Bullitt County (2018)

Anything buried out there,

is meant to stay buried.

“Bullitt County” is niet echt een ontspannende film. Eerlijk gezegd moest ik mezelf beheersen om niet na een half uur er al de brui aan te geven. Erg boeiend was het niet. Integendeel. Het was tergend traag en nietszeggends. Het verhaal situeert zich in de jaren 70 wat overduidelijk is als je de kleurrijke, drukbedrukte kleding en de Woodstock-achtige attributen bekijkt. Een reünie van volwassen geworden schoolvrienden die nog eens het eentonig bestaan als verantwoorde burger wilden doorbreken. Er wordt een trip gepland naar Kentucky waar ze nog eens een befaamde kroegentocht overdoen langs hun favoriete stokerijen. De enige niet echt vrijwillige is Gordie (Mike C. Nelson) die op punt staat in het huwelijksbootje te stappen. Hij wordt gekidnapt, in de koffer gesmeten en meegevoerd naar de bestemming. Blijkbaar is dit zijn vrijgezellenparty.

Het is pas als Gordie verneemt dat er in deze contreien sprake is van een verborgen schat, de “Bullitt Treasure”, dat het tempo de hoogte ingaat. Blijkbaar is het een aanzienlijke som geld (winst van illegaal alcohol stoken) dat door de familie Bullitt is verstopt in de lokale bossen tijdens de drooglegging. Als blijkt dat hun favoriete bar ondertussen overgenomen werd en de nieuwe eigenaars er een wijn-bar van maakten, verslapt de interesse in het houden van een drankfestijn. Gordie blijkt ook een herstelde alcoholist te zijn die al 10 jaar geen druppel meer gedronken heeft. Dus niets belet hen om de bossen in te trekken gewapend met spaden en kampeermateriaal. Op schattenjacht dus. Hoogst gezellig blijkbaar wat dan weer leidt tot impressies van vier overjarige hippies die al tokkelend op een gitaar enkele hasjsigaretten roken en redelijk wat gerstenat naar binnen werken. Niet echt boeiend, maar er is al die lichte gewaarwording dat er iets duisters aan de oppervlakte gaat komen. Een geheim dat deze hechte vriendenkring al jaren meezeult en klaarblijkelijk heeft niemand de behoefte om het terug op te rakelen.

Het moment dat ze uitgenodigd worden door een vriendelijk echtpaar om in hun blokhut een maaltijd te nuttigen, was mijn verwachtingspatroon wat betreft de film al gemaakt. “Bullitt County” zou niet meer worden dan een psychologisch drama waarbij een gezellig onderonsje ontaardt in emotionele uitbarstingen waarbij diep verborgen trauma’s uit het verleden worden bovengehaald. En dan breekt de hel ineens los. En voordat ik het goed en wel besef, ben ik naar een heel andere film aan het kijken. Een film die over overleven, bedriegen, verwijten en schuldgevoelens gaat. Langzaam wordt duidelijk dat Gordie’s emotionele rugzak stilaan doorweegt. Niet alleen heeft hij een alcoholprobleem succesvol achter zich gelaten. Blijkt hij ook een Vietnam veteraan is die niet geheel ongeschonden deze oorlog is doorgekomen. Het resultaat is een door PTSS geteisterd persoon die zich bij confrontaties met moeite kan beheersen. En dan is er een gebeurtenis uit het verleden die nog het meeste doorweegt. Iets dat naarmate de film vordert, langzaamaan uit de doeken wordt gedaan via flashbacks.

Robin (Jenni Melear), Keaton (David McCracken) en Wayne (Napoleon Ryan) waren ook betrokken bij dit voorval, maar hebben dit blijkbaar verwerkt. Iets wat Gordie hen ook op een bepaald moment verwijt. De onverschilligheid maakt hem razend. Het was me ook al opgevallen dat ze niet echt rekening houden met anderen. Wie gaat anders ook op kroegentocht met een ex-alcoholist? Wat volgt is een uitbarsting van opgekropte frustraties wat leidt naar een zenuwslopende en bloederige ontknoping. Mike C. Nelson speelt een schitterende rol. De manier waarop de persoonlijkheid van Gordie (ook dankzij het terug hervallen in zijn oude gewoontes) verandert van een goedaardig persoon met issues in een door waanzin en razernij voortgestuwde wraaknemer, is gewoonweg schitterend om te zien. Een sterk staaltje van acteerwerk. Het aandeel van Dorothy Lyman en Richard Riehle was kort maar krachtig.

Nee, “Bullitt County” is geen memorabele film. En misschien was het beter geweest om de intro met de vier schoolvrienden iets in te korten. En het aantal plotse wendingen in het verhaal was een beetje overrompelend. En hadden we die ene kronkel in het verhaal niet al eens eerder ergens gezien? In ieder geval wist de film me toch aangenaam te verrassen toen de tweede helft van de film zich aankondigde. Een film die toont hoe een gemoedelijke situatie snel kan omslaan om vervolgens te eindigen in een tragedie. Een film die laat zien hoe iemand door schuldgevoelens getekend door het leven gaat en welke impact dit heeft op zijn persoonlijkheid. Ondanks Gordie’s fouten en agressief gedrag, voel je toch mededogen voor hem. Kortom, een geslaagde low-budget indie. Tja, iets waar ik dus van hou.

3*