Misbehaviour (2020)

In 1951 organiseerde de Engelsman Eric Morley voor het eerst een wedstrijd in badpak voor dames afkomstig uit verschillende landen. Het evenement zou eenmalig plaatsvinden en was bedoeld als reclamebord om de introductie van de bikini te ondersteunen. Morley zag er meer in en besloot er een jaarlijks evenement van te maken dat met de naam 'Miss World‘ werd behangen. Wat tegenwoordig door velen als een verachtelijke vleeskeuring wordt beschouwd, was jarenlang een succesvolle show voor het hele gezin en werd zelfs mondiaal op tv uitgezonden.

De verkiezing van 1970 is het onderwerp van deze film. Een spectaculaire verkiezing met (voor het eerst) een zwarte winnares en tevens een verkiezing die werd ontsierd door protestacties van de strijdvaardige vrouwenbeweging. De film die al die turbulentie 50 jaar na dato vastlegt, is laagdrempelig, vraagt weinig concentratie en zet (ondanks de politieke beladenheid en de roerigheden eromheen) absoluut niet aan tot contemplatie.

De film vertelt gewoon een amusant verhaaltje dat een chaotisch inkijkje geeft in de Women‘s Liberation Movement. Een amusant verhaaltje dat een stressvol nkijkje geeft in de organisatie van een Miss World verkiezing. En een amusant verhaaltje dat een voorspelbaar inkijkje geeft in de sfeer van haat en nijd die er achter de schermen tussen de schone vrouwen heerst.

Ook een film met amusante eendimensionale personages die worden vorm gegeven door behoorlijk acteerwerk van mensen als Keira Knightley, Jessie Buckley en Greg Kinnear. Vooral de weergave van Bob Hope door laatstgenoemde is regelmatig goed voor een grijns. Kinnear vertolkt Bob Hope als een sneu individu. Ik ben niet erg bekend met Bob Hope, maar lees wel eens vluchtig iets over kleinzielig verwend gedrag van de zogenaamde Hollywood sterren in het algemeen. Laat ik stellen dat ik de waarheidsgetrouwheid van zijn vertolking meteen geloofde.

De film is eigenlijk weinig bijzonder.De film laat aan de ene kant het kamp van de voorstanders van Miss World zien en aan de andere kant het kamp van de tegenstanders. Leuk bedacht en als kijkbaar verhaaltje niet eens onaardig, maar veel meer dan leuk onschuldig amusement levert de confrontatie tussen de twee werelden niet op. En dat is dus gewoonweg erg weinig.

De tijd en de beweging is interessant genoeg om een spannende film te maken: de vrouwenbeweging, de anti-apartheid beweging, de fraude rond deze verkiezing waar naar gehint wordt en het commerciële circus op zich. Het idee om een beperkt aantal vrouwen van een beperkt aantal landen mee te laten doen aan modellenwedstrijd en dat zo belangrijk te maken dat daar een aardige cent mee verdient kan worden. In de film is het allemaal erg eendimensionaal en lijkt deze juist nu uit te komen, omdat het 50 jaar geleden is. Slap verhaal.

Onderhoudende maar oppervlakkige film neemt teveel hooi op de vork door het verhaal rondom de roemruchte Miss World-verkiezing vanuit zoveel mogelijk perspectieven te vertellen. Voor een verhaal over vrouwen die de gevestigde orde op wilden schudden is het ronduit dat de makers duidelijk hun best hebben gedaan om niemand teveel op de teentjes te trappen.

De Miss World-verkiezing van 1970 is niet alleen de geschiedenis in gegaan vanwege het protest van de vrouwenbeweging waarbij ze de prijsuitreiking verstoorden en co-presentator en komiek Bob Hope voor schut zetten, maar ook omdat de hoofdprijs voor de eerste keer ging naar een zwarte vrouw. De rol van Pearl Janssen, de eerste zwarte vrouw die Zuid-Afrika (of Afrika-Zuid) vertegenwoordigde, bleek eveneens van groot historisch belang en gaf haar in eigen land een heldenstatus die ze 50 jaar later nog steeds heeft. Het is volkomen terecht dat deze film het verhaal niet volledig vertelt vanuit het perspectief van de vrouwenactivisten onder leiding van Sally Alexander [Keira Knightley] en Jo Robinson [Jessie Buckley]. De aandacht voor de kandidaten geeft een evenwichtiger beeld van de Miss-Verkiezing, dat voor de deelneemsters een kans was om hun land op de kaart te zetten en internationale vriendschappen te sluiten. Onder de kandidaten lijkt afkomst en huidskleur er niet toe te doen: ze doen de limbo, dansen samen de salsa en hebben achter de schermen de grootste lol met elkaar.

Het grote manco is dat scenaristen Rebecca Frayn en Gaby Chiappe het nodig vonden om de rollen van figurant Bob Hope [een weinig overtuigende Greg Kinnear] en organisator Eric Morley [Rhys Ifans, wel in vorm] uit te vergroten en daarmee de dramatische opbouw te vaak verstoren. Hope en Morley belichamen weliswaar het seksistische klimaat waartegen de vrouwenbeweging in opstand kwam, maar regisseur Philippa Lowthorpe laat teveel kansen liggen om dat seksisme op een andere, meer indringende manier te tonen, vooral tijdens de finale van de Miss Verkiezing zelf. In juli zond de BBC een uitstekende documentaire uit over hetzelfde onderwerp. Die film is beduidend beter en leerzamer dan deze teleurstellende reconstructie.

Deze film over de Miss World-verkiezing van 1970 legt heel erg de nadruk op de protesten van strijdvaardige feministen, terwijl de controverse over de verkiezing van de niet-blanke Miss Grenada tot Miss World na afloop een veel grotere impact had.

Niettemin een onderhoudende film met in mijn ogen de actrice Gugu Mbatha-Raw als terechte winnares van de contest. Ik zou ook op haar gestemd hebben.

Goeie film over een aantal vrouwen die besluiten de Miss World verkiezingen te verstoren om zo aandacht te vragen voor vrouwenrechten. Gebaseerd op een waargebeurd en toch ook wel boeiend verhaal. De film focust zich op meerdere personages waardoor meerdere kanten belicht worden. Het had misschien wat scherper en minder braaf gemogen, maar de film bevat een aantal prima dialogen en de cast doet het ook goed.

Meh.

Er zijn over de geschiedenis van de emancipatie toch denk ik echt wel interessantere verhalen te vertellen dan dit, en hoe bespottelijk de missverkiezingen ook zijn, ze gaan nog steeds door. Dus wat is het punt nu precies, vraag je je dan af. De tegenstelling van enerzijds man en vrouw, anderzijds blank en zwart? Als dat de bedoeling was, dan had dat toch wel wat beter uitgewerkt kunnen worden.

Eigenlijk het enige positieve punt wat me zo te binnen valt is de laatste minuut, waarin de portretten van de échte personen na die van de acteurs worden getoond. Daar komt dan net een ietsje extra's uit, waarvan je het gevoel krijgt dat er in de productie wel degelijk aandacht is geweest om de karakters waarachtig neer te zetten, want de oogopslag en uitstraling klopt gewoon precies. Jammer dat de film zelf nauwelijks zo aanvoelt.