Pupille (2018)

Het begin van de film staat bepaald niet eerbiedig tov ouder- en pleegouderschap ( vrouw die gedecideerd met het moeder zijn niets wil te maken hebben en zonder aarzeling haar kind afstaat, twee pleegkinderen die elkaar naar de keel grijpen, disputen hieraangaande met harde kritiek op het systeem...)maar nadien is de film één ode aan de gedetailleerde en gepassioneerde zorg die besteed wordt aan het zoeken naar een geschikte pleegouder, alles in het belang van het kind.
Met de sterke en emotievolle wil van de kandidaat pleegouders, het werkmilieu van diegenen die uiteindelijk zullen instaan voor de toewijziging en de charmante beelden van de boorling als ingrdiënten, komt de cineaste toch tot een gave, vaak aandoenlijke film.
Hierbij is de cast met Sandrine Kiberlain, Gilles Lellouche en Elodie Bouchez, maar ook vele anderen, sterk gestoffeerd.
Aanbevolen voor al wie bezorgd is om kinderen en dat zijn wij toch allemaal.

Ik heb aan het commentaar van Movsin niet zoveel toe te voegen. Een oomzegger van mij heeft jaren geleden een kind geadopteerd. Ik weet nog als de dag van gisteren dat dat een heel emotioneel proces was, dat heel de familie raakt.

Regisseur Jeanne Herry heeft over dat proces een bedachtzame en minutieuze film gemaakt met Élodie Bouchez als uitblinker. Bravo.

Deze lag in de bib en ook eens bekeken. Geen grote verwachtingen, maar was toch wel het bekijken waard. Je krijgt er een blik achter de schermen hoe het er een beetje bij een adoptie aan toe gaat.

Heel overtuigend geacteerd en het kwam allemaal wel naturel over. Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

De moeite om gezien te hebben.

Interessante film over adoptie- en pleeggezinnen en het feit dat dergelijke gezinssituaties niet steeds het walhalla zijn voor kinderloze gezinnen. Zowel de screening vooraf als de transfer zelf zijn sterk onderzocht. Adoptie is geen surrogaat, maar een volwaardig alternatief voor wie deze bewonderingswaardige stappen zet.

Verder was het boeiend om ook het verhaal te zien van de moeder die Théo wenst af te staan. Zonder haar te veroordelen stond iedereen klaar om haar te helpen deze moeilijke beslissing te nemen. Haar angst, twijfel en onzekerheid kwam tot bij de kijker binnen. Zoiets doe je nooit zomaar en is steeds erg genuanceerd, wat de reden ook moge zijn of hoe vluchtig de zwangerschap ook tot stand kwam.

Zeer intense en authentieke film over hoe adoptie een beetje werkt. Goed geacteerd waarbij emoties sterk naar voren komen. Geslaagde film!