Fractured (2016)

Who the fuck are you?

Guess Who.

Als je liefhebber bent van home-invasion films waarin telkens weer het concept van wraakneming terugkeert, dan is dit misschien wel een aanradertje voor je. Ik zeg dan wel “misschien”, want je zal de eerste veertig minuten geduldig moeten afwachten vooraleer je doorhebt hoe het in elkaar steekt. De film “Fractured” is ontegensprekelijk meesterlijk op het moment dat de verrassende wending zich aanbiedt. Geloof me vrij, het zorgt voor een geheel andere kijk op het verhaal. Iets waardoor de twee hoofdpersonages Michael en Rebecca (Karl Davies en April Pearson) plotsklaps een heel andere persoonlijkheid aangemeten krijgen. Een uniek momentum in een voor de rest erg clichématig verhaal. Zo eentje dat je nieuwsgierigheid stimuleert waardoor je weer geïnteresseerd rechtop gaat zitten.

Het begin is nogal gemoedelijk waarbij je een jong koppeltje in een oude Volkswagen kever over Engelse landweggetjes ziet rijden midden in de nacht. Op weg naar een buitenverblijf op het platteland om te genieten van een ontspannen weekendje ver weg van de stress. Veronderstel ik toch. Een platte band zorgt even voor oplopende spanning waarbij vooral Rebecca nogal bitsig reageert. De vermoeidheid speelt haar parten blijkbaar. En als ze even later halt houden bij een tankstation wordt de sfeer grimmiger. Mede dankzij het merkwaardig gedrag van de tankbediende. Weg de gemoedelijke sfeer. Op dat moment dacht ik dat de jongelui ontvoerd zouden worden door een psychopathische, kannibalistische familie die hier in niemandsland onschuldige toeristen opwachten zoals in “The Texas chainsaw massacre”.

Eens aangekomen bij het landhuisje, lijkt alles er weer gemoedelijk aan toe te gaan. De bagage wordt uitgepakt, een bad wordt genomen ter ontspanning en Michael fikst een gezellig dinertje compleet met kaarsen en wijn. Een romantisch momentje om bij te komen van de lange trip. Maar Rebecca heeft het gevoel dat ze belaagd worden en constant geobserveerd worden. Haar schoenen zijn plots spoorloos en schimmen verplaatsen zich door het huis. En op dat moment dacht ik dat het iets bovennatuurlijks was dat zich hier afspeelde. Totdat de film een sprong terug in de tijd maakt en de geniepige twist zich aanbiedt. En naarmate de tweede helft van de film vordert, wordt alles een beetje duidelijk en begin je langzaamaan te beseffen hoe de vork aan de steel zit. Verder uitweiden hierover is een eigenlijk onaanvaardbaar. Ik wil diegene die de film nog niet hebben gezien, het plezier van het kijken zeker niet ontnemen.

Veel pluspunten dus bij deze low-budget Engelse thriller. Ook al is het budget beperkt, toch vond ik dat bepaald camerawerk er degelijk uitzag. En de locatie van het hele gebeuren was beperkt maar adequaat. Misschien was het feit dat het grotendeels allemaal in het duister afspeelde een beetje overdreven. Ik vraag me nog altijd af waarom mensen op verkenning gaan in een huis midden in de nacht, zonder ook maar ergens het licht aan te doen. Het acteren was ook best van een behoorlijk niveau. Karl Davies en April Pearson vond ik geloofwaardig. De chemie tussen beide was realistisch. En vooral April Pearson vond ik uitzonderlijk goed (en niet alleen omdat ze er verdomd lekker uitziet). De manier waarop ze haar persoonlijkheid speelt, getuigt van een zeker professionalisme. En dan ook nog enige (minieme) minpunten. Het is niet echt origineel te noemen (behalve de wending). Het voelt repetitief aan wat dan weer logisch is vanwege de flashback. En het einde is ietwat ontgoochelend. Maar toch is het een aanrader. Dankzij de korte speelduur is dit iets wat je tussendoor kan meepikken.

3*