Zan (2018)

Erg fijn weer.

Tsukamoto is een beetje softer geworden, maar dat is al een tijdje aan de gang natuurlijk. De laatste jaren gaat het net iets trager en is het net iets rustiger, maar zijn films zijn nog steeds uitermate eigen en herkenbaar. Het blijft een volbloed Tsukamoto.

Ook z'n eerste film in een historische setting. Gemini was ook niet modern, maar nog wel steeds 20e eeuw. Ditmaal krijgen we zowaar samurai-perikelen voorgeschoteld. Wel nog steeds op Tsuka's manier, de stijl van het genre heeft hij verder netjes naast zich neergelegd. Ook het plot is maar een hook voor de themas van de films.

Visueel blijft het erg sterk, de soundtrack is mooi en qua acteerwerk is het ook meer dan op niveau, met een lijvige rol voor Tsukamoto zelf. Leuk om Aoi een keertje in een Tsukamoto film te zien trouwens, had ik nooit verwacht. En verder lekker compact, zoals de meeste van z'n films.

Weer erg van genoten. Z'n wilde haren is hij al een tijdje kwijt, maar z'n eigenheid zit gewoon in hem ingebakken.

4.5* en een uitgebreide review

Iets meer van verwacht, maar zeker een degelijke film. De grootste gemene deler met de rest van Tsukamoto's werk is de soundtrak van Chu Ishikawa, die afwisselend mysterieus en intens is. Helaas is de man eind 2017 overleden, dus dit is wellicht de laatste film met zijn muziek.

Ook typisch voor Tsukamoto dat deze film meer over de psyche van de mens gaat, over waar hij toe in staat is, dan dat de focus op het plot ligt. Dit gaat gepaard met de nodige intense scènes, maar in tegenstelling tot de meeste andere films van Tsukamoto zijn dit soort scènes in deze film toch wat spaarzamer, en precies daar had ik iets meer van de film verwacht.

Het filmwerk is overigens zoals in elke Tsukamotofilm prima, doch ook hier geen grote verrassingen. Verder prima acteerwerk, waarbij opgemerkt mag worden dat Tsukamoto zelf op fraaie wijze oud aan het worden is.

3,5*.