Evge (2019)

Film die je in de ban houdt van begin tot het einde.

Een vader-zoonrelatie met als achtergrond het conflict tussen Rusland en Oekraïne, de historische geschiedenis en godsdientstbeleving

Meerdere heel sterke scenes, zoals deze met de vrouw van de gesneuvelde Nazim en zijn vader, de belofte die Mustafa losweekt bij een vrouw die hij in het verleden niet correct behandelde, de slotscène (wat jammer dat wat Alim uitroept niet werd ondertiteld).

Verbluffend goed camerawerk.

Ik ben iets minder enthousiast dan de meningen hierboven. Ik vond het vooral een langdradige film. Een vage film ook. Voor zover ik mee ben volgen we twee Krim-Tataren. De Krim-Tataren zijn een Turkse etnische groep en zijn grotendeels soennitische moslims. Er zouden zo'n 250.000 Krim-Tataren op de Krim wonen. Nog andere 150.000 leven in ballingschap. Vanuit die context kan ik de film en de beweegredenen van de vader/zoon beter begrijpen.

Door het huidige oorlogsconflict tussen Rusland en Oekraïne en de daardoor opgebouwde geografische kennis, kan je wel een aantal dingen beter plaatsen. Plaatsen als Zaporizja, Cherson of Mariopol zijn niet langer onbekend. Alleen wens ik bij een road movie wel wat meer te zien van de omgeving en dat was al bij al beperkt.

De sterkste of één van de betere scènes was inderdaad de visite aan de weduwe van Nazim. Veel inspraak kreeg ze niet. Mooi in vorm gegoten allemaal, maar ik miste wat duiding en een wat dieper plot.

Mustafa [Akhtem Seitablaev] komt naar Kyiv om met zijn zoon Alim [Remzi Bilyalov] het lichaam van zijn andere zoon Nazim [Anatoliy Marempolkiy] te transporteren naar het door Rusland bezette De Krim, waar Nazims moeder begraven is. Mustafa negeert de protesten van Nazims verloofde [Dariya Barikhashvili] en dat doet de verstandhouding tussen vader en zoon geen goed. Tijdens de lange reis (met het lichaam in de achterbak) komen Mustafa en Alim verschillende obstakels tegen en verandert hun onderlinge verstandhouding. Degelijke, maar zeker niet opzienbarende roadmovie won in eigen land Oekraïne flink wat prijzen en kon ook rekenen op internationale steun, onder anderen op het filmfestival in Cannes. Helaas niet omdat het een goede film is, maar omdat het gaat over de verhouding tussen De Krim en de rest van Oekraïne en dus paste bij het maatschappelijke debat.

Best mooi geschoten hier en daar, maar het scenario is iets te mager. Er blijft uiteindelijk een wat clichématige arthouse film over.

Akhtem Seitablaev is wel een charismatisch acteur.