The Hoard (2018)

Een gemiddelde van 3,5, al was er maar 1 persoon die gestemd had. Ok, ok een 4,2 op IMDB (en terecht) maar aangezien de recensies op Letterbox ook al lovend waren, en ik gelokt werd door het zinnetje ''from the creators of Pontypool" deze toch maar opgezet ook al had ik zo mijn bedenkingen.

Na dik en half uur ook net zo hard weer uitgezet. (Dat is iets wat ik niet zo snel doe, kon het niet meer opbrengen, zelfs met hele lage verwachtingen). Ik vind reality tv al zeer irritant, allemaal gescript natuurllijk, dus zo heel veel verschil zie ik niet met dit gegeven, behalve dat het dan over the top is en zogezegd grappig moet zijn. Welgeteld 1 keer zuinig moeten glimlachen tijdens de ergernissen door. Ik spoelde een stuk vooruit om te kijken of de stijl nog zou veranderen, maar nee.

Een tip van mij, doe ermee wat je wilt. Als je Pontypool nog niet gezien heb, ga die dan in plaats van deze kijken. You're welcome.

Het eerste kwartier behoort tot het leukste stuk van The Hoard, daarna herhalen de makers elke grap tot in de treurigheid en wordt de film per minuut minder aantrekkelijk om door te komen. De satirische ondertoon is namelijk best geslaagd en het concept is leuk gevonden, maar je kan het tot zover uitrekken voordat het begint te vervallen in flauwheid. Helaas ziet het regisseursduo Jesse Thomas Cook en Matt Wiele dat zelf niet in, waardoor de film vooral veel te lang duurt en flink wat saaie momenten kent. Een aantal grappige acteerprestaties ten spijt, maar je wacht als kijker vooral totdat de film zijn horrorlabel rechtvaardigt. Deze komt in de finale opeens naar voren, waar het echter dusdanig goedkoop en ongeïnspireerd wordt vormgegeven dat het vooral uitloopt op een ware domper. Flink teleurstellend, want deze film had geweldig kunnen werken in een aanzienlijk korter formaat.