Hai Phuong (2019)

Vietnamese Martial Arts.

Het lijkt erop dat steeds meer Aziatische landen zich mengen in het actiegenre. Ditmaal is het de beurt aan Vietnam. Wat mij betreft een positieve ontwikkeling.

Er wordt een simplistisch plot opgezet à la 'Taken' waar een alleenstaande moeder haar ontvoerde dochter moet zien te redden. Veel stelt het uiteraard niet voor, maar een dergelijke opzet is altijd prima om gelijk in de film te komen. De inleiding laat je rustig kennismaken met de moeder-dochterrelatie en hun leefsituatie, waardoor je bijna zou denken dat dit een dramafilm is.

De actie laat gelukkig niet lang op zich wachten en al gauw word je meegenomen naar de nodige achtervolgingen en gevechten. Ik heb begrepen dat hierin voornamelijk Vovinam (de traditionele vechtsport uit Vietnam) centraal staat. Op deze wijze ga je van het rustige platteland naar het nachtleven van Saigon. Hierbij is de cinematografie te prijzen, met name de neonbelichting is een genot voor het oog.

Veronica Ngo doet het naar behoren en het is zeker knap te noemen dat ze de meeste stunts zelf doet, maar nergens heb ik dat viscerale gevoel, zoals een Gareth Evans of Timo Tjahjanto wel naar voren weten te brengen. Door iets te veel cuts worden de gevechten helaas ook niet overzichtelijk in beeld gebracht. Alleen bij het slotstuk lijkt 'Hai Phuong' echt voluit te willen gaan.

Al met al een vermakelijke actiefilm, maar qua gevechten had ik toch iets meer verwacht.

Kleine 3,0 sterren.

Prima actiefilm met goede opbouw van spanning. Vooral het gevecht tussen de twee dames in de trein was perfect gecoördineerd.

De drama en actiescènes worden goed gedoseerd en de gevechten zien er goed uit. Ondanks dat het verhaal toch heel wat uitbuitingen aan de kaart brengt, wordt het allemaal wat oppervlakkig uitgewerkt en blijft het verhaal niet echt bij. Zo worden kinderen ontvoerd voor de organen, de vrouwen uitgebuit en de armen worden voor een beetje geld mee geronseld in de hele opzet rond de ontvoeringen van de kinderen. De locaties platteland / stad maken wel indruk wat natuur en drukte betreft. Omdat het niet zo maar een actiefilm is, maar een film met wat inhoud wil ik toch voor een gemiddelde score gaan. 6/10

Melodramatisch aktiewerkje uit Vietnam, onderhoudend maar uiteindelijk niet echt bijzonder. De leuk in beeld gebrachte aktiescenes en de kleurrijke cameravoering zorgen voor een visueel aantrekkelijk filmpje, maar het matige spel van de cast en het simplistische verhaaltje gooien herhaaldelijk roet in het eten.

Hai Phuong is de naamdrager van de film en werkt op het Vietnamese platteland als hardhandige deurwaarder voor een schimmige opdrachtgever. Ze kan daarbij haar achtergrond in de Oosterse vechtkunsten goed gebruiken. Als haar 10-jarige dochter wordt ontvoerd gaat ze achter de daders aan en komt terecht in Saigon waar nog wat onverwerkte losse flodders uit haar verleden op haar wachten.

Geen bijster origineel verhaal. Films over een ouder op zoek naar een ontvoerd kind zijn er meer. De inhoud kan je dan ook verder gerust vergeten. Wat in deze film telt is de actie. Het verhaal doet er niet echt toe en fungeert als kapstok om allemaal fijne actiescènes aan op te hangen. Pogingen om Hai Phuong van meer achtergrond te voorzien zijn leuk, maar voegen niets wezenlijks toe. Ook scènes die ondersteund door overdreven dramatische muziek en pathetische dialogen pogen om andere dan krijgszuchtige emoties bij de kijker op te roepen, vormen een stijlbreuk met de adrenaline verhogende sequenties en zijn eigenlijk alleen maar storend.

Achtergrond- en zijdraadjes worden ingezet in een poging om verdieping in het verhaal aan te brengen. Dat vermoed ik althans. Ze groeien echter nooit uit tot een interessante toevoeging en worden bovendien niet eens altijd helemaal uitgewerkt. Kortom, ze zijn overbodig. Neem de aanwezigheid van een politieman die een deel van de film samen met Hai Phuong optrekt. Zijn aanwezigheid had evengoed geëlimineerd kunnen worden. Het enige interessante in de film is de aanwezigheid van Hai Phuong met haar volhardende houding, haar doortastendheid en haar vechtkunst.

En vechten kan ze. Ze is snel, wervelt door het beeld en deelt rake klappen en trappen uit. De slow motion en time-lapse die regisseur Le-Van Kiet af en toe gebruikt om de gevechten nog intenser te maken zijn leuk, maar de echte intensiteit zit ‘m wat mij betreft in de snelheid van de bewegingen. In de directe actie dus. Naast de furieuze gevechten vallen de sfeergevoelige locaties, de mooie landschapsbeelden en het flitsende camerawerk op. Redenen geboeg om van een geslaagde film te spreken.