Anderson Falls (2020)

Een thriller met een simpele verhaallijn, die op zich nog best boeiend had kunnen zijn, maar nogal vlak en voorspelbaar is uitgewerkt. Met de actie zit het wel goed. Hard en rauw. De kleurloze sobere setting zorgt voor een kille sfeer en past goed in de actieve delen van de film. Regisseur Julien Sen houdt het echter niet bij actie alleen.

Hij permitteert zich dramatische scènes, die meer licht moeten werpen op de wankele geestesgesteldheid van hoofdrol Shawn Ashmore. Hij is een detective die wordt geconfronteerd met een traumatische gebeurtenis die hij maar moeilijk kan verteren. Verloedering treedt in en Ashmore slaagt er niet in zijn personage geloofwaardig verloederd te laten lijken. De dramatische plotlijntjes die in die fase worden ingezet missen dan ook elke overtuigingskracht.

Vermoeiend om te zien hoe de pogingen die worden ondernomen om de diepere lagen in het wezen van Ashmore’s personage aan te boren, verzanden in clichématige weergaves van een getormenteerde ziel. Ze zijn hol en nauwelijks interessant. Ashomre is een geloofwaardige actiefiguur, maar geen geloofwaardige dramatische acteur. Het gebrek aan overtuiging komt natuurlijk niet alleen voort uit zijn beperkte acteertechnische vermogens, maar ligt uiteraard ook aan de vlakke invulling van zijn personage. De lusten en lasten van het personage boeien amper.

Een acterend lichtpuntje is Gary Cole die het als gemenerik en tegenstander van Ashmore heel aardig doet. Helaas ook bij hem weinig laag en veel clichés in houding en gedrag, maar hij weet met zijn verontrustende optreden tenminste nog wat emotie op te wekken.

Het verhaal is vanwege de actie gelukkig nog redelijk onderhoudend maar is als gezegd tamelijk simpel van aard. De afloop van de film is al snel duidelijk. De weg naar het einde is simplistisch geplaveid met weinig opzienbarende twistjes en wat leuke actie. Spannend is het niet. |

Anderson Falls heeft leuke actie, biedt pover drama en heeft geen overtuigende lead. Een leuke verpakking om een lege doos. Ik vond er niet veel aan.

Plain simple.

Anderson Falls is niet bepaald de meest intelligente film in zijn soort, en regisseur Seri lijkt dit zelf ook wel te weten. Deze film is een korte film geworden die plotwendingen en moeilijke termen compleet overboord gooit, wat voor velen een nadeel kan vormen, maar voor mij vooral een voordeel vormt.

Zo is dit een film die je enkel aangooit op momenten dat je geen zin hebt om na te denken. Weinig vernieuwend plot en simpele voortgang gedurende de 84 minuten. Al moet ik zeggen dat deze film zeker niet voor de tamme kijkertjes is, aangezien de opening van de film opvallend hard is. Niet qua bloedvergieten, maar wel qua toon.

Zo is deze film nooit echt vrolijk en blijft ten alle tijden serieus. Geen humor, geen luchtige wendingen, nee Seri neemt zichzelf aardig serieus. Dat gecombineerd met een nogal matig uitgedacht geheel gaat niet al te best samen, want deze film had toch wel een stuk vlotter en sneller kunnen zijn zodat het ook als geheel iets opvallender is.

Acteerwerk is verder half. Er wordt aardig geacteerd, maar er zit niks grensoverschrijdends bij. Ashmore is aardig als hoofdpersonage, maar zowel hij als de rest blijven nogal plat en onopvallend. Seri vult elk personage precies binnen de lijntjes in, en dat is eigenlijk het voornaamste zwaktepunt van deze film, het is te veilig.

Toch raakt het wel enkele gemene onderwerpen aan, maar gaat hier niet overdreven veel op in buiten een nare opening. Het kijkt als geheel ook aardig weg. Visueel ziet het er nogal zandachtig uit, een beetje droog dus, maar ook genoeg naar behoren om aan de filmstandaarden te voldoen. Daarnaast duurt het ook relatief kort en kent genoeg tempo om niet vervelend of saai te worden.

Als Anderson Falls iets meer buiten de lijntjes durfde te treden had het uiteraard beter kunnen werken, want nu zit je met een resultaat dat weinig opvallend wil worden. Het kijkt gelukkig erg aardig weg en echte irritaties waren er niet. Je bent er zo doorheen, en ik heb me aardig vermaakt. Omdat ik in een goede bui ben wil ik er nog wel een voldoende aan geven, maar geen hoge.

Het potentieel is er. Prima acteurs: Ashmore heeft de goede intensiteit, Coleman is altijd fijn, hij was al onsterfelijk als de onuitstaanbare kantoorbaas Lumbergh in Office Space met eeuwige mok. En de basis van het plot is een goed idee, met een reeks perfecte misdaden.

Geluid en beeld bewijzen ook dat de makers hun vak wel verstaan, hoewel er wat missers zijn. Sommige shots zijn goed gedaan (eentje strak van bovenaf op de auto waarin Anderson rijdt, eentje waarin hij erin zit voor een stakeout en je zonopgang en zonsondergang ziet veranderen maar hem vloeiend ziet bewegen). Maar sommige scenes zijn te statisch geschoten zoals in het begin bij het eerste slachtoffer of bij de ondervraging op het politieburo. En er zijn meer problemen.

Er zijn helaas vooral een aantal ongeloofwaardigheden en slordigheden die de prent naar beneden halen. Hoe kan het bijvoorbeeld dat Anderson niet hoeft te werken en al zijn tijd obsessief aan 1 zaak mag besteden? En verderop: het is wel heel toevallig dat Anderson een stakeout heeft bij 1 van de 12 potentiele volgende slachtoffers en dan precies daar de 2 daders op komen dagen.De film laat op het eind ook gemakzuchtig teveel in het midden. Hoe verder met de badge van Anderson want hij heeft de regels overtreden?. De methode van de daders wordt ook te weinig belicht want hoe komen ze zonder braaksporen elke keer een huis in?

Verder vond ik de omslag van die moeder ook vreemd overkomen, als een blad aan een boom. Eerst alsmaar afgeven op het speurwerk, daarna aanmoedigen. Natuurlijk, er is een doorbraak, maar Anderson heeft nog geen sterke aanwijzing.

Raar is ook dat er nooit een politietekening is gemaakt ondanks een overlevend slachtoffer.

Dus, het is allemaal niet zo goed uitgewerkt. Slordig plotje en met zevenmijlslaarzen wordt er naar een rommelig einde toegewerkt.