Haunting on Fraternity Row (2018)

Een film die voornamelijk bestaat uit amateuristische beelden van hyperactieve en feestvierende studenten die in een studentenhuis worden geconfronteerd met paranormale gebeurtenissen. De film is grotendeels een opeenvolging van shots afkomstig van telefoons en handhelds. Het Found Footage principe in volle glorie.

Maar (halleluja, zeg ik) dat amateurisme is er niet gedurende de gehele film. Vanaf een bepaald moment is er opeens sprake van een meer steady feature. Een verklaring voor het verlaten van het schuddebuikende pad wordt niet gegeven. Feit is wel dat de beeldkwaliteit opeens veel beter wordt. En dat is prettig, want de bekende euvels die zo kenmerkend zijn in het Found Footage genre, zijnde beeldruis en heftige vibraties van de camera, blijven nu gelukkig uit. Eerlijkheidshalve moet ik daar meteen aan toevoegen dat de amateuristische beelden die de eerste helft van de film domineren, ook nauwelijks gebruik maken van de bekende euvels. Zonder meer een sterk punt aan de film en tevens één van de weinige positieve kwalificaties die aan de film kleven.

Hoewel de beeldkwaliteit dus goed is, wreekt zich natuurlijk toch het krappe budget. Want op de vraag: zijn de horror en de spannende gebeurtenissen dan zichtbaar in beeld gebracht?, luidt het antwoord: Nee, dat nu ook weer niet. De camera registreert dan wel steady, maar registreert eveneens slechts dat wat er zich in het blikveld afspeelt. Wat er om een hoekje gebeurt is vaak spannender, maar dat pikt de camera niet op. Het blijft behelpen

Het paranormale gevaar komt wel een enkele keer vol in beeld en ziet er lachwekkend uit. Een man die is ingepakt in een zwart berenvel met daarop een vierkante doos waarop lichtgevende ogen zijn geprikt, is een goede omschrijving voor het ding dat de studenten bedreigt. Lachwekkend is het.

Verder is er uiteraard slecht acteerwerk en zijn raam- en binnenwerk van de vertelling nogal armetierig. Van het horrorlabel zie je weinig terug. En eigenlijk beperkt de horror actie zich ook nog eens tot de laatste 15 minuten. Wat er zich allemaal daarvoor afspeelt, stelt weinig voor en kan als volgt worden samengevat: zuipen, snuiven, (droog)neuken, stom brallen en feesten met personages die heel stereotiep en zonder enige laag zijn vorm gegeven. Als kijker heb je geen binding met wie of wat dan ook. De film biedt eigenlijk enkel simpelheid en verveling.

Een kwestie van een krap budget in combinatie met gemakzucht (of gebrek aan talent) van de filmmakers? Ik neig naar het laatste. Het krappe budget blijkt na enig onderzoek vijf miljoen dollar te zijn en is eigenlijk helemaal zo krap nog niet. Daar had toch best iets beters van gefabriceerd kunnen worden. Het geld is duidelijk niet in de paranormale bedreiging geïnvesteerd. Waar men wel in heeft geïnvesteerd, is onduidelijk.