Cats (2019)

Dat critici tegenwoordig écht niet meer serieus te nemen zijn wist is al een tijdje, dat ze elkaar maar al te graag naapen is ook geen verrassing meer. Dat de éne de andere dan probeerde te overtreffen met een nog lagere score of nog straffere negatieve kritiek ... ach ja, die mensen moeten ook hun geld verdienen, maar met film kritiek heeft het nog maar weinig te maken.

Musicals zijn m'n ding niet, ook bij deze film is dat er echt niet beter op geworden. En dit is ook écht een volbloed musical, want 75% van de film is introductie van personages door middel van liedjes. Het verhaal is erg beperkt, veel drama of progressie zit er ook niet in. Je krijgt nummer na nummer voorgeschoteld, en dan eindigt het op de meest voorspelbare manier.

Maar toch, hulde aan Hooper, want de keuze om te gaan voor een weirde mix van mens, kat en furry is geniaal. Het is de uncanny valley van uncanny valley. Het ziet er niet uit, maar toch kan je je ogen er niet vanaf houden. En Hooper gaat er ook vol voor. Rebel Wilson die krols aan haar dijen ligt te krabben, Ian McKellen die uit een bordje water zit te slurpen, Judi Dench die poogt te zingen en Idris Elba die als naakt-bruine furry z'n ding doet ... het is niks minder dan hilarisch en weird.

Je houdt het niet voor mogelijk dat ze dit in een groots opgezette commerciële film hebben durven doen, maar een beetje weirdness moet zo snel mogelijk neergehaald worden. De filmliefhebber grijpt liever terug naar herkenbaarheid en comfort dan eens iets geks te willen zien.

Een grotere musical liefhebber ben ik van deze film niet geworden, maar ik wou dat men meer films als deze durfden te produceren, daar wil ik dan wél graag een keer voor naar de bioscoop.

2.5*

Vervelende film.

Toch een beetje teleurgesteld. Ik had gehoopt op een echt maffe slechte film. Maar dat viel wel mee. Ik heb de musical nooit gezien maar ik denk dat Hooper erg trouw is gebleven aan de musical dus kan mij best voorstellen dat wanneer de rook een beetje is geklaard de fans toch wel blij zijn.

Ik hoorde verhalen over belachelijke montage en hele rare effecten. Maar dat viel allemaal vies tegen. Ja de katten zijn maf en als Rebel Wilson danst met kakkerlakken en muizen met kindergezichten denk je wel even wtf? maar wat mij vooral bij blijft is hoe vervelend de film is. Elke keer maar weer zingen en dan 100x dezelfde tekst. Jellicle cats dat zijn ze en die goochelaar is magical mr. Mistoffelees jezus fuck dat bleef maar doorgaan. Qua flow is het echt een erbarmelijke musical het is 1 grote introductie musical en ik vind katten helemaal niet leuk. Iedereen weet dat honden veel leuker zijn.

1 ster maar dit is geen Showgirls of the Room cijfer.

Ergens kan ik waarderen dat Hooper een volstrekt eigen visie hier neerzet, maar er hadden velen al snel moeten zeggen: leuk bedacht, maar dit werkt niet. Was Les Miserables al vreemd door dat hyperrealistisch te brengen, deze film is enorm gestileerd maar in een echt wereld geplaatst. Ook dat werkt helemaal nergens. Die katten wennen nog vrij snel, maar verder kon ik hier niet in mee. In een theater werkt dat want daar zit je al in een 'neppe' setting, en een theater is geschikt voor opera, dans, musical, cabaret, maar ik kijk liever daar dan ook geen toneel. Omgekeerd werkt film weer voor andere zaken en niet zoals het nu is gemaakt.

Wat ook niet meehelpt is dat de musical muzikaal nogal rommelig is: soms jazzy, soms rockopera, dan rustig, dan wild, zonder echte flow erin en met 3 a 4 wel aardige liedjes. Vaak valt de film gewoon stil, en visueel valt er dan weinig te beleven. Het is simpelweg graflelijk hoe het eruit ziet, de choreografieën weinig bijzonder en de plot is dusdanig zwak dat ik zelfs daar niets uit kon halen.

Nee, dit is gewoonweg een mislukking. Dapper, maar dat doet aan de score niet af. Ook al zitten er enkele nummers in die het echt wel waard zijn te horen reken ik die toe aan de musical, niet de film. 0,5*

Gebaseerd op de recensies en reacties hoopte ik op zo'n fenomenale en hilarische miskleun. Dat is deze Cats ergens ook wel, maar in tegenstelling tot veel andere ‘hilarisch slechte films’ was Cats ook enorm moeilijk om door te komen. Dat laatste heeft ook te maken met het feit dat ik niet van musicals hou. Een musical lijkt altijd een verhaal van slechts een paar pagina’s te rekken tot twee uur, omdat men over de kleinste zaken vijf minuten moet zingen. En bij Cats is dat niet anders. Ik ben verder niet bekend met de musical - of andere bewerkingen - dus ik was nog helemaal nieuw voor het verhaal. Of beter gezegd; voor het feit dat er geen verhaal is. We ontmoeten een nieuwe kat en elke vijf minuten stelt een andere kat zich aan haar voor met een ellenlang liedje. Meer is Cats dus schijnbaar niet.

Ik merkte dat ik dat riedeltje al na een paar minuten zat was, maar de film zit letterlijk tot het einde zo in elkaar. We beginnen bij een stel inwisselbare katten - met onder meer een goochelaar en een saaie jonge John Cleese. Katten die allemaal overigens de hele tijd botergeil lijken, gebaseerd op hun bewegingen, gehijg en geflirt. De film leek qua toon steeds slechts een stap verwijderd van een furry-pornofilm. Vervolgens zien we ene Rebel Wilson met een paar David Cronenberg-achtige praktijken betreft dansende muizen en kakkerlakken. Waarna James Corden vijf minuten mag zingen dat hij dik is. Oh, en hij krijgt iets tussen zijn benen. Hilarisch. Maar het meest hilarische moet nog komen: als men heel serieus gaat zingen over ene ouwe kat en ineens komt daar Judi Dench aanzetten. Akkoord, geen van de katten ziet er goed uit, maar ik heb zelden zoiets lachwekkends gezien als Judi Dench als kat. Met een serieus gelaat, alsof ze alsnog voor een Oscar wil gaan, acteert ze, terwijl ze snorharen op haar gezicht heeft.

En zo zit Cats vol met momenten waarbij je ergens plaatsvervangende schaamte krijgt voor de acteurs. Zo moet Oscar-winnares Jennifer Hudson proberen om Anne Hathaway uit Les Misérables van Tom Hooper na te doen, dus ze jankt er flink op los terwijl ze zingt. Eén verschil; Jennifer Hudson ziet er uit als Mike Myers in The Cat in the Hat, waar liters snot over de snorharen druppelt. Ook zien we Ian McKellen uit een bord likken. Nooit gedacht dat ik onze Gandalf zo zou zien. Ik had het gevoel dat Idris Elba de enige was die zijn waardigheid nog een beetje in tact hield, tot deze ineens ook naakt gaat rondparaderen en zingen. Nee, zelfs een enorm stoere man als Elba kan dit niet redden, hij staat net als iedereen enorm voor lul. Het was even geestig om dit soort wanpraktijken met zo’n grote cast te zien, maar uiteindelijk ging Cats stierlijk vervelen, met het ene domme liedje na het andere. Klap op de vuurpijl is het liedje waar Judi Dench de conclusie trekt dat katten geen honden zijn. Oh.

0,5 sterren.

Vandaag heen geweest met mijn abonnement. Alles wat ik vind is al geschreven.. Verhaallijn ontbrak. 'Ik ben die en ik ben die' voorstel rondje. Dat was de verhaallijn.

Ik vond de kattenacteurs er poedelnaakt uit zien. Er hing een rare seksuele lading. Die witte kat Victoria ging mij echt de keel uit hangen met dat ene been steeds quasi sexy schuin. Dat werd bijna poezenporno. Toppunt was toen Gandalf miauwde en uit n bordje melk slobberde. + toen de dikke kat kakkerlakken opat die half mens waren.

En die ene Grizabella had gewonnen en mocht naar de hemel?

Leek meer een film zo van kijk wat we met computer effecten allemaal kunnen.. Maar helaas werkte het niet.

Sneu voor de makers wel hoor. Zit toch veel tijd in lijkt mij.

Technisch teleurstellende verfilming van de geliefde musical, al vraag ik me ernstig af wat er überhaupt interessant aan is. Een kat in een zak wordt gedumpt in een vervallen buurt in Londen wordt meteen omringd door “Jellicle Cats” die eerst met z’n alleen een liedje zingen. De rest van de eerste 50 minuten bevat geen enkel verhaal, alleen maar een aantal solonummers waarin de ene na de andere kat wordt bezongen. De retrosound klinkt aanvankelijk veelbelovend, maar zang en muziek zijn bij de uptempo nummers slecht op elkaar afgestemd en de scènes zijn rommelig gemonteerd. Nadat Judy Dench is op komen draven als ‘Old Deuteronomy’ volgt ‘Memory’ – het beroemdste liedje uit de musical, een wereldhit in de versie van Barbra Streisand – en ‘Moments Of Happiness’, de twee best uitgevoerde en tevens veel beter uitgemixte ballads. Dan is het nog ruim een half uur wachten op het (voor kijkers extreem lang)verwachte Jellicle-Ball, want er moeten nog wat katten geïntroduceerd worden.

Regisseur Tom Hooper lijkt meer oog te hebben gehad voor de oren en staarten van de kat dan voor verzorgde cinematografie, want gezien de sets (let in de opening eens op de vele woordspelingen in het decor) had dit een kleurrijk spektakel kunnen worden. Dat is het zeker niet, maar eerlijk gezegd begrijp ik sowieso niet wat er zo leuk is aan het bronmateriaal. Balletdanseres Francesca Hayward is uitstekend in de hoofdrol, maar Rebel Wilson moet eens ophouden het vrolijke, klungelige dikkertje uit te hangen.

Snelle achtergrond van mijn kant: onbekend met de musical, geen musicalliefhebber (maar wel een kattenmens) en Les Miserables van dezelfde regisseur vond ik een redelijk lange kwelling om uit te zitten.

En toch heb ik me erg vermaakt. Hiervoor moest ik mezelf door een redelijk aantal matige songs heenzetten, accepteren dat alle bewegingen geseksualiseerd zijn (fijn voer voor Furries) en het gegeven maar voor lief nemen dat de musical redelijk verhaalloos is (en wat er aan verhaal is, is absurd), maar uiteindelijk begon er een vorm van fascinatie te ontstaan die tot het einde van de film aanhield. Verhip, ik herkende kennelijk een lied (Memory) en ineens begon ik iets te voelen bij sommige momenten! Grizelda's character wekte medelijden op, het met volle overtuiging gebrachte lied van Gus (Ian McKellen had er zin in) was prachtig, Idris Elba's Macavity was ieder moment dat hij in beeld was een genot om te zien, Memory is stiekem best een mooi en treurig lied en Taylor Swift (die ik niet kan uitstaan) overtuigde gewoon nog in de glorieuze villainsong.

Hier tegenover staan een aantal verschrikkelijke keuzes die al vanuit de musical fout gaan (de enorme hoeveelheid opsommende liedjes van de stereotypes kat) of vanuit de casting (Rebel Wilson heeft echt genoeg domme dikkertjes rollen op haar naam staan), maar qua aankleding, performances en complete absurditeit van het geheel kan ik niet anders dan applaudisseren. Een financiële flop en een mislukt experiment, maar dat Hooper in ieder geval een experiment neerzet pleit in zijn voordeel.

Nu kan ik me verder lastig voorstellen dat mensen dit als musical dan wel te trekken vinden boven zo'n film als dit, maar dat zal wel aan mij liggen. Als je dit als slechtste film ooit ziet, mag je jezelf gelukkig prijzen dat je nooit erger hebt gezien, want ik heb nog meuk als Surf II, Wizards Of The Lost Kingdom, Plan 9 From Outer Space, Fetih 1453 of American Ninja V uitgezeten. Probeer dat dan maar eerst eens aan. Meow!

Mogelijk de slechtste film aller tijden, zeker gezien het budget van bijna 100 miljoen dollar. Daar zie je bar weinig van terug op het scherm. De liedjes zijn ondraaglijk, de plot om te janken en de personages om te vermoorden. Judi Dench en Ian McKellen komen nog redelijk ongeschonden uit de strijd, maar verder is dit een absolute ramp. Mooie decors, dat wel.

Cats. Misschien wel de meest besproken filmflop ooit. Afgekraakt door werkelijk de hele wereld tot aan de laatste kattenhaar toe. En dan wordt het toch interessant om de film eens te bekijken.

Ik heb in mijn leven echt heel veel afschuwelijke, vreselijke films gezien. Het Bombardement, Blair Witch 2, Dragonball Evolution, de vrouwelijke Ghostbusters reboot, Spice World en noem er nog een stel op. Films waar je gewoon echt helemaal niets mee kan, die je het bloed onder de nagels vandaan halen, die alleen lijken te zijn gemaakt om jou als kijker rottige uren te bezorgen. En toen kwam Cats. Ik weet niet waarom dit is gemaakt. Wie doe je een plezier met een CGI kattenversie van Judi Dench of Taylor Swift? Dat dit is geregisseerd door Tom Hooper, de man die een jaar of 10 jaar terug de Oscar voor beste film met The King’s Speech won is echt onbegrijpelijk.

Cats is namelijk net zo slecht geworden als ik vooraf vreesde. Nou is dat geen verrassing, want de trailer was al dramatisch en de tig reviews die dit een van de slechtste films ooit noemen zullen ook vast een kern van waarheid bevatten. Erger is dat Cats niet hilarisch slecht is, maar gewoon slecht. De film had er een grote parodie op het musicalgenre van kunnen maken, dan had ik me misschien dood gelachen, maar Cats neemt zichzelf heel serieus. Hoe krijg je het voor elkaar om met een budget van 100 miljoen, een A-lijst van Hollywoodacteurs en de rechten van een van de bekendste musicals ooit zoiets wanstaltigs te maken? Het is geen luchtig vermaak, het is zware kost om naar een zingende Idris Elba, Rebel Wilson (bah, wat is dat mens toch weer irritant, net als in bijna al haar films) of Jennifer Hudson te kijken. Het is gênant om grootste acteurs als Judi Dench en Ian McKellen als een kat te zien. Dit zijn godverdorie M en Gandalf, twee iconen. Een ABBA zingende Pierce Brosnan was in Mamma Mia al hopeloos, maar dit gaat er nog ver overheen.

Het is een beetje freaky om die mensen in katten-CGI voorbij te zien komen. Zo onnatuurlijk en ongepast. Jammer genoeg valt er verder ook nergens de focus op te leggen, want als film stelt het net zo zwaar teleur. Constant dezelfde riedeltjes die worden gezongen, steeds weer een introductie met muziek. Er is geen enkele kans om een beetje een verhaal op te bouwen. Het enige positieve is dat het er nog soms best wel goed uit ziet met de belichting, waardoor de musical vibe nog redelijk aanwezig is soms. Maar dit is wel een project om heel snel diep weg te stoppen. Zo’n film waar de gehele cast nog de rest van hun carrière aan zal worden herinnerd. ‘’Ah ja, deze persoon wint de Oscar voor beste acteur. Maar laten we ook niet vergeten dat ‘ie in 2019 in Cats mee heeft gespeeld hoor’’. Deze schandvlek gaan sommigen nooit meer kwijtraken. Al is het ook wel weer een deelname waar ze misschien later nog hard om kunnen lachen. Ze zijn er zelfs goed voor betaald. Wie weet is dit over tig jaar nog wel een mooie documentaire waard.

Anyway, ik twijfelde tussen 1* of 0,5*, maar dit is zo kansloos triest dat ik er gewoon toch de laagste score aan hang. Cats mag zich nu gezellig vertoeven tussen Jantje Smit in de oorlog en Melissa McCarthy die spoken tot waanzin drijft met haar vreselijke gezanik.

0,5*

Hallucinant meesterwerk!

Woest originele visie, totaal autonoom kunstproject. En wat een bak talent!

Dat de pers en het grote publiek de film direct kwijt waren, verbaast me niet. Het is iets dat je nooit eerder hebt gezien en de meeste mensen schrikt dat af.

Regisseur Hooper maakte de film die hij voor ogen had en hij had de middelen om volledig lost te gaan. Een fantasievolle wereld, waarin de maat van de kat zich aanpast tot het decor voor maximaal effect.

Visueel verbluffend, muzikaal rijk en idiotie ten top! 100 miljoen dollar aan pop art pulp! Dit gaat een ongekende cultklassier worden. En terecht!

5*

Deze musical ook eens bekeken en vond het wel een leuke. Memories is wel het hoogtepunt, maar er zitten nog wel enkele catchy liedjes in. De cast deed het niet slecht. Er werd wel erg goed gezongen.

Verder zag de film er nog goed uit.

De extra's waren ook wel de moeite om te bekijken. Ik dacht dat ze harige pakken droegen, maar zelfs dat doen ze niet, het is allemaal CGI.

Hm.

Dat Cats een flop zou worden was al bekend toen de grote golf aan negatieve geluiden over de trailer werden gestort. De kritieken over de film nam ik echter niet serieus, en dat doe ik al voor een langere tijd niet meer. Beter om gewoon je eigen geluid te vormen dan alles klakkeloos na te apen. Niettemin is het wel een matige film.

Voor Hooper zijn doen is Cats niet de film die je van hem zou verwachten. Aan sterren heeft hij nooit een gebrek gehad en deze film doet er zelfs nog een schepje bovenop door in sneltreinvaart ster na ster toe te voegen. Enkelen worden voor één nummertje ingezet (Derulo, Swift), anderen worden wat meer op de voorgrond gezet (Hayward, Dench), maar ik zou het niet vreemd vinden als 50 miljoen van het budget is opgemaakt aan de namen.

Opvallend aan de film is dat ze er goed in slagen om mooie achtergronden op te bouwen waardoor er aan visuele visie en creativiteit absoluut geen gebrek was. Raar dat ze dan de poezen en katten zelf zo lelijk hebben geanimeerd. Absurde keuze ook om menselijke gezichten in de kattenlijfjes te animeren. Zag er werkelijk niet uit. Ik zat tijdens het kijken te denken over alternatieven, maar dan kom je al snel tot de conclusie dat dit soort uitwerkingen gewoon niet werken. Denk dat een animatiefilm beter op z'n plaats had gezeten.

Van acteerwerk is nauwelijks sprake. Zingen kunnen ze uiteraard wel, maar verder is het veel gekke bekken trekken en geen enkele indruk maken. Waarom Hayward de hoofdrol kreeg ontgaat me. Voegt geen enkele waarde toe. Overige leden hebben wel charme maar vervagen compleet in de kleuren en glitters. Ze worden door middel van een nummertje geïntroduceerd en dan mogen ze gewoon kijken naar de rest.

Jammer dat de nummers oer en oersaai zijn. Wel aardige choreografie, maar de nummers slaan totaal niet aan. Saai gezongen door saaie katten. Vooral bij de nummers van Hudson had ik de neiging om gewoon even een dutje te doen. Erg zonde van de groots opgebouwde omgevingen, maar het script zal ook wel meegespeeld hebben. Niettemin realiseer ik me dat je eigenlijk een verhaal van 200 minuten nodig hebt om dit te laten werken. De liveshow die ik ook heb bezocht lijkt namelijk erg op deze film door 75% uit introducties te laten bestaan, maar ik vraag me af waarom mensen vinden dat dit echt effectief was. Wellicht omdat ze niet langer wilde kijken.

Qua productie uiteraard niet onaardig, maar de stortvloed aan saaie nummers die op je afvliegen maken er vaak geen doorkomen aan. Wel veel visie naar de kleuren, lichten en versieringen waar ik met grote ogen naar kon kijken. De film een 0,5* geven is daarom simpelweg dubieus, maar wel een (suffe) trend. Hoger dan een 2,0* ga ik niet geven want ik heb me meer verveeld dan vermaakt, maar Cats zit niet zonder zijn sterke punten. Hopelijk was dit een frustratieproject van Hooper en gaat hij zich nu weer richten op betere verhalen.

Pfft.

Ergens is het wel grappig. Een big budget-musical die dusdanig over-the-top gaat. Rebel Wilson die redelijk aan het begin als stoeipoes(?) de show moet stelen. Of later in de film Ian McKellen die uit een bordje melk slurpt. Qua zelfrelativering kan het wel tellen. Alleen.. dat is het ook zo wat. Da's één trucje en daar blijft het bij. Dat kan nooit grappig genoeg blijven voor 2 uur.

Komt daarbij dat er in de cast ook tal van flauwe figuren zitten. Die vreselijke James Corden kon natuurlijk niet ontbreken. Wordt hij later in de film nog afgelost door zo'n Taylor Swift. Bah. Flauw huppeltrutje dat nog geeneens deftig kan zingen. Om de camp af en toe te ontlasten krijg je godbetert Jennifer Hudson te pas en te onpas in je gezicht gesmeten om à la Susan Boyle haar leed van zich af te kwelen. Muzikaal is deze film zwaar ondermaats. Totaal geen schwung, geen leuke liedjes die elkaar afwisselen. Terwijl er toch 90% van de tijd effectief gezongen wordt. Dodelijk voor een musical.

Daar verdrinkt het kalf dus mee. Tom Hooper's campy visie zal, gezien het budget, wel degelijk tot uiting gekomen zijn. Het ziet visueel behoorlijk levendig uit, met opvallende kleuren en weelderige decors. De CGI-kostumering trekt op niks, maar net dat past in het geheel dus daar zie ik de waarde nog wel van in.

Niet mijn soort film dus, maar er zijn ook te veel manco's. Keuzes die niet goed uitdraaien. De film helemaal afbranden en als één van de slechtste ooit bestempelen gaat me wat ver. Een 'gewone' slechte film: dat volstaat wel.

1,5