Tarde Para Morir Joven (2018)

De film zal een realistisch beeld geven van een Chileense gemeenschap in 1990, wellicht ook van de jeugdherinneringen van een oudjaarsfeest van iemand en alles is zeker mooi c.q. bekwaam gefilmd, maar het verhaal kent praktisch geen drama of spanning en bevat geen interessante dialogen of karakterschetsen waardoor de film gewoon heel saai is. Het is een simpele coming-of-age-film waarin we naar een pubermeisje kijken dat rijp is om haar gemeenschap te verlaten om deel uit te gaan maken van de wereld van grote mensen, gesymboliseerd door de twee honden waarmee de film begint en eindigt (de eerste hond volgt de gemeenschap en de tweede hond rent weg van de gemeenschap). Veel meer kan ik niet over de film zeggen en zit waarschijnlijk ook niet in de film.

Wie het leuk vindt om 75 minuten lang naar B-roll te kijken wordt op zijn wenken bediend in dit volstrekt nietszeggende surrogaat voor een slaapmiddel. Posters van een jonge Sinéad O'Connor plaatsen het verhaal duidelijk aan het eind van de jaren '80, maar dat weerhoudt regisseur/scenarist Dominga Sotomayor Castillo er niet van om een abominabele versie van Mazzy Stars "Fade Into You" uit 1993 op de soundtrack te pleuren. Vol scènes waarin helemaal niets gebeurt, waarschijnlijk bedoeld om de leegheid van het leven voor de Chileense tieners en kinderen in deze film te illustreren, maar het dwingt vooral tot een stukje zelfreflectie: wat bezielt mij als kijker deze film te aanschouwen? Laten we het houden op een stukje trots dat ik sinds Battlefield Earth (2000) nooit meer voortijdig een bioscoopzaal heb verlaten. Alleen als een combinatie van airco met een kleine 2 uur slaap je aanspreekt, is een bezoek aan deze film te rechtvaardigen.

Ik weet niet goed wat ik hier mee aan moet. Het is een nogal vlakke, plotloze film over volwassen worden in een soort commune op enige afstand van de “bewoonde wereld”. Stoffig, in meerdere betekenissen van het woord.