Jay and Silent Bob Reboot (2019)

Ja, dit was leuk! Echt leuk zelfs (al had de film wel iets korter gemogen). Maar alleen voor de mensen die alles van Kevin Smith hebben gezien en die hebben genoten van alle Jay and Silent Bob momenten in de eerdere films. Want dit is eigenlijk gewoon een collectie van namen van iedereen die wel een belangrijke of minder belangrijke rol heeft gespeeld in de films Clerks 1 & 2, Chasing Amy, Dogma, Jay and Silent Bob strike back, Mallrats. Ik heb bijzonder genoten van de talloze cameo's. Soms groot, soms klein. En daarbij blijf ik een zwak houden voor de beide hoofdrolspelers. Hun stonerhumor is flauw, maar ik kan er om lachen. Lekker grof, lekker nerdy, lekker wazig. Jason Mewes en Kevin Smith zelf hebben hier gewoon iconische figuren van gemaakt.

Verder is Smith natuurlijk niet vies van parodieën op zijn eigen werk en schuwt hij zelfkritiek absoluut niet. Ik vind het tof dat je als regisseur gewoon dit soort werk blijft maken. Lekker anders dan wat de rest maakt. Er valt genoeg te lachen in de film, die ook weer doorspekt zit met pop culture references. Het slot op de ''Chronic Con'' was ook erg geestig en een samenkomst van alles waar Kevin Smith voor staat. Vermoedelijk gaan velen dit helemaal niks vinden, maar de fans van Smiths eerdere werk kunnen dit blind bekijken. Alleen dan snap je ook de vele verwijzingen en grappen.

Kom nu maar snel op met Clerks 3

3,5*

Net iets minder "scherp" dan zijn vroegere films waarin deze twee stoners schitteren. Maar ik kon het prima behappen en dat vind ik al heel wat, aangezien Smith na Clerks II uit dit universum is gestapt en zijn films naar steeds verdere niveaus daalden.

Smith grijpt terug naar zijn oude successen en met deze reboot weet hij dat gevoel weer aardig te creëren. Het enige waar ik een beetje mee zit is dat de cameo's iets meer echt als een vriendendienstje aanvoelen. Als voorbeeld neem ik Shannon Elizabeth. Opzich weet Smith een leuk verhaallijn te bedenken met een dochter, alleen had het emotioneel een beter einde gehad als er nog een laatste moment met Elizabeth in had gezeten. Verder wel ontzettend veel pop culture referenties. Wat dat betreft snap ik het commentaat hierboven ook niet. De Hollywood remake/reboot cultuur, the Warriors, Chronic Con, Star Wars etc. Ik ben ze allemaal tegengekomen.

Voor de rest snap ik eigenlijk niet dat je dit zou kijken als je de typetjes, de flauwe humor en de grofheid niet kan waarderen. Misschien dat je het inmiddels ontgroeid zou kunnen zijn, maar als voorbereiding hierop zou je prima de oude films nog een keer kunnen kijken. Want stiekem heeft Strikes Back nog meer flauw (scheet) grappen dan deze volkomen zelfbewuste reboot.

3,0*

Best leuk.

Wel de minste Smith Sinds Cop Out, maar ik ben dat ook geen geweldig fan van Smith's humor, noch dit universum. Ik kan er verder wel om lachen, maar apprecieer het doorgaans toch iets meer als Smith de iets wildere kant opgaat. Stoner humor is sowieso nooit mijn ding geweest.

Wel leuk de veel pop referenties, de meta humor en een zwerm cameos. Waar ik wél een zwak voor heb ik bekende acteurs met zelfspot en daar is hier zeker geen gebrek aan. Verder ook genoeg variatie, ondanks dat de film naar het einde toe misschien net iets te lang duurt. Anderzijds zijn de outtakes tijdens de credits ook nog best grappig en is de finale scene met Stan Lee er toch eentje om in te lijsten.

Heb me hier best mee vermaakt. Niet sterk genoeg om vol aan te raden aan zomaar iedereen, maar wie Smith's werk een beetje kan waarderen kan hier volgens mij niet al te veel fout mee doen. Of je moest echt een die-hard fan zijn, het type dat star vasthoudt aan het verleden. Enige wat ik eigenlijk echt niet vond kunnen waren Smith en Mewes zelf die hun oude rollen weer oppikken, maar een andere optie was er vrees ik ook niet.

Ach ja, best wel mee vermaakt.

3.0*

I hate this guy. He forces his kid to be in everything he makes

De herziening van Jay and Silent Bob Strike Back was veel beter uitgevallen dan ik in eerste instantie had verwacht. Het was jaren geleden dat ik de film überhaupt had gezien en ik had wat schrik dat ik de film misschien wat ontgroeid zou zijn, het zou alleszins niet de eerste film zijn die ik vroeger heerlijk vond en waar ik vandaag de dag niet van begrijp wat ik er ooit in gezien heb. Dat alles was dus echter niet het geval en ik had eigenlijk echt veel zin in deze reboot/remake/sequel dus gisteren maar eens voor gaan zitten.

Want hoewel de film de naam 'Jay and Silent Bob Reboot' heeft gekregen, is het effectief een reboot/remake/sequel en dat allemaal in dezelfde film. Erg fijn om dit snel na de eerste film te kunnen zien aangezien de film veel knipogen naar de voorgangers bevat, maar in die 18 jaar zijn onze hoofdrolspelers een flink stuk ouder geworden en dat oogt in het begin toch erg onwennig. Smith die ettelijke kilo's lichter is geworden (de reden dat hij besloot om opnieuw een Jay and Silent Bob film te maken is doordat hij een hartaanval had gekregen en graag betere herinneringen wilde aan een samenwerking met Jason Mewes aangezien die tijdens de vorige film zwaar verslaafd was aan allerlei substanties) maar ook Mewes is aanzienlijk ouder geworden. Het begint echter op den duur wel te wennen en na een halfuurtje ofzo ben je terug volledig mee in het View Askew universum. Dat resulteert in veel (maar echt veel) verwijzingen naar andere films in het universum, maar ook talloze verwijzingen naar films in het algemeen. Zo werkt niet alles weliswaar even goed (het Dogma knipoogje met Matt Damon en de Bourne reeks voelde wel erg geforceerd en nutteloos aan) maar het tempo zit hoog genoeg.

En het is toch ook gewoon erg fijn om veel bekende koppen te spotten. Je voelt dat Smith dit gewoon heeft geregisseerd omdat hij er nu eens echt zin in had en laat zich omringen met veel vrienden. Dat kunnen oude vrienden zijn (fijn dat de ruzie met Ben Affleck is opgelost, zeker omdat de scène tussen hen eigenlijk onverwachts de kern van de film bevat) maar ook nieuwe vrienden (onder andere een deel van de Supergirl cast waar Smith een aantal episodes van heeft geregisseerd en ik geef het volmondig toe: ik heb een enorm zwak voor Melissa Benoist) en het is gewoon een erg leuke mengelmoes geworden. Wie niet bekend is met dit universum gaat hier volgens mij dan ook weinig aan vinden, dan mis je echt letterlijk 90% van de jokes en referenties. Wel verschoten van Val Kilmer trouwens, die zag er wel erg slecht/oud/dik uit of was dat een knipoog naar iets dat me ontgaan is?

Ik ben geen enorme fan van het werk van Smith, maar de goesting om de rest van View Askew te gaan (her)zien is er absoluut. Wordt ongetwijfeld nog vervolgd en ik vraag me af of Smith ook nog gaat terugkeren naar de franchise. Hij heeft er al een aantal keer een einde aan gemaakt, maar ik zie hem nog wel een Clerks III of Mallrats II maken. Hoewel deze Reboot een tikkeltje minder is dan zijn voorganger, is het niveau nog hoog genoeg.

Dikke 3.5*

Ik ben wel fan van het view askewniverse.

De humor en de bizarre situaties vind ik vaak top.

Deze remake/reboot viel me helaas toch wat tegen.

De verwijzingen naar de andere films van Smith, de vele cameo's en herkenbare scenes redden het voor mij niet om deze film boven gemiddeld te scoren.

Wat hoop ik dat Smith voor Clerks III weer een echt grappig origineel script schrijft en dat Jay & Silent Bob dan ook weer echt grappig zullen zijn.

Goeie film waarin Jay en Silent Bob naar Hollywood afreizen om te voorkomen dat er een reboot van hun film gemaakt wordt. De in-crowd humor werkt alleen maar als je bekend bent met de rest van het werk van Kevin Smith. Minder scherp dan zijn vroegere films, maar de dialogen zijn vaak grappig. Veel vermakelijke cameo's ook. Een kleine 3.5 sterren.

De “ reeks “ heeft nu zoveel jaar later toch zijn toch al niet bijstere glans verloren .

Leuk al die cameo’s maar het wil hem maar niet worden .

De humor was te flauw of gewoon slecht .

Eerdere wel van de reeks genoten , ik rookte zelf dan ook wel een jonko .

Maar nu zoveel jaren later en ook nog eens jaren nuchter , maakte het er ook niet beter op .

Een 2,5 voor de nostalgie , en Pearl Jam .

Leuke parodie op de armoede die er in creatief Hollywood al een tijdje heerst - en eigenlijk nog steeds sterker lijkt te worden. En daarnaast ook nog eens een nieuwe Jay en Silent Bob - wellicht daarmee vooral van waarde voor de fans van Kevin Smith, maarja, daar hoor ik bij kennelijk.

Niet alle situaties zijn gelukt, en Silent Bob heeft veel te veel tekst. Maar andere dan ook weer wel, en de cameo’s en verwijzingen naar andere films zijn - ook daar wellicht vooral voor de fans - af en toe wel erg grappig. Zo komen we dan te weten hoe het afloopt met Loki na zijn gesprekje met Alanis Morisette, zeg maar.

En met alle voor de hand liggende kritiek op dat Smith zijn dochter cast - nouja, ik denk daar wel wat anders over, ze doet het behoorlijk goed. En wie anders had die rol moeten spelen dan?

Anderhalve * voor de schier eindeloze rij cameo’s. De film zelf is waardeloos met humor van het 26e knoopsgat. Flauw, flauwer, flauwst.

Lame.

Toegegeven, sporadisch moest ik best lachen om de voortdurende onzin die Jason Mewes (Jay) uitkraamt, maar afgezien daarvan is dit echt slecht. De plot hangt van vergezochte flauwiteiten aan elkaar en de dikke sentimentele moraal achter het hele gebeuren is zum kotsen. Veel cameo's, sommige leuk, maar dat Kevin Smith gewoonweg een slechte regisseur is (alsmede hier als Silent Bob een erg vervelend personage vertolkt) valt inmiddels moeilijk meer te ontkennen. Iets beter dan Yoga Hosers, dat wel, maar daar is dan ook heel weinig voor nodig.