierbij worden veel clichés over Australië en immigranten aangehaald. Op zich zorgt dit soms wel voor een glimlach, maar over het algemeen kan het nogal geforceerd overkomen. Het is vooral jammer dat de spanning ontbreekt, gezien de vijandigheid van de bewoners.

De mix tussen comedy en horror is ook onevenwichtig te noemen. Het lijkt er meer op alsof men de horror is vergeten en plotsklaps tegen het einde aan dit als een soort joker uit de kast trekt. Ondanks wat aardige scènes voelt het voor mij aan als mosterd na de maaltijd.

Al met al een redelijke film die qua horror toch iets scherper uit de hoek mocht komen.

Kleine 2,5 sterren.

Een film uit de categorie Blackwood Slasher. Films met een buitengebied als setting. De mensen leven er afgezonderd van de geciviliseerde wereld en hanteren hun eigen bloedige wetten. De gedegenereerde bewoners houden zich bezig met het vernederen, folteren en doden van argeloze reizigers. Een bekend voorbeeld van zo’n film is natuurlijk The Hills Have Eyes (1977).

Two Heads Creek is een horrorcomedy die de kijker meeneemt naar een gemeenschap in de Australische Outback, waar stugge plattelanders zich overgeven aan praktijken waar de geciviliseerde mens niet eens aan zou denken. Een Britse broer en zus van Poolse komaf met familiebanden in deze gemeenschap, ondervinden al snel dat de gemeenschap niet heel vriendelijk met buitenstaanders omgaat.

Dat zijn de ingrediënten voor een gitzwarte komedie, die ik in tegenstelling tot wat de zuinige waarderingen aangeven, heel vermakelijk vond. De weergave van de Australiërs is heerlijk stereotiep. De twee protagonisten zijn heerlijk naïef en verwaand. De actie is heerlijk overtrokken en ridicuul. Fijne scherpe dialogen komen voorbij. Absurd, soms pijnlijk en politiek incorrect, maar vooral heel grappig.

Van actuele thema’s als de immigrantenproblematiek en de vreemdelingenhaat (of angst) maakt de film dankbaar gebruik om een onderliggende serieuzere laag aan te brengen. Moeilijk herkenbaar te midden van de luidruchtige komische hectiek die de bovenlaag van de film karakteriseert, maar het is er volgens mij wel. Het maakt van Two Heads Creek soms iets meer dan puur vermaak. De film kun je puur als leuke onzin beschouwen, maar aan de botte vreemdelingenhaat die de Australiërs propageren, kleeft ook een serieus en satirisch randje.

De film staat te boek als een horrorkomedie. Er is horror, maar de humor overheerst. De horror die we te zien krijgen is erg overtrokken en kun je niet als serieuze horror beschouwen. De finale is één groot festijn voor de liefhebber van gore. Koppen rollen. Ledematen vliegen door de lucht. Het bloed vloeit en spuit hevig. Van dat werk. Het is veel en het is bizar. De CGI erg zichtbaar. De komische teneur die de film in alle facetten beheerst, wordt door de hoeveelheid gore en bloed bepaald niet weggespoeld.

Two Heads Creek is leuke onzin, maar onder al die nonsens bespeurde ik soms een serieuze ondertoon. Daar hoef je je als kijker overigens niets van aan te trekken. De hectiek en de absurde humor overschreeuwen de satire met gemak.

Leuke film.

Nogal meh.

Voor een komedie is er wat weinig echt te lachen, en voor horror is het lang niet eng genoeg. Nou werkt die combinatie van horror en komedie soms wel erg goed, maar dan bijvoorbeeld doordat het zo volledig over the top gaat dat het daardoor leuk wordt. Hier niet, veel te braaf allemaal. Dan moet het komen van wat flauwe grappen met hondepoep of clichés over Australiers. Doet het ook niet zo erg goed, verder dan een flauwe glimlach kom ik er niet mee.