Het Irritante Eiland (2019)

Mijn honger naar meer afleveringen van het droogkomische 'Missie Aarde' is nog altijd niet gestild, maar inmiddels is er dan deze telefilm van hetzelfde team. 'Het Irritante Eiland' (2019) is een heerlijke familiekomedie waarin een tienerjongen een gevoel van vervreemding ervaart naar zijn andere eilandgenoten. Reden: hij is als enige op het eiland niet irritant. Ooit sprak toverkol Amaranta een vloek uit over de nakomelingen van deze eilandbewoners: ze zullen tot in den eeuwigheid het bloed onder elkaars nagels vandaan halen. Al is de grote grap dat de vloek weinig effectief uitpakt en de bonte verzameling typetjes lijkt vooral te genieten van hun irritante inborst. Het grappigst is wanneer de hoofdpersoontjes, met de slimmigheid van stripfiguren als Broer Konijn of Tom Poes, irritante eilandbewoners tegen elkaar uitspelen omdat ze met hun onhebbelijkheden in elkaars vaarwater komen. De film heeft door het verwrongen fisheye-perspectief en de kekke kleurtjes een eigenzinnig visueel stijltje. Het is ook zo'n klassieke komedie waarin lang niet alle grappen hun doel raken, maar door de hoge grapdichtheid wordt elk missertje rap opgevangen door iets hilarisch. Van begin tot eind de slappe lach.

Goed geschreven en vaak bijzonder grappige komedie voor de gehele familie speelt zich af op een eiland dat volgens een legende vervloekt is door een heks, waardoor iedereen op het eiland zich altijd irritant gedraagt. De enige uitzondering Hunter [Matsen Montsma] die het meteen opvalt dat zijn nieuwe klasgenootje Aafje [Ivy Ribbens] totaal níet irritant is. Wanneer de Premier [Stefan Stasse] een brugverbinding met het vaste land opent durft de aan watervrees lijdende Hunter het eindelijk aan om het vaste land te bezoeken. Daar realiseert hij zich pas dat er iets mis is met het eiland. Met hulp Aafje en een tip van de mysterieuze Lidia [Tjitske Reidinga] wil Hunter proberen de vloek op te heffen. De jeugdige hoofdrolspelers leveren prima werk af en het gedrag van de mensen op het eiland zal je regelmatig (met een brede glimlach) doen verzuchten: “Wat irritant!” Hoogtepunt is Aafjes eerste ontvangst in haar nieuwe klas, maar ik lag ook dubbel om Rienus Krul als Hunters vader, die een ronduit irritante obsessie heeft... met poppen!

Een vrij briljant uitgangspunt voor een film wat mij betreft, en de uitwerking van de plot stelt verder niet teleur. De details zijn wat minder: er hadden best nog heel wat meer irritante vignetjes in mogen zitten, de dialogen hadden nog wat puntiger en absurdistischer kunnen zijn, en het spel van de twee jeugdige hoofdrolspelers is niet bijzonder naturel. Maar de bijrollen (de nare bibliothecaresse, de pinnige moeder, de TV-reporter met z'n oranje microfoon) zijn regelmatig hilarisch, het kaderverhaal werkt effectief, en het (nogmaals) geweldige uitgangspunt sleept de film sowieso over alle hobbels heen.

Gewoon echt een hele leuke jeugd/familiefilm.

Met een flink aantal bekende acteurs die echt wel allemaal een steentje bijdragen aan een heerlijke "irritante" film boordevol leuke grappen.

Ook heel leuk dat ze een homostel in deze film hebben.

Je kunt niet vroeg genoeg met voorlichting te geven dat er meer is dan man/vrouw relaties...

Ook al hoor ik allang niet meer tot de jeugd,heb echt genoten van deze film