Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese (2019)

Vooral voor de Dylan fans (ben ik niet echt).

Voor de objectievere kijker een aardig tijdsbeeld en Dylan onder zn peers zoals natuurlijk Joan Baez cs maar heb wel het idee het allemaal al eens eerder gezien te hebben.

Begint als leuk sfeerverslag en prettig gestoorde terugblik en geeft een mooie weergave van een tijdsbeeld. Het verzandt vervolgens echter in te veel blabla en interessantdoenerij. Wat mij betreft allemaal wat te veel van het goede. Ik hoef geen alternatieve feiten en maskers.

De 'echte' fragmenten zijn al mockumentary genoeg, daar hadden Sharon Stone en 'Van Dorp' niet aan toegevoegd hoeven worden. De film had dus ook makkelijk wel wat korter gekund.

Ik speel nog maar eens mijn favoriete Bob Dylan nummers af.

De film begint met 1 van de eerste films die er zijn om ons erop te wijzen dat film zwaar kan foppen. Dan komt de openingstitel: "CONJURING The Rolling Thunder Re-Vue". Dus je weet dat je naar iets zit te kijken dat in de literatuur een "historische roman" wordt genoemd. Dylan zelf kan dat waarschijnlijk niks schelen, wat hemzelf betreft duikt hij nooit graag in het verleden. En verhaaltechnisch moet je toch wel aandacht besteden aan waarom destijds al dat celluloid überhaupt is opgenomen. Nou, voor Renaldo & Clara. Door de met Dylan bevriende cinematograaf Howard Alk. Met in één van de hoofdrollen de toenmalige Sara Dylan, nu al 40 jaar weer Shirley Noznyski (denk ik).

In het scheidingscontract schijnt opgenomen te zijn dat alle R&C-opnamen met Sara niet meer vertoond mogen worden (of dit volgt juridisch gezien uit 1 of meer van de artikelen in dat contract, behalve de betrokkenen kent niemand dit naar de letter natuurlijk). En Howard Alk heeft Dylan wat problemen met de politie gegeven want hij stierf al snel aan teveel heroïne in de (audio)opname-/filmmontagestudio van Bob waar hij aan films (ook Eat The Document bv) werkte en ook (niet legaal) was gaan wonen.

En tsja, wat doe je als je nog een heleboel oude filmmeuk hebt liggen die je miljoenen heeft gekost en je wil er toch wel weer eens wat aan verdienen en je wil ook dat zekere personen en gebeurtenissen nooit hebben bestaan? Dan neem je (moet je wel Bob Dylan heten natuurlijk) contact op met filmtovenaar Martin Scorsese.

That’s Showbusiness!

The Nature Of Film

The Nature Of Film

p.s.: Wat Stone betreft, kan natuurlijk wel een algemene verwijzing naar (al) het gefrommel op de tour zijn. Dylan was een jonge dertiger en het aanleggen met een vrouw van 19 werd absoluut niet als onzedelijk gezien, ik denk dat Zeppelin en de Stones meer bewondering en afgunst oogstten met hun schoolmeisjes. 16-jarige groupies als Pamela des Barres werden zelf ook “stars”. Het waren andere tijden. Of ook weer niet.

Martin Scorsese vertelt het verhaal van de Rolling Thunder tournee vanuit het standpunt van Bob Dylan. Daartoe gebruikt hij oud filmmateriaal en zet soms acteurs in als de 'pratende hoofden' die blijkbaar horen bij een dergelijk docu-achtig verhaal. Een vreemde manier van doen waar ik toch wel moeite mee heb. Maar de live-beelden van dit getalenteerde zootje ongeregeld zijn werkelijk fantastisch. Dylan zingt en speelt beter dan ooit. Met die geschminkte kop en zijn priemden ogen trekt hij alle aandacht naar zich toe. Kijk hoe vuil hij kijkt naar zijn mede-muzikanten, hoe hij zijn rug toekeert naar een solerende Mick Ronson (Vraag aan Ronson; 'Kon je goed met Bob opschieten?' antwoord: Geen idee, hij zei nooit iets tegen me'). Hoe iedereen op het podium hem naar de ogen kijkt en een beetje bang van hem lijkt te zijn. Een control freak, die zelfs in de tourbus het stuur in eigen hand wil houden.

Is Bob Dylan een genie? Deze onvermijdelijke vraag, wordt niet eensluidend beantwoord. Wel zien we een muzikant in topvorm die worstelt met zijn band. Een man die worstelt met zichzelf en een masker opzet om de opdringerige buitenwereld op een afstand te houden. 'Mensen met een masker vertellen de waarheid' zegt hij zelf. Ik vraag me af of de waarheid voor Bob Dylan relevant is.

Njah.

Scorsese's tweede Dylan-docu, hoewel de focus hier een beetje anders ligt en er ook wat faux-doc stukjes inzitten. Net zoals de meeste mensen is het mij niet echt duidelijk wat daar dan de bedoeling van was. Het voegt weinig toe aan de andere verhalen die verteld worden, het staat er ook niet mee in contrast of zo.

Verder is interesse in Dylan écht wel gewenst voor deze film, want Scorsese knipt amper. Dat wil zeggen erg lange performances van mensen met grafstemmen en gitaartjes. Dylan zelf is een vreselijk oninteressant verteller, heeft ook amper wat te zeggen en is of wil graag de verwarde kunstenaar zijn/spelen. Da's ongeveer het enige ook wat ik uit deze docu heb kunnen halen: dat het allemaal veel interessantdoenerij is.

De talking head segmenten zijn ook niet interessant, maar dat zal ook wel anders zijn voor mensen die wel interesse in Dylan en/of het tijdsbeeld hebben. Mij kon dat niet zo boeien, Scorsese slaagde er ook niet in om het boeiend te maken. En dan rest er niet veel om je aan vast te klampen. 't Zal best leuk zijn als je smukt van uitvoerig beeldmateriaal uit de tijd, in die categorie val ik gewoon niet.

1*

Mij resteert een korte maar hevige “OEPS“

Nb. hier maar eens lezen wat nu wel en niet op waarheid gebaseerd is dan. Voorgaande comment wat aangepast..

Een pseudo-documentary met archiefbeelden van Dylan tijdens zijn de Rolling Thunder Revue, aangevuld met fictieve personages en interviews. Denkelijk heeft Scorsese dit als fan van Dylan gemaakt om een sfeer te kunnen weergeven van die tijd door aan te vullen waar de beelden beperkt zijn. Het resultaat is helaas dubbel omdat je door die fictieve elementen niet echt kan spreken van een documentaire. Als concertfilm schiet het te kort door de vele interviews die je er toch wat uithalen. Ik hou wel van de muziek, maar in dit geval had ik liever de muziek laten spreken met een kortere film die enkel uit de archiefbeelden bestond. Dat moet meer tot inspiratie en verbeelding werken dan wat we nu te zien kregen.