Alles Ist Gut (2018)

Jeetje wat een slechte en langzame film. Misschien realistisch verhaal, maar dat kan beter in een film. Het einde is ook raar.

Vrij zoutloze weinig overtuigende film. Dat de film je niet grijpt is één ding, kan zelfs gebeuren bij een topfilm, maar hier is het zodanig flets dat je het gevoel krijgt dat er amper moeite of overtuiging in de film werd gestopt. Het mist duidelijk een ziel.

Het hoeft niet altijd een Bertolucci of een Gaspar Noé te zijn als het over een verkrachting gaat, maar dit was het nu ook weer niet. Had de indruk dat het hoofdpersonage er niet zo heel veel van vond. Ok, ze wees hem eerst af, maar - ik wil me nu ook niet op te glad ijs begeven - ik vond die scène fake, net als haar gedrag achteraf.

Film met potentieel, maar duidelijk onafgewerkt en te weinig over nagedacht, zowel voor het plot, opbouw als einde. Jammer, een gemiste kans.

Een vrouw probeert gewoon verder te gaan met haar leven, hoewel haar iets verschrikkelijks is overkomen. Ze is verkracht.

De film is functioneel, nuchter, bijna onderkoeld geënsceneerd. Soms lijkt het alsof de camera een toevallige toeschouwer is die per ongeluk meekijkt met de personages. De camera zit niet dicht op de huid maar registreert de gebeurtenissen (meestal) met een zekere afstand. De film krijgt er bij tijden een documentaire-achtige indruk door.

De acteurs gedragen zich even losjes als de camera. Ze acteren à l‘improviste, lijkt het wel. Ze doen hun ding zonder daarbij op de positie van de camera te letten. Ook valt hun slechte verstaanbaarheid op. Ik red me goed met de Duitse taal, maar in dit geval was ik blij dat er vertaling voorhanden was. Tegelijkertijd vroeg ik me af of hier sprake is van slechte regie of van regisserende opzet.

Ik neig naar het laatste, hoewel ik geen zekerheid heb. Het lijkt me gezien de ingetogen, gereserveerde en koele houding van hoofdpersonage Janne logisch dat de regisseur heeft geprobeerd het innerlijk van de film synchroon te laten lopen met haar belevingswereld. Een wereld van afstandelijkheid, ontwijking en ontkenning. Het gevolg is dat elke scène in de film eveneens afstand heeft tot de kijker. Van hevige betrokkenheid met het verhaal en de personages is absoluut geen sprake.

De film neemt wat veel hooi op de vork als de regisseur zonodig een ander en mannelijk perspectief wil belichten. Heel nobel om een tegenperspectief te willen bieden voor het leed van Janne, maar het voelde niet gemeend en overbodig aan. De lijntjes zijn inspiratieloos en vergezoch en hebben eigenlijk nauwelijks raakvlakken met de problematiek van Janne. De meerwaarde is gering. De boodschap die naar ik aanneem is dat een agressor (man) ook lijdzaam kan zijn, komt erg geforceerd over.

De documentaire-achtige vorm waarin de film is geschoten, geeft de afstandelijke houding van Janne goed weer. Nadeel is dat de gebeurtenissen in de film verder weinig indruk maken. Enige empathie wordt door de gekozen vorm niet opgewekt. Geen actie of handeling raakt de kijker. De kijker registreert slechts. Hij voelt niets. De film deed me derhalve weinig.