Elisa y Marcela (2019)

Aardige film over twee vrouwen die als man en vrouw met elkaar trouwen om zo samen door het leven te kunnen gaan. Een intiem portret over twee verliefde mensen die door de samenleving moeilijk bij elkaar kunnen zijn. Op zich een mooi verhaal dat hier gestileerd in beeld gebracht is. Echter wel wat aan de saaie en eentonige kant.

Elisa y Marcela

Stijlvolle en indrukwekkende film. Elisa Y Marcela gaat over twee vrouwen die begin vorige eeuw een relatie aangaan, in een tijd waar homoseksualiteit niet werd getolereerd en zelfs strafbaar was (wat nu nog steeds in veel landen zo is). De Molina en Fernández zijn fantastisch in de hoofdrollen, en zeker in het begin voel je de liefde en chemie tussen beide.

De film ziet er schitterend uit, en de zwart-wit beelden en scherpe beeldkwaliteit zorgen ervoor dat iedere scene als een schilderij aanvoelt. Wanneer er in het tweede gedeelte wat meer drama komt, en Elisa en Marcela met de autoriteiten te maken krijgen, wordt het iets minder, maar gelukkig eindigt de film wel zeer sterk.

Elisa y Marcela is bij vlagen een hypnotiserende film met twee mooie vrouwen in de hoofdrol die een geloofwaardige chemie met elkaar neerzetten. Af en toe gooit regisseusse Coixet er nog wat geinige visuele snufjes in om ervoor te zorgen dat het zwart/wit filmen niet te gemakzuchtig overkomt. Vooral hoe er vanaf een zwart/wit foto van korrelige kwaliteit naar de daadwerkelijke scene overgegaan wordt is iets waar ik erg van kan genieten. De "erotische" scenes waren ook mooi gefilmd, alleen Coixet gaat af en toe over het randje van geloofwaardigheid. Elkaar beminnen met een dooie octopus die tegen beide lichamen aan glijdt, tja.... Echt weird as fuck en overbodig voor de film.
Het is ook jammer dat het verloop van de film niet vloeiend verloopt. Alsof Coixet niet goed raad wist met de tijdsprongen. Het voelt teveel aan alsof er een checklist betreft de levens van de twee vrouwen afgevinkt moest worden. Wanneer één aspect behandeld is kan er overgeschakeld naar het volgende hoofdstuk in het leven van de twee vrouwen. Dit heeft er voor gezorgd dat de emotionele impact aan het einde van de film gering bleef.
Al is dit wel een interessant verhaal en lijkt het meeste met de werkelijkheid te stroken. Alleen wat er verder in Argentinië is gebeurd met de twee dames (vooral Elisa) lijkt een mysterie.

Degelijk, maar laat het qua pacing wel redelijk liggen.

3,0*

Een biografische film over het eerste lesbische koppel dat in Spanje getrouwd is. Een film in twee delen met eerst de bloeiende relatie en daarna de dramatiek dat het met zich meebrengt van twee vrouwen die van elkaar houden in een tijd en land waar dat als duivels werd gezien. Qua verhaal op zich niet zo bijzonder, maar het blijft altijd verbazend hoe mensen zo hard problemen hebben met met twee mensen die elkaar graag zien.

De film kent twee grote troeven. De twee hoofdactrices doen het best goed met de nodige chemie tussen elkaar. Ze brengen leven in de personages en dragen de film zonder problemen. Daarnaast is het visueel een pareltje. Het gebruik van zwart/wit is in zeer passend en zorgt dat de focus op de twee vrouwen ligt. Zeer licht op verschillende momenten, heerlijk om te zien. Voor cinematografe Jennifer Cox was dit trouwens haar eerste langspeelfilm. Ik hoop nog meer van haar te zien.

Onterecht onder de radar gebleven film van Isabel Coixet. Elisa y Marcela is een authentiek gebracht liefdesdrama, stijlvol verteld en geschoten. Met ook fraaie muziek, inclusief orgeltonen. Het eindshot is schitterend, echt schitterend. Waarom de aftiteling dan nog een statement wil maken over het homohuwelijk begrijp ik niet, dat heeft deze film helemaal niet nodig.

Fijne film, met fraai gebruik van de Spaanse taal. De scène over de briefcorrespondentie vind ik erg mooi. Het verhaal is interessant en schrijnend met een Nederlandse bril op anno 2021.

Aanrader wel.

Ik heb (nog) niet alle films van Isabel Coixet gezien, maar wat ik gezien heb is mij over het algemeen zeer goed bevallen. Dat geldt zeker ook voor deze warme film over een lesbisch koppel, dat begin vorige eeuw een truc uithaalt om de maatschappelijke normen en waarden te trotseren. Een schitterend idee al laat de “vermomming” van Elisa visueel wel wat te wensen over.

Natalia de Molina en vooral Greta Fernández leveren eerste klas acteerwerk af. Daarnaast bezorgt de serene cinematografie in fraai zwart-wit de film een authentiek cachet. Een prachtig drama met een pakkend verhaal en een indrukwekkende afsluiting. Erg mooi.

Een film die enigszins doet denken aan El Baile De Los 41, een Mexicaanse film die ongeveer in dezelfde tijd speelt en ook de moeilijkheden van homoseksualiteit in die tijd uitbeeldt, maar daar betreft het homoseksualiteit van mannen in plaats van vrouwen en de situatie is Mexico in plaats van Spanje. Een andere overeenkomst is dat beide films visueel mooi zijn, al is deze film in zwart/wit. De beelden zijn in ieder geval zeer smaakvol, alleen de editing waarbij we soms een pigeonhole te zien krijgen was cheesy en dat kost de film een halve ster. Het plot een beetje traag, maar interessant. Wat El Baile De Los 41 uiteindelijk de betere film maakt, is dat het op sterke wijze emoties uitbeeldt zonder woorden te gebruiken. Elisa y Marcela weet toch minder de emoties aan te spreken. Niettemin de moeite waard. 3,5*.

Mooie verborgen Netflixproductie over twee Argentijnse vrouwen die verliefd worden op elkaar ergens begin 20e eeuw. De film is geschoten in zwartwit en is bijzonder sfeervol. Het sterke camerawerk is de mooie grijstinten zorgen voor een uitstekende cinematografie. Beide vrouwen zijn ook bijzonder knap en het functionele naakt is erg geslaagd. Ik herinner me ook een knap schot toen beiden in de gevangenis zaten. Ook op het acteerwerk is weinig aan te merken.

Bijzonder is het wel dat het koppel erin geslaagd is te huwen met elkaar door één van hen te laten vermommen als man. Die vermomming was niet echt overtuigend, maar dat doet verder geen afbreuk aan de film. Het huwelijk zou overigens vandaag de dag nog steeds niet nietig zijn verklaard.

De tijdssprongen vond ik zeker geslaagd. Het brengt wat variatie in het plot. En ondanks alles merk je dat mensen in dergelijke omstandigheden steeds de hulp of het mededogen nodig hebben van derden, het liefst hogergeplaatsen. Haha, wel een leuk motief van die Portugezen om de eis van de Spanjaarden om het koppel uit te leveren te negeren gewoon om ze te pesten.

Aanrader!

Jammer. De personages kwamen voor mij niet echt tot leven. Ik vind het geen sympathieke vrouwen. Geen warmbloedige mensen, behalve in hun bed.

Ik voelde wel het leed dat ze meemaakten, in een tijd waarin hun geaardheid en hun gedrag niet werd getolereerd.

Het is een tergend traag verteld verhaal, maar het wist mij maar matig te pakken. Daardoor was het voor mij een erg lange zit.

Zwart-wit geeft hier wel wat extra's maar ik was ook weer niet omvergeblazen door de estethiek.

Dit waargebeurde verhaal volgt Elisa Sánchez Loriga en Marcela Gracia Ibeas, twee vrouwen die zich voordeden als een heteropaar om in 1901 te trouwen. Ondanks sociale en religieuze tegenwerking toont hun relatie moed, maar ook tragiek.

Regisseur Isabel Coixet gebruikt zwart-witbeelden voor een historische en melancholische sfeer. De cinematografie is opvallend en geeft het verbodene extra lading. Natalia de Molina en Greta Fernández leveren sterke acteerwerk; vooral Fernández valt op door haar overtuigende vertolking van Marcela. Bijrollen versterken het vijandige en koude klimaat van Spanje aan het begin van de 20ste eeuw. Een heel mooie prent die ik warm aanbeveel.