Het Meisje en de Madonna (1958)

De film begint erg grimmig met het relaas van de inval van nazi-Duitsland in België in 1940, vliegtuigbombardementen footage tussenin gemonteerd, en de aansluitende gebeurtenissen die het leven van twee jonge zusjes zullen bepalen. Vervolgens speelt het verhaal zich af in de huidige tijd (1958) ergens op een boerderij in Vlaanderen. De sfeer van Hard Labeur is hier niet ver weg. De vader des huizes is gewelddadig en gierig. En katholiek, net zoals iedereen in die tijd. De pastoor en mijnheer doktoor zijn de belangrijkste personages in het dorp om evidente redenen.
De niet zo lang geleden overleden Denise De Weerdt schittert in de hoofdrol. Haar zus wordt gespeeld door Odette Moni in haar enige filmrol. Helemaal top vind ik echter Jaak Germain als boer Lauwers, een man die je als kijker begint te haten na een minuut of 5.
In tegenstelling tot wat je ziet in pakweg de Italiaanse neorealistische films trekt Edith Kiel op het eind alle registers open voor een feel good finale waarin alles voor elke betrokkene op zijn pootjes terechtkomt. Na toch een aantal harde scènes keert de kijker toch goedgemutst huiswaarts.

In de reeks van dertig films die Edith Kiel en Jan Vanderheyden hebben gemaakt, is dit hun enige dramatische film - nog wel één met een sociale inslag - tussen al hun komedies. Het is ook hun enige film ooit die een prijs gewonnen heeft, m.n. beste fotografie op het festival van Antwerpen 1958. Dat heb ik er niet echt aan kunnen zien, maar slecht was het zeker niet. Wat mij betreft een film met enkele pakkende momenten, goeie acteerprestaties en bovenal een teletijdmachine naar het Vlaanderen van 60 j. geleden.

Erg sentimenteel en natuurlijk door onze 2021-ogen filmisch moeizaam te verteren, maar de film heeft een heel positieve instelling met hoop, geloof, inzet en mensen die veel over hebben voor hun naaste.

'k Vraag me eigenlijk wel een beetje af wat dergelijke film destijds voorstelde in het commercieel circuit.

In de stad waar ik toen woonde waren er zeker 12 cinemazalen en ik kan in geen ervan dergelijke film herinneren of voorstellen, overstelpt als we toe waren met Amerikaanse westerns, massaproducties, muziek en lovestories.

Maar goed. Het was even vertoeven in de Vlaamse film uit het expo jaar met o.a. een jonge, verdienstelijke Denise De Weerdt die later wel een zekere carrière zou uitbouwen en het best gekend is gebleven en eind vorig jaar overleed.