What Men Want (2019)

Best een leuke film. Maar niet meer dan dat. Er zitten veel flauwe momenten in de film. Maar ook een paar goede grappen. Jammer dat de stereotypes weer om je oren vliegen. De homo's worden weer als verwijfd en onderdanig weggezet. Jammer. De hoofdrolspeelster doet het goed. Leuke meid.

Vrouwelijke versie.

Deze variant op What Women Want uit 2000 is net als die film niet zo heel sterk. Het begint echter best vermakelijk als carrièrevrouw Taraji P. Henson zich als een heuse bitch opstelt en probeert te wedijveren met haar mannelijke collega’s. Niets hoogstaand, maar wel vermakelijk. Het gekke is dat zodra het echte verhaal begint, waarbij ze plotseling de gedachten van mannen kan lezen, de lol er snel vanaf is. De grappen zijn namelijk niet alleen ontzettend voorspelbaar, maar ook erg flauw.

Als men tegen het einde ook nog eens de registers opentrekt om alle mogelijke moraliteit in het laatste half uur te proppen, ben je als kijker bijna geneigd om vroegtijdig af te haken. Henson kan moeilijk de hele film dragen, Erykah Badu irriteert en Tracy Morgan is eigenlijk nooit grappig. Het kleine beetje geslaagde humor van het eerste half uur staat niet in verhouding tot het flauwere middenstuk en de belabberde finale. Ondanks het geinige gegeven, waar men veel meer uit had kunnen halen.

**

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Ik kende deze film niet, maar al gauw begon een belletje te rinkelen. Een vrouwelijke variant op de film What Women Want. Het is wel een leuke film geworden. De cast deed het nog goed en verder zag de film er prima uit. Het verhaal verveelde niet, al was het einde natuurlijk wel voorspelbaar.

Het origineel was wel leuker, maar deze was ook wel het bekijken waard.

Slechtste film sinds 'profession reporter'. Flauwe en zeker niet originele Mel Gibson kopie. geen tijd aan besteden

Een onuitstaanbare, uitgesponnen en vooral zielloze bedoening van regisseur Adam Shankman, die waarschijnlijk vooral een snelle payday hoopte te verkrijgen met What Men Want. Hij is dan ook vooral de vertaler van een team bestaand uit 3 scenaristen, waar geen van elk maar een greintje aan geslaagde humor in het geheel kan plaatsen. De scenes worden aan elkaar gelijmd via het personage van Taraji P. Henson, die niet onaardig acteert maar vooral een compleet achterlijk personage speelt. Haar omkeer op het gebied van moralistische vooruitgang komt uit het niets en bovendien wordt het haar extra moeilijk gemaakt vanwege een spervuur aan vervelende bijpersonages. Zeker Tracy Morgan vormt een irritante bijdrage, maar ook de rol van Erykah Badu slaat volkomen nergens op. Het fantasierijke concept leent zich voor wat aardige scenes en Aldis Hodge evenals Josh Brener doen het goed, maar 117 minuten aan dit soort ongein is een klus waar je aan moet willen beginnen.