C'est Ça l'Amour (2018)

Heel aardige film maar hij springt er ook niet uit. De film zou wel wat meer drama mogen hebben maar hij is ook niet saai en met name de drugsscene in het midden is erg grappig. Het is een soort familiedrama light: in een in wezen heel liefdevol gezin is er wat verdriet omdat mama het gezin heeft verlaten (waardoor papa en de twee dochters zich wat in de steek gelaten voelen) en papa heeft het extra zwaar omdat die hij nu alleen de dochters moet opvoeden terwijl die dochters gaan puberen. Maar aan liefde is geen gebrek en het komt allemaal goed. Een liefdevolle film die met minder liefde misschien wel wat interessanter was geweest.

Een mooie filmhuisfilm. Ondanks alle struggles is het vooral heel liefdevol, ik vind het erg goed gespeeld en het boeide mij van begin tot eind. Ruim 90 minuten heb ik me prima vermaakt en het heeft mij best geraakt. Ruim een voldoende dus (8). 4*

Wat een magere opkomst hier voor dergelijke mooie, tedere film over echte liefde.

Een erg natuurlijke schets van een uiteengeslagen gezin waarin niettemin de wederzijds liefde blijft smeulen wat uiteindelijk zal leiden naar vernieuwde krachten.

Een charismatische Bouli Lanners is verbluffend goed als de wat knullige, naïeve maar goedmenende vader, maar de prijs van de beste vertolking gaat naar Justine Lacroix, als het 14-jarig meisje dat haar "age ingrat" verwerkt in voor haar nog meer bezwarende omstandigheden.

Uitstekend camerawerk, mooie muziek in deze film, voornamelijk opgenomen in Forbach, de geboortestad van de regisseuse, die hier voor haar eerste film op eigen houtje, heel kanp werk heeft geleverd.

Gedegen drama over een vader die er alleen voorstaat met zijn twee tienerdochters wanneer zijn echtgenote hem verlaat. Wat aanvankelijk volgt is een zielig portret van een man die met zichzelf geen blijf weet en blijft hopen dat zijn vrouw bijdraait. Uit wanhoop volgt hij een toneelcursus in de theaterzaal waar zijn vrouw lichttechnicus is. De scènes waarbij hun privéleven publiekelijk worden geuit zijn best genietbaar, maar ook treurig eigenlijk.

De relatie met de tienerdochters verloop ook niet optimaal. De film gaat nooit uit de bocht en levert een eigenlijk kleine intense cinema op. Gezien het onderwerp vrij luchtig, maar toch serieus genoeg. Hier en daar enkele leuke fragmenten zoals de MDMA en de relatie met zijn dochters. Zijn oudste dochter dartelt verder in het leven en neemt geen blad voor de mond ten aanzien van haar moeder. De jongste heeft het wat moeilijker om om te gaan met de situatie.

Geen topper, maar wel eentje die gezien mag worden. Goede acteerprestaties, goede cinematografie en erg naturel zonder veel poeha.

Sinds de scheiding van Armelle [Cécile Remy-Boutang] heeft Mario Messina [Bouli Lanners] de zorg voor hun dochter Frida [Justine Lacroix] en Frida [Justine Lacroix] op zich genomen. Nu beide dochters tieners zijn en zich van hem afkeren zoekt Mario hulp bij een theatergroep om zijn emoties te kunnen duiden. Niet geheel toevallig werkt Armelle daar als lichttechnicus. Het plot is vrij voorspelbaar en de oppervlakkig, maar het goede spel houdt de zaak overeind.

Pfff, hier werd ik zo gedeprimeerd van! Helaas dikwijls de realiteit bij scheidingen. Toch heel fijngevoelig gebracht.

Vond het drama niet zo naturel als sommigen hier, maar desondanks een prima film, die vooral in enkele losse momenten boven de middelmaat uitstijgt. Met als hoogtepunt toch wel de drugsscene die je ook op de poster ziet. Zo waarachtig maar ook zo relatief, met dank ook aan dochter Niki.

Intermenselijke relaties, mentaal en op hartsniveau. In het innerlijk aftastend, doch trauma's voorkomen opening. Langere, LaCroix en Henochsberg zijn goed als drietal op confrontatief en non-vonfrontatief vlak. De innerlijke eenzaamheid van de hoofdrolspelers wordt perfect neergezet. De opening ontstaat in het moment van loslaten door Langere, waarbij zijn gevoel leidend wordt en de eenzaamheid van Antonia in aansluiting op hen beiden tot een onverwachte apotheose leidt.