Il Traditore (2019)

Vertelt het waargebeurde verhaal van Tommaso Buscetta, een Siciliaanse maffiabaas die als eerste grote prominente figuur binnen de maffiawereld de geheimhoudingsplicht doorbreekt. In de jaren 80 wordt hij door Brazilië aan Italië uitgeleverd waar hij informatie doorgeeft aan de Costa Nostra. (denk dat ze hier ipv aan "VAN" bedoelden) Deze beslissing wordt mede aangevoerd door de moord op zijn zonen en broers door een andere maffiaclan.

Het hele "verhaal" van zijn relatie tot Falcone is uiterst summier verteld in de film.

Zijn getuigenis leidt tot de eerste grote rechtszaak tegen de georganiseerde misdaad, klopt

maar dan op een tenenkrommende manier dat je er van in slaap valt.

kijk gerust en oordeel zelf.

Het verhaal van de film had veel potentieel en ik keek er dan ook naar uit.

Wat volgde was toch vooral een teleurstelling. De film is eigenlijk een chaotisch allegaartje van vaak weinig samenhangde scènes waarbij er bijzonder weinig diepgang wordt geboden. Als je niet bent ingewijd, verloopt de stroom van namen en feiten erg snel en chaotisch, en ik had ook nooit het gevoel dat ik kon meeleven in het verhaal. Hoewel er veel geweld was, deed het me eigenlijk allemaal niks.

Hoewel de film nu pas uit is, voelde alles erg gedateerd aan. Het voelde als een slechte film van 50 jaar geleden; geen slechte film van nu. De manier van presenteren, het camerawerk,... Het is allemaal zeer oubollig.

De enige reden waarom ik nog een aantal punten geef is omdat het acteerwerk (meestal) wel redelijk was, en omdat het verhaal -- dat weliswaar slecht gepresenteerd werd zoals gezegd -- best wel interessant was.

Voor mij voelde dit eerder aan als een erg slechte documentaire (alles lijkt wel min of meer te kloppen) eerder dan een goede -- op waargebeurde feiten gebaseerde -- film.

Een lange zit. Het verhaal was wel aardig, maar het tempo had wel wat hoger gemogen.

Het is dat ik toevallig een paar dagen eerder het laatste deel van de documentaire 'Corleone: Mafia and Blood' had gezien, want anders was ik waarschijnlijk al afgehaakt na de wazige introductie. De makers gaan er blijkbaar van uit dat de kijker wel weet waar het over gaat, maar hoewel het Maxi-proces groot nieuws was, is het niet iets waarover buiten Italië nog veel over wordt gesproken. De hoofdrolspelers in dat proces waren de onverschrokken rechter Falcone, die willens en wetens zijn leven op het spel zette om de Cosa Nostra op te rollen, en Totò Riina, het absolute hoofd van de Cosa Nostra die direct verantwoordelijk was voor de gruwelijke aanslagen op en executies van een ieder die hem ook maar een strobreed in de weg lag. Regisseur en co-scenarist Marco Bellochio kiest echter het perspectief van Tommaso Buscetta [Pierfrancesco Favino], die besloot informant te worden omdat hij zeker wist dat Riina zich op den duur ook tegen hem zou keren.

Dat had een interessant verhaal op kunnen leveren, maar helaas is daar geen sprake van. Het verhaal van de ondergang van de Cosa Nostra is ronduit fascinerend, maar is veel beter te vertellen in de vorm van een miniserie van een uur of tien. Falcone en Riina zijn hier verworden tot bijzaak en de dramatische directe confrontatie tussen Tommaso en de maffia-bazen ontaardt in een farce. Hoe de politie er in is geslaagd om 366 mensen tegelijk aan te klagen en ze (bijna) allemaal te arresteren, alsmede hoe ze die in één rechtszaal wisten te krijgen, is al een fantastisch verhaal, maar daarover wordt hier geen woord gerept. Als je geschiedenis wilt reconstrueren, wees dan volledig. Dit is een schoolvoorbeeld van hoe het níet moet.

Gedramatiseerde reconstructie van de getuigenissen van Tommaso Buscetta tegen Cosa Nostra in de jaren 80, begin jaren 90. Zijn verklaringen leidden uiteindelijk tot de veroordeling van een groot aantal maffiosi, waaronder veel kopstukken.

Een docudrama-achtige film die eerder informatief dan onderhoudend is. Geen topper, maar sommige temperamentvolle scènes in de rechtszaal zijn best vermakelijk.

Goeie film over een maffiabaas die voor het eerst samenwerkt met justitie. Een waargebeurd verhaal waarbij het grootste proces ooit tegen de Cosa Nostra centraal staat. De film begint vrij ingewikkeld en zit eigenlijk ook wat te volgepropt. Echter zijn er meer dan genoeg goeie scenes en de film laat goed zien hoe het er in die tijd in Italië aan toe ging.

De maffia-wereld op zijn kop.

Wat me vooral zal bijblijven van deze film zijn de tronies van die gangsters die, gelukkig afgeschermd, elkaar verbaal uitmaken als crapuul van de laagste soort. Leugens en huichelarij zijn niet uit de lucht en een vorm van respect voor om het even wie is er niet tenzij zij er een gewiekst middel in zien om rechters en jury om de tuin te leiden.

Aldus, sterke vertolkingen in een film van middelmatig tot goed.

Een maffiafilm niet zoals we die kennen via The Godfather of Scarface, maar zijn klemtoon legt op het rechtbankgebeuren wanneer een lid spijtoptant wordt. Wat volgt is een poppenkast van het hoogste kaliber waarbij verwensingen en getier schering en inslag zijn. Amusant dus, mocht het geen bittere realiteit zijn. Maar goede cinema is het zeker, figuurlijk dan. Prima acteerwerk, dat wel, maar niet altijd even boeiend. Bij momenten zelfs langdradig of nodeloos complex. Het heeft inderdaad iets van een documentaire.

Complex te volgen omdat het wellicht te weinig duiding geeft van het hoe, wie en wat. Maar een ophefmakende zaak was het toen wel. Jammer dat dit in de film te weinig tot uiting komt.

Zowel maffia- als rechtbankfilms waren een tijdje geleden voor mij, dus aardig om weer eens zoiets mee te krijgen.

Favino (onder meer bekend van Suburra) is charismatisch als Buscetta en de film weet bij tijd en wijlen de meer smoezelige kant van Italië cq Sicilië prima op te roepen. Daarnaast was ik eigenlijk niet zo bekend met dit toch wel belangrijke stukje Italiaanse geschiedenis, dus interessant om te zien.

Toch zijn regie en scenario niet fantastisch te noemen. De film springt af en toe van de hak op de tak, sommige keuzes lijken overbodig (dat stuk met mooie beelden van Rio lijkt er alleen maar in te zitten voor de Braziliaanse financiering) en nogal wat karakters worden matig uitgewerkt.

Verzameling van soms interessante scenes die wel een sfeer belichten maar geen bevredigend geheel vormen : veel te veel hiaten dus onbegrijpelijkheden..

Behoorlijk goed misdaaddrama van Bellocchio over de open wond die de Maffia heet. Prima rol van Favino als spijtoptant Buscetta die de val van de Siciliaanse maffia inluidde, na een golf van geweld met als dieptepunt de moorden op de onderzoekrechters Falcone en Borsellino en hun gevolg. In het begin krijgt de kijker een hoop namen voor zijn kiezen, als waren het belangrijke pionnen, maar een paar scenes verder zijn de meesten al dood, in een Godfather-achtige sequentie.

Het loopt daarna een stuk vloeiender, want waar dergelijke films die een verhaal goed willen vertellen nogal eens fragmentarisch verlopen, waarbij ook de nodige voorkennis wordt verwacht, is dat hier ondanks de nodige tijdsprongen toch veel minder het geval, en dat is een knappe prestatie van Bellocchio. De portrettering van Buscetta als een soort Tony Soprano die geen andere uitweg meer ziet dan mee te werken met justitie omdat vrijwel al zijn oude kompanen en zijn zonen zijn vermoord, en de families bovendien een afslag hebben genomen die hem niet zint (heroïne) vond ik behoorlijk sterk. Alleen was Favino niet helemaal geloofwaardig als een jaren 60 versie van zichzelf, maar soit. Vond het camerawerk ook prima, soms misschien wat kaal en droog, om dan opeens een opvallend perspectief te kiezen, zoals vanuit de auto van Falcone op het moment dat de auto voor hem explodeert.

Wel wat aan de lange kant maar Il Traditore bleef boeien, met wat rauwe scenes en ook de nodige humor, Bellocchio op zijn oude dag kan het nog steeds.

Dit was een goed verteld en genuanceerd mafiadrama met een schitterende hoofdrol voor Pierfrancesco Favino, die me vooral aan Elliott Gould deed denken. De moord op Falcone had destijds veel indruk gemaakt op mij, en de zittingen van het mafiaproces waren inderdaad heftig te noemen. Il Traditore vertelt hoe de werking van de Cosa Nostra blootgelegd werd door spijtoptant Bruscetta, een hoge mafiafiguur die de omerta brak. Dit is zeker geen geromantiseerde mafiafilm zoals Scarface, Godfather, etc al komen bepaalde motieven zoals familievetes en loyaliteiten wel op de voorgrond maar het verhaal is in de eerste plaats een realistisch docu-drama geput uit echte getuigenissen met een chronologie als rode draad. Ik sta verrast dat de film zo negatief beoordeeld wordt hier, maar ik vond persoonlijk de essentie goed overgebracht

Het eerste deel van de film vertelt hoe één van de peetvaders, Riina, opdracht geeft tot het uitmoorden van de andere families, waardoor ook kinderen van Bruscetta omkomen die in Italië wilden blijven (Bruscetta leefde geruime tijd in Brazilië). Daarna wordt de medewerking van Bruscetta uit de doeken gedaan om in een derde deel te concluderen met de "aftermath" van het Maxi-proces. Niet verveeld, al miste ik wat meer scènes met de rechter Falcone omdat zijn rol zo doorslaggevend was in dit hele verhaal. De genadeslag die Bruscetta's bekentenissen toebracht zijn historisch geweest voor het indijken van de invloed van de mafia, nog tot op vandaag.