Yi Miao Zhong (2020)

Erg geslaagde komedie over een dorpje ergens middenin de woestijn, waar om de twee maanden een filmoperator een filmavond organiseert in het dorpshuis. Dat loopt deze keer niet gesmeerd, want de operator en een ontsnapte gevangene en een jonge vrouw zitten voortdurend in elkaars vaarwater. Yimou Zhang maakt er een gezellige en op talrijke momenten heerlijke komedie van. Vooral de scènes in de geïmproviseerde bioscoop zijn kostelijk.

De film stond geprogrammeerd voor het Berlinale van februari 2019, maar werd op het laatste moment teruggetrokken wegens “technische problemen”; lees: censuur van de Chinese autoriteiten.

De Chinese filmtitel “Yi miao zhong” is een mooie alliteratie van de naam van regisseur Yimou Zhang, die het verhaal mede baseerde op persoonlijke ervaringen.

De gerenommeerde Chinese regisseur Yimou Zhang beweegt zich de laatste jaren op curieuze wijze tussen producties die het heersende communistische regime vieren en producties die datzelfde regime juist bekritiseren. Het vereist weinig voorkennis om uit te vinden tot welke categorie het stevig gecensureerde One Second behoort.

Lees hier de volledige recensie

Niet heel overtuigend. De film speelt zich af in de jaren 70, maar soms had ik ook het idee dat de film in die tijd gemaakt was. Visueel erg pover met belegen humor en het acteerwerk neigde naar wat theatraal - in ieder geval deden personen vaak dingen die ik niet snapte. Echt gescript om het verhaal vooruit te helpen. De film geeft wel een aardig tijdsbeeld en voorbij de helft ook iets van warmte, met nu en dan toch wel een fraai shots (zeker in de woestijn). En enkele scènes zijn echt leuk, vooral rond het schoonmaken van die film. De kritiek op China is opvallend te noemen maar wat simplistisch verwerkt. Enfin, de film duurt 104 minuten en voelde veel korter. De pacing is echt wel goed en ik heb me ook niet verveeld, ondanks de tekorten in de film. Dus wel een nette voldoende. 3,0*.

Fijne film van Yimou Zhang. Niet van het niveau van sommige van zijn eerdere meesterwerken, maar sowieso erg geslaagd. Een film die voornamelijk draait om twee individuen, een jong meisje en een oude man, die mekaar steeds voor de voeten lopen bij het ontvreemden van een filmrol. De intentie is bij beiden verschillen, hun hardnekkigheid hebben ze daarentegen wel met elkaar gemeen.

De film valt bij momenten wel wat in herhaling, maar steekt er af en toe toch bovenuit. Is het niet met de knappe beelden uit de woestijn, dan wel om de zeer mooie scène in de sfeervolle bioscoop waar eenieder in beide richtingen van het filmdoek opeengepakt naar een film aan het kijken is. Een film die ook de ode van het witte doek niet uit de weg gaat.

Een film die verder de censuur op de korrel neemt. Niet dat het allemaal zo expliciet was, maar blijkbaar toch genoeg om de film wat vertraging te doen oplopen bij de première in Europa.

Af en toe voelde ik de warmte van "Nuovo Cinema Paradiso" als ik die operator met zijn celluloid bandjes en apparatuur bezig zag en ook wanneer het publiek in het zaaltje al dan niet uit zijn dak ging, maar het komisch accent overheerst, zelfs boven de politiek, maatschappelijke kritiek die er ook soms stevig doorsijpelt, in deze toch genietbare film van Yimou Zhang.

De meningen zijn verdeeld maar ik vond dit weer een mooie film van Zhang. Ik vond hem een beetje minder dan de vorige die ik van hem zag namelijk Gui Lai, die vond ik echt schitterend, maar heb ook enorm van deze genoten. Zoals we weten is dit waarschijnlijk een film waar wat is aan veranderd, maar hij blijft toch mooi...

Ik begrijp niet hoe sommigen hier in hun commentaar spreken van een comedie! Puur drama ja! Maar wat mij vooral opvalt is hoe China er op een halve eeuw compleet anders uit ziet! Ongelooflijk toch?