Inside the Manson Cult: The Lost Tapes (2018)

Een opzich interessante, maar veel te veel op sensatie beluste documentaire over de Manson sekte. Alsof de feiten nog niet heftig genoeg zijn.

Zo’n documentaire als deze vind ik een stuk interessanter dan Tarantino’s versie van het verhaal. Bajesklant Charles Manson weet in het nieuwe hippietijdperk een sekte van hippies om zich heen te verzamelen waarbij hij het (christelijke) hippie-ideaal van liefde perverteert tot seksuele vrijheid waarbij iedereen het met iedereen moet doen, tot angst want angst maakt je alert zodat alleen in angst de liefde waarlijk intens wordt beleefd (waardoor hij absolute gehoorzaamheid en macht verwerft) en uiteindelijk tot moord want liefde is sterker dan de wil tot leven (voor liefde ben je bereid te sterven en te doden). De wereld is één grote seksorgie waarbij alles erin en eruit gaat zodat liefde gelijk staat staat aan geweld, aldus Mansons filosofie in een notendop. De nieuwe generatie bevrijdt zich van de maatschappelijke normen en tradities, maar als zodanig zijn de hippies ontvankelijk om Mansons volgelingen te worden en om Manson zelf te worden als hun nieuwe identiteit. Manson deelde regelmatig LSD uit aan zijn volgelingen om hen zo te hersenspoelen en in zijn macht te krijgen maar gebruikt zelf wijselijk geen LSD.

Er zijn opvallende overeenmomsten tussen Charles Manson en z’n Family en David Koresh en z’n Davidians: het zijn beiden mislukte muzikanten die dachten via hun muziek hun boodschap te kunnen communiceren maar die hun ondergang zelf bewerkstelligden door hun volgelingen een apocalytptisch visioen voor te houden dat het gebruik van geweld uitlokte c.q. rechtvaardigde. In het geval van Manson was de aanval op Tate en aanhang gericht op het huis van de muziekproducer die Manson had afgewezen en zou de moord op LaBianca de prikkel moeten zijn tot de onvermijdelijke rassenoorlog waar Manson in geloofde. Het was nooit de bedoeling om een bloedbad aan te richten en opnieuw naar de gevangenis te gaan, maar zijn aanhang verraadt hem vanuit ideologische overtuiging en dat Manson de grootste Amerikaanse rechtszaak van de 20ste eeuw werd bevestigt dat ideologie het dodelijkste motief van alle is.