Bloodline (2018)

Meh. Je kunt inmiddels wel spreken van een typische Blumhouse productie. Geinig concept, budget volstaat en er zitten wat details in die het allemaal net wat origineler doen lijken dan het eigenlijk is. Seann William Scott in deze rol is een aardige vondst, maar zijn personage is zo ééndimensionaal psychopatisch geschreven en geregisseerd dat je je toch gaat afvragen waarom de regisseur voor ieder shot dezelfde blik van zijn acteur verlangt. Met een synth-wavey soundtrackje (niet al te verheffend) en wat kortbondige explosies van expliciet geweld zou het één van de verrassingen van dit jaar moeten zijn - zie ook de uitzinnige eerste reviews elders - maar niets is minder waar. Enige wat blijft hangen is die bevalling. Beetje onnodig, maar dat soort 'lef' wordt gewaardeerd.

Wow! De film begint meteen heftig met een moord. En niet de minste. Een douchescène waarin het vrouwelijke slachtoffer pontificaal zonder kleding wordt getoond, waarna ze door de killer flink wordt toegetakeld. Verbazing bij mij, want hoe is het mogelijk! Pontificaal naakt in een film van productiemaatschappij Blumhouse uit het jaar 2019. Zou dit een teken zijn dat de overdreven fatsoensnormen die in films van de laatste jaren gelden, eindelijk weer worden los gelaten. Een kentering? Ik hoop het maar. Nu nog iedereen aan de tabak en we kunnen de dubbelhartige moraal eindelijk weer de deur wijzen. Duimen maar!
Voor potentiële kijkers die nu verwachten dat deze blote scène betekent dat de rest van de film gelijke losse zeden hanteert, de waarschuwing dat de openingsscène in dat opzicht uniek blijft. De blote mevrouw uit de openingsscène komt trouwens nog wel eventjes terug verderop in de film. Even bloot en even bloederig. Ach, waarom ook niet, zal de regisseur hebben gedacht, toen hij de scène in de reprise gooide. Het is immers een geslaagde scène en één van de hoogtepunten van de film.
De rest van de film dan maar. Het verhaal is weinig verrassend. Gelukkig is de killer enigszins de moeite. Een moordenaar met een ethische code. Hij doodt alleen slechte mensen. Dat levert een aantal leuke moordscènes op. Helaas levert de verbale confrontatie tussen killer en slachtoffer, waar toch wel de tijd voor wordt genomen, weinig vuurwerk op. De slachtoffers hebben niet veel te melden. Beetje zonde van de tijd dus. De kills zijn op zich dan wel weer ok. Bloederig, bruut en gepleegd zonder enige vorm van genade.
Sean William Scott die de moordenaar speelt, doet dat goed. Emotieloos en nietsontziend jaagt hij op zijn slachtoffers. Iets meer achtergrond als verklaring voor zijn motivering om te doden, was trouwens wel leuk geweest. Veel meer dan wat oppervlakkige verwijzingen naar een slechte jeugd en een ongezonde moederbinding, geeft de film niet.
Een deel van de film bestaat uit de relatie met zijn moeder. Hoewel dus niet heel diepzinnig uitgeplozen, heeft de relatie wel een sinistere lading. De verhouding tussen moeder en zoon is intrigerend genoeg om de concentratie in de stukken film waarin niet gemoord wordt niet al te ver te laten wegzakken.
En zo dobbert het verhaal een beetje inspiratieloos voort. Op het einde van de film is er nog een twist, die met wat goede wil net niet belachelijk is, maar die de film wel definitief in de richting van een matige beoordeling trekt.
Ach, de film biedt weinig vertier. Het is een film met een aantal fijne gruwelijke scènes, maar ook een film met veel huiselijke tafereeltjes en probleempjes en obligate gesprekjes, die tussen het moordende geweld wat misplaatst aanvoelen en ook weinig boeiend zijn. De killer en zijn kills zijn de moeite. Als de killer zich in huiselijke of schoolse kring begeeft en de dramatische invalshoek het overneemt, verdwijnt de interesse meestentijds.
Matig.

Blumhouse

Ik had best wel hetzelfde als een paar hier. De film begon voor US begrippen best opvallend. Wat nudity en een geboorte. Niet geheel realistisch was dat volgens mij zo schoon allemaal. Maar ik dacht even wat ga ik als het zo begint nog meer voor mijn kiezen krijgen. Helaas was dat echt helemaal niks. Alsof de makers een soort omgekeerde Audition maakte. Goed beginnen en daarna extreem saai worden. Begrijp niet helemaal het nut hiervan maar het was wel nogal jammer. Zoals wel vaker bij Blumhouse is de pitch verkocht. Het moet allemaal veel leuker hebben geklonken dan het geworden is.

1,5 ster.

Bloodline is een mooi uitgewerkte film waarin het acteerwerk ook zeker niet teleurstelt. Echt is het verhaal zo mager dat dit toch wel te wensen na laat binnen het geheel. Had meer ingezeten.

Dat Scott andere rollen kon spelen was bij mij al bekend Stark Raving Mad is zo'n typisch voorbeeld van een andere Scott. Maar de rol van ijskoude killer met moraal zetten hij erg goed neer. Deze man wordt naar mijn mening echt ondergewaardeerd qua acteer kunsten. De film is opzicht niet bijzonder. Hij is niet vervelend om te zien en kijkt lekker weg. Mede door de acteerprestaties van Scott een voldoende

Redelijke film over een kersverse vader die kindere op school begeleiding biedt. Best sfeervol met ook een fijne soundtrack. De opbouw is ook goed en hier en daar komt de film bruut uit de hoek. Het hoofdpersonage had echter wat beter uitgewerkt mogen worden (het blijft nogal oppervlakkig). De a-typsiche casting van Seann William Scott werkt niet altijd even goed, maar is wel leuk om te zien. Een kleine 3.0 sterren.

Vrij mager allemaal. Sean William Scott in een andere rol dan waarin ik hem gewend ben, maar dat vond ik niet storend. Vond het personage van hem echter te vlak, waardoor de film me niet echt kon boeien. Veel van hetzelfde en het laat me uiteindelijk met een erg onbevredigend gevoel achter.

*2

Best een vermakelijk filmpje deze Bloodline. Vrij stilistisch en af en toe lekker rauw. Er wordt ook opvallend sterk geacteerd. Met name door de opvallende Scott in de hoofdrol maar ook zijn medespelers. Uiteindelijk gaat het een beetje slepen naar het einde toe en verliest de film daar wat spanning.

3,0*

Matig filmpje, niks speciaal en vooral niet bij nadenken want is natuurlijk totaal ongeloofwaardig. Het acteren was niet slecht maar het was niet echt boeiend of spannend..

Ietwat teleurstellende slasherfilm met een boel dramatiek, waarschijnlijk in de hoop om het inhoudelijke karakter van Bloodline te versterken. Regisseur Henry Jacobson mikt op een soort ode aan Giallofilms door zijn langspeelfilmdebuut te voorzien van een overdaad aan kleuren en unieke personages, maar bereikt zeer gering een resultaat. Seann William Scott vormt zo een keurige hoofdrol die iets te veel geniet van zijn statische persoonlijkheid. De eerste helft van Bloodline heeft daarnaast de afwisseling tussen horror en drama veel beter onder de controle dan de tweede helft, waarin de slasherelementen voor een groot gedeelte overboord worden gegooid. Het levert een film op die niet interessant weet te zijn voor de volledige duur, mede door een onevenwichtige afwisseling tussen genres. Wel leuk dat een acteur als Scott bereid is om veelzijdige rollen aan te nemen.

Een kopie van Dexter, maar dan veel slechter en minder spannend.

In het begint stoort het dat Evan aan het moorden gaat en ermee weg komt. Maar uiteindelijk komt er dan toch wel politie, etc.

Evan is wel erg makkelijk de verdachte, maar uiteindelijk komt er dan toch wel een aardige twist. Niet dat deze nou zo geloofwaardig is, maar toch. Seann William Scott ziet er goed uit met zijn stoere baardje en speelt best 'oké'. Vooral als je hem alleen maar kent van de American Pie films.

Deed me denken aan Dexter maar dat niveau is niet snel te halen mede omdat je niet de gedachtes helemaal ziet en begrijpt van Scott, Toch is hij niet slecht en zijn sociopatische personage blijft daardoor wat 1 dementionaal. Snel wat duidelijk wel dat hij moeder issues heeft en dat wordt ook steeds duidelijker, toch miste ik echt spanning of opbouwing naar iets en blijf het wat op hetzelfde niveau door sukkelen. Niet een slechte film maar ook geen hoogvlieger.