Kiz Kardeşler (2019)

Mijn verwachtingen waren laag, gezien de weinig enthousiaste recensies, maar hij viel me alleszins mee. Ik vind het eigenlijk alleszins een mooie film: mooie beelden, aldoor boeiende gesprekken en een realistisch en interessant verhaal. Ik had verwacht dat het (weer) zou gaan over de onderdrukking van vrouwen op het Turkse platteland maar in mijn beleving gaat het meer over drie ‘ondankbare’ zussen die de kans kregen om aan de armoede van het platteland te ontsnappen maar daarin faalden. Het grootste slachtoffer in de film betreft nota bene een man. Al met al maakt de film indruk in zijn weergave van het traditionele Turkse platteland waar geen werk meer is, elke jongere naar de stad wil en zowel man als vrouw worden vernederd door hun machteloosheid en zowel hun hoop als hun eer hoog proberen te houden.

Film waarin de conversaties voorop staan wat leidt tot het openen van aspecten van het familiaal en maatschappelijk leven in een afgelegen Turks dorp. Soms grappig maar meestal vol ernst en met een boeiende tekening van de karakters van de drie zussen maar ook van hun naaste omgeving.

Emoties kunnen hoog oplaaien wat enkele mooi geacteerde scènes tot gevolg heeft maar ook de momenten van soberheid en ingetogenheid maken deze film mooi.

Er gebeurt over het geheel genomen weinig schokkends in dit Turkse familiedrama dat speelt in een afgelegen bergdorpje, waar de tijd lijkt stil te staan en de vooruitzichten erg bleek zijn. Ondanks (of misschien wel dankzij) het eenvoudige verhaal in het een mooie film over de onderlinge relaties van de familieleden. De acteurs komen heel naturel over. De cinematografie van de fraaie omgeving doet de rest. Meer dan de moeite waard.

Plattelandsdrama over een weduwnaar en zijn drie dochters in een afgelegen dorp. De man stuurde zijn dochters als dienstmeiden naar de stad met het vooruitzicht op een beter bestaan maar om redenen die geleidelijk aan in de film verteld worden, zijn ze terug in hun geboortedorp beland. En daar is het niet prettig leven : het is hard en ééntonig werken, er zitten rovers in de buurt en door de geïsoleerde ligging is gezondheidszorg amper toegankelijk. Nu en dan zie je ook de dorpsgekkin koprolletjes maken. Zo'n figuur heb je altijd in dit soort dorpen. De sfeer van dit familiedrama wordt alsmaar bedompter en naar het einde toe krijg je ondanks de prachtige plaatjes van de wilde natuurlijke ligging, echt geen zin om daar je leven door te brengen. Het is allemaal erg sober opgezet maar de dialogen verveelden mij niet en geven een inkijk over de "hardships" waar die plattelandsmensen mee te maken hebben. Mooi gefilmd en goed geacteerd, maar als je dit soort film niet gewend bent zal het wellicht wel eventjes doorbijten zijn.

De plattelandsvlucht van onherbergzame afgelegen dorpjes zoals er hier eentje wordt beschreven in Turkije is niet onbekend. Voor wie achterblijft, vaak de oudere bevolking die niets te zoeken heeft in al die gejaagde moderniteit, blijft de tijd stilstaan. De dochters van een weduwnaar werd de kans geboden om een schijnbaar beter leven te zoeken in de grote stad, maar ze aardden niet en werden teruggestuurd.

De film gaat niet noodzakelijk de patriarchale kant op waarbij de vrouwen ondergeschikt zijn. Wel wordt met veel aanzien en respect gekeken naar de moderne oom uit de stad. Hem behagen zou wel eens kunnen betekenen dat je toekomst niet langer doodbloedt in het vervallen dorpje. In die lijn wordt ook het personage Veysel verder uitgediept, een wat simpele man die door niets of niemand au sérieux wordt genomen.

Sterk waren de dialogen die zinvol en soms scherp waren. Ook de woeste omgeving maakte indruk net als het naturelle acteerwerk. Zeker de moeite waard.

Drie zussen keren om verschillende redenen terug naar het ouderlijk huis, waar ze botsen met de traditionele waarden van hun vader [Müfit Kayacan] en met elkaar. Ze hebben alle drie ervaren hoe het is om te leven onder betere omstandigheden in een cultuur waar ze als vrouw meer vrijhouden hebben en willen niet terug naar de status quo van weleer. Schetst een scherp beeld van de kansen en beperkingen voor vrouwen in een land dat verscheurd is tussen de moderne wereld van de stad en de oude tradities van het platteland, maar heeft ook oog – en tot op zekere hoogte begrip – voor de spagaat waar hun mannelijke wederhelften mee te maken krijgen. Alpers visie lijkt het beste tot uitdrukking te komen in de vorm van ‘Mad’ Hatice [Basak Kivilcim Ertanoglue], die als enige vrouw werkelijk lijkt te kunnen genieten van vrijheid. Vooral in eigen land veelvuldig bekroond. In de grote stad natuurlijk.

Mooie, sfeervolle film. Trage arthouse, maar zonder saai te worden. Knappe prestatie van regisseur en cast.

Ik kreeg in eerste instantie snel associaties met Mustang, omdat die ook handelt over Turkse zusjes die worstelen met het plattelandsleven. Maar die overeenkomsten blijken uiteindelijk toch oppervlakkig.