Chiisana Eiyû: Kani to Tamago to Tômei Ningen (2018)

Fijn.

Ponoc is ontstaan uit de assen van Studio Ghibli. Hun eerste film had daar wat onder te lijden, aangezien de vergelijking té sterk gemaakt kon worden. Daarom dat deze anthology wel goed gelegen komt. De link met Ghibli is er nog steeds, maar in zulke projecten is het toch makkelijker om uit je comfort zone te treden.

En dat doen de heren ook. Enkel Yonebayashi mocht al eerder regisseren bij Ghibli, de andere twee hebben vooral als animatoren meegewerkt aan enkele van de grootste films uit het genre. De eerste short is dan ook de meest conventionele, terwijl de andere twee wat frissen en aparter ogen.

Maar de kwaliteit is er over de gehele lijn. Het is niet zo wild of uitdagend als een anthology van Studio 4°C uiteraard, maar wie graag eens een Ghibli filmpje keek en daarnaar terug verlangt heeft aan deze film een erg makkelijke aanrader.

Het leukste is dat er nog twee van zulke anthologies volgen. Heb er al zin in.

4.0* en een uitgebreide review

Wisselend van niveau, maar als geheel wel voldoende door 1 geweldig filmpje vooral. Dat maakt samen wel een 3,5*.

Kanini en Kanino: ondanks dat dit om kleine wezentjes gaat en een magische ondertoon heeft is dit wel het normaalste filmpje met een klein maar avontuur en een verhaal met kop en eind. Visueel aardig maar nergens echt bijzonder, wel kort genoeg en verveelt dus niet. 3,0*
In Life Ain't Gonna Lose: Veruit het beste filmpje. Een prachtig portret van een jochie en zijn moeder met alle emoties die erbij horen en een innemend verhaal ook. Visueel fraai, met schetsmatige achtergronden en toch veel details en genoeg leuke foefjes (als het ijsje op de voorgrond ontdooit, of op de kermis waar de andere personen allemaal heel donker en abstract worden). 4,5*
Invisible: dit was wel de vreemdste van alle drie, waarin iemand letterlijk onzichtbaar is. Ongetwijfeld een metafoor, maar echt werken vond ik dat niet. Ook visueel minder interessant met veel donkere en grijze kleuren. En ook abrupt afgelopen, dit voelt nauwelijks als volwaardig. 2,5*

Een Ponoc dus blijkbaar. Kleine en fijne animatiefilm met 3 korte verhaaltjes van om en bij een kwartiertje. Het één al wat interessanter dan het andere, maar zeker de moeite als je ook van Ghibli houdt.

Kanini en Kanino: Vond ik erg mooi met de stilistische natuur. Had wel geen ondertiteling bij dit deel, maar dat was misschien ook niet nodig. Die kleine wezentjes deden met wat denken aan Kari-gurashi no Arietti (2010). Inhoudelijk wat beperkt, maar zeker fijn om te volgen. En met de boodschap dat er altijd wel iemand boven jou staat in de pikorde.

In Life Ain't Gonna Lose: Inhoudelijk het sterkste en meest bevattelijke filmpje. Ideaal eigenlijk om kinderen het belang van alergieën op een luchtige manier bij te brengen. Visueel mooi in beeld gebracht met voldoende aandacht voor emoties.

Invisible is wat somberder van aard. Symbolisch ook wellicht. Geen Kevin Bacon-fratsen hier, maar onzichtbaarheid wordt hier gekoppeld aan eenzaamheid en verstoting door de maatschappij wegens het anders zijn. En het zijn niet louter vooroordelen die spelen, zo leert de baby ons. Het zit ingebakken in onze natuur. Mooi!

Een trilogie met 3 kortfilms waar enigszins een rode draad door zweeft. De connectie met Studio Ghibli kan je wel degelijk zien en visueel is het dan ook weer genieten van deze animatie(s). Zonder trilogie hadden deze kortfilms wat tussen de mazen van het net gevallen waarschijnlijk. Je kan je afvragen waarom het toch gebundeld wordt uitgebracht, maar dat kan je wel bij meer films zeggen (ik denk bvb aan Relatos Salvajes).

De films blijven in hun eenvoud met een simpel verhaal dat nooit echt hoogtepunten kent en te kort is om de personages sterk uit te werken. Maar wel genoeg om te vertellen wat verteld moet worden zonder bladvulling toe te voegen. Mooie animatie dus en benieuwd naar het volgende drieluik.